De Spirituele Wetten - Vicent Guillem

Type: Spiekbriefje

Leestijd: 120 min

Aantal pagina's: 42 blz (ipv 242)

Highlights & Notes

INLEIDING

Ik heb altijd al willen weten wat de zin van mijn leven, van ons aller leven is. Wie ben ik? Waarom besta ik? Waarom bestaan alle anderen? Wat doen we hier? Zijn we hier met een speciale opdracht? Waarom worden we geboren? Waarom gaan we dood? Waar komen we vandaan, waar gaan we naar toe? Is er iets ná de dood?

Waarom is het leven zo onrechtvaardig? Waarom zijn er kinderen die vanaf hun geboorte, die nooit iemand kwaad hebben gedaan, zo onmenselijk lijden door honger, oorlog, armoede, ziektes, misbruik en mishandeling omdat niemand van hen houdt, terwijl andere kinderen gezond geboren worden in een gelukkig milieu waar iedereen van hen houdt? Waarom worden sommige mensen ziek en anderen niet? Waarom leven sommige mensen heel lang en gaan anderen bijna vlak na hun geboorte dood? Waarom bestaat het lijden, het kwaad? Waarom zijn er goede en slechte mensen, gelukkige en ongelukkige mensen? Waarom ben ik in dit gezin geboren en niet in een ander? Waarom overkomen mij deze rampen en anderen niet? Waarom heeft iemand anders zoveel tegenslag en ik niet? Waarvan is dit allemaal afhankelijk?

Bestaat er een waarheid? Wat is die waarheid dan? Waar moet ik die zoeken? Hoe 7 kan ik de waarheid herkennen?

Ik ben altijd onvolledige, tegenstrijdige antwoorden tegengekomen, die ver verwijderd waren van de realiteit, die nog steeds geen bevredigend antwoord gaven op mijn vragen.

En toen ik ze allemaal antwoordde: “ Het spijt me, maar ik heb niets aan die antwoorden. Ik kan er niets mee, omdat ze mijn vragen niet beantwoorden”, zeggen de mensen uit de eerste groep me: “Dat komt door gebrek aan geloof. Wanneer je gelooft, hoef je niet méér te weten.”. Die uit de tweede groep vertellen me: “Dat komt door gebrek aan scholing. De Wetenschap zal je het antwoord geven en je zult zien dat het is zoals ik zeg: het is wetenschappelijk aangetoond dat het niet wetenschappelijk kan worden bewezen”. De mensen uit de derde groep zeggen tegen me: “Ik heb een hypotheek die betaald moet worden, een gezin dat ik moet onderhouden, een auto die ik moet betalen en ik ga volgend weekend op reis. Zeur niet aan mijn hoofd hierover, want ik heb al genoeg om over na te denken.”

Ik kwam het tegen in verscheidene boeken van verschillende auteurs. Zij beweerden dat iemand, door middel van bepaalde ontspanningsoefeningen, erin kan slagen uit zijn lichaam te treden. Dat noemt men: een astrale reis maken, je afscheiden van je lichaam.

Toen voelde ik dat ik niet alleen was. Vlakbij het water zat iemand op een steen.

Van nu af aan zal ik proberen de dialoog weer te geven die ik met hem had, zowel van het eerste gesprek als die van de daaropvolgende ontmoetingen met die geweldige oude man, die Isaïas heette.

HET EERSTE CONTACT

De fundamentele vraag die me voortdurend dwars zit, is: waarom en waarvoor besta ik? Waarom ben ik geboren? Ben ik gekomen om iets te doen? Want ik weet niet wat ik hier ben komen doen. Je bent hier gekomen om je te ontwikkelen.

Wat bedoel je met 'ontwikkelen'? Waarin moet ik me ontwikkelen? Het transformatieproces van egoïsme naar liefde noem ik evolutie of ontwikkeling. Evolueren betekent leren om lief te hebben.

Je praat me over ontwikkeling in de liefde, maar wat ik in de wereld zie is geen liefde. Waartoe dient het lijden? Waarom leven we in een wereld met zoveel tegenstrijdigheden, van het allermooiste tot het meest afschuwelijke en destructieve? De haat, de oorlogen, de honger, de ellende, het lijden. Ik kan niet begrijpen wat de zin van dit alles is. Heeft het wel zin of zoek ik die en is die er niet? Ja, het heeft zin, evolueren. Al deze ellende waarover je praat komt voort uit dezelfde oorsprong: afwezigheid van liefde, noem het egoïsme. Net zoals de som van het egoïsme van elke persoon een echte hel van de wereld kan maken, zoals dat vandaag de dag gebeurt, wanneer dit egoïsme veranderd in liefde, kan de som van de liefde van elke persoon een paradijs van de wereld maken. De innerlijke transformatie van egoïsme naar liefde hangt af van jullie wil, en wanneer jullie slagen in die innerlijke verandering, zal de uiterlijke wereld, de hele wereld om jullie heen, als logische consequentie daarvan, ook veranderen. De fysieke wereld waarin jullie leven, is er om jullie te helpen dit transformatieproces door te maken. Het is net als klei voor een kind die wil leren boetseren.

Even kijken of ik het goed begrepen heb. Je wilt dus zeggen dat de geest, oftewel wij, onafhankelijk van het lichaam kunnen bestaan? Ja, dat gebeurt ná de dood. De geest scheidt zich volledig af van het fysieke lichaam en blijft bestaan, leven.

En kan de geest niet sterven? Nee, de geest is onsterfelijk. Hij kan evolueren, ten goede veranderen, of stagneren, maar nooit vernietigd worden.

Wil je daarmee zeggen dat de geest bestaat voordat men geboren wordt en dat hij andere levens geleefd heeft? Zo is het! De omstandigheden en beproevingen die de geest in dit leven ondergaat, zijn nauw verbonden met de besluiten die hij nam in eerdere fysieke levens en gedurende de periode dat hij leefde tussen de incarnaties in, niet gebonden aan een fysiek lichaam.

En wat houden deze conclusies in? Dat het fysieke leven niet meer is dan een oogwenk van het werkelijke leven, dat nooit ophoudt. Dat de dood van het lichaam niet het einde is, maar een overgangsfase naar een ander, minder beperkt bestaan. Dat we onze geliefden opnieuw zullen zien die vóór ons naar de andere kant zijn gegaan en dat we elkaar ook weer in latere reïncarnaties zullen ontmoeten. Ze zeggen ons dat er werkelijk een plan bestaat voor ieder van ons, dat gericht is op onze 'groei', zowel in wijsheid als in liefde en dat die 'groei' afhankelijk is van onze eigen verdiensten op basis van vrijwillige, fysieke ervaringen.

GOD

Ik zeg niet dat ik het aannemelijk vind, maar wat jij over de spirituele evolutie vertelt en wat ik uit de boeken heb kunnen afleiden, moet er een soort georganiseerd plan bestaan dat behoorlijk complex is. Ja, zo is het. Een plan dat alle wezens van de schepping en alles wat bestaat, omvat. Omdat er van ieder wezen van de schepping gehouden wordt en het de bedoeling is dat het gelukkig wordt, bestaat er voor iedere geest een concreet evolutieplan. Aan dit persoonlijke evolutieplan nemen een groot aantal wezens met een verschillende evolutieniveaus deel, wat iedere geest helpt bij het afleggen van deze weg.

En hoe kan het dan dat iemand waarvan zoveel gehouden wordt, zich vaak zo alleen voelt? Omdat jullie een leven leiden dat los staat van de spirituele wereld, onwetend van jullie verbinding met andere gerelateerde wezens, zowel van degenen die tegelijkertijd met jullie geïncarneerd zijn als degenen die jullie vanuit de spirituele wereld steunen, onbewust zijn van jullie taak op de aarde, zó bezig zijn met het alleen maar zien van jullie verstand en wat jullie hoofd zegt, zó 24 ver van hetgeen jullie kunnen waarnemen vanuit het gevoel. Laat één ding duidelijk zijn, hoewel jullie je alleen voelen in de fysieke wereld, zullen jullie nooit alleen zijn wat de spirituele wereld betreft. Iedereen moet deze verbinding zelf ontdekken, deze subtiele deur ontdekken achter welke jullie je échte leven zullen vinden, een deur die alleen de sleutel van het gevoel kan openen.

Wat kan de oorsprong zijn van een wezen dat voelt, denkt en bewust is van zijn eigen bestaan? En van een zo perfect functionerend Universum? Dat kan niet het niets zijn, omdat het niets niet iets kan creëren dat zó complex en tegelijkertijd zó mooi is. Of kan iemand geloven dat je een mooie symfonie kunt maken door in het wilde weg de toetsen van een piano in te drukken? Welnu, op dezelfde manier is het onmogelijk dat iets zó mooi en tegelijkertijd zó complex als het Universum, het Leven en de Mens, door toeval is ontstaan. dat moet op een oorzaak gebaseerd zijn.

In het hypothetische geval dat God bestaat, zou ik benieuwd zijn naar wie en hoé deze zogenaamde God is, die zo moeilijk te vinden is en zich niet zomaar laat zien. Aan zijn werken zul je de maker ervan kennen. Ken jezelf en de wereld om je heen en je zult beginnen God te kennen. In het geschapene zijn de potentiële vermogens van de schepper aanwezig, als je je alle goede menselijke kwaliteiten in de meest volmaakte mate voorstelt, dan begin je een beeld van God te schetsen dat -hoewel zeer onvolmaakt- het dichts bijzijnde beeld is, gezien je huidige vermogen, wat je van Hem kunt hebben.

En als dit wezen zo perfect is . . ., waarom laat het dan toe dat het kwaad in de wereld bestaat? Het staat toe dat de schepsels naar eigen goeddunken experimenteren, opdat ze van hun fouten kunnen leren. Het kwaad in de wereld komt niet van God, maar van de schepsels die een evolutieproces doormaken die, als gevolg van hun onwetendheid van de spirituele wetten, handelen tegen de andere wezens van de schepping.

DE SPIRITUELE WETTEN

1e Wet: De Evolutiewet

De bestemming van de geesten is evolueren, op een onbegrensde manier en voor altijd.  Waarin evolueert men? In Liefde en Wijsheid. Zonder liefde bestaat er geen evolutie. Zonder liefde bestaat er geen wijsheid. Zonder liefde bestaat er geen geluk.  De evolutie is afhankelijk van iemands eigen wil en krachtsinspanning.

ik denk dat wanneer iemand zich aan zijn familie wijdt, daar ook iets van liefde in moet zitten, nietwaar? Zeer zeker. Het ene staat het andere niet in de weg. Ik heb het al gezegd en herhaal het nog maar eens: echte liefde slijt niet. Iemand kan steeds meer personen liefhebben en hoeft daardoor niet minder van zijn familie te houden. Maar, bij meer capaciteit om lief te hebben, des te meer verplichtingen met een groter aantal personen en de beschikbare tijd zal men over meer mensen moeten verdelen. Dit kan door personen die aan aanhankelijkheid lijden opgemerkt worden en denken dat men minder van ze houdt, maar dat is niet zo.

Wanneer zij iets doen voor iemand anders, dan is dat zelden belangeloos en discreet, maar ze scheppen er altijd over op, op zoek naar een tegenprestatie die over het algemeen groter is dan het 'gebaar' dat zij naar de ander gemaakt hebben. Een ijdel mens pretendeert niet een goed mens te zijn, maar slechts erop te lijken.

DE SPIRITUELE WERELD

En wat gebeurt er ná de dood? De geest ontdoet zich van het fysieke lichaam en keert terug naar de spirituele wereld waar hij vandaan gekomen is. Dat wil zeggen, hij gaat door met zijn leven zonder gebonden te zijn aan de materie. Anders en samenvattend gezegd, de uit de spirituele wereld afkomstige geest verbindt zich met de fysieke wereld door in een pasgeboren baby te incarneren, blijft een periode fysiek geïncarneerd tot aan de dood van zijn lichaam. Op dat ogenblik maakt hij zich daarvan los en keert terug naar de spirituele wereld.

Ja . . ., maar waar gaat hij precies heen? Normaal gesproken vestigt iedere geest zich na een desincarnatie op het niveau van de spirituele wereld dat overeenkomt met zijn ontwikkelingsgraad. En die is afhankelijk van hoe hij zich gedurende de incarnatie gedragen heeft met betrekking tot de wet van de liefde. De eindbestemming van de geest is altijd het terugkeren naar zijn spirituele thuis. De misdadige geesten, die grote misdaden begaan hebben tegen de andere wezens van de schepping, blijven, door het gewicht van hun daden, gevangen zitten op het laagste frequentieniveau van de onderste laag van de astrale wereld. In het uiterste tegenovergestelde geval zal de geest die een groot gedeelte van zijn egoïsme overwonnen heeft en zich liefdevol gedragen heeft, 'opstijgen' naar de hoogste frequentielagen van de bovenste, astrale wereld. Tussen deze beide uitersten bestaan een groot aantal tussen-niveaus waar iedere geest zijn thuis vindt in overeenstemming met zijn spirituele niveau en zijn gedrag met betrekking tot de wet van de liefde.

Oké, maar als die wereld zo reëel is, waarom kunnen we die dan niet zien? Het feit dat die wereld voor jullie niet zichtbaar is, betekent niet dat die wereld niet bestaat. Wanneer jullie geïncarneerd zijn, zijn jullie waarnemingen beperkt aan hetgeen jullie fysieke zintuigen in staat zijn op te vangen. Bijvoorbeeld, jullie definiëren het licht als een groep golven die met verschillende frequenties trillen. Het spectrum van zichtbaar licht dat jullie kunnen zien, is beperkt tot de zeven kleuren van de regenboog, waarvan de trillingsfrequentie van het licht vanaf rood tot violet toeneemt. Er bestaat echter licht boven en onder deze frequentie-scala, dat jullie niet kunnen zien, maar dat toch bestaat en dat jullie door middel van apparaten hebben kunnen opsporen. Boven de frequentie van de violette kleur bestaan het ultraviolette licht, de röntgenstralen en de gammastralen. Onder de frequentie van de rode kleur hebben we de infrarode stralen, de microgolven en de radio- en t.v.-golven. Iets dergelijks is er aan de hand met de waarneming van de spirituele wereld. Analoog aan de lichtgolven zou je kunnen zeggen dat de spirituele wereld zich bevindt in een reeks van frequenties die jullie zintuigen niet kunnen opvangen en dat er binnen die reeks, frequenties bestaan met een hogere en lagere trilling.

Is er dus een verschil tussen de termen “astrale wereld” en “spirituele wereld”? Ik heb soms de indruk dat je ze gebruikt als equivalente termen. Ja, er bestaan verschillen. Zoals ik al zei is de spirituele wereld het niveau waar al het andere ontstaat en die wereld is onverwoestbaar, terwijl de astrale wereld de uiting is van de spirituele wereld op energetisch niveau. Ofwel, het betreft een heel erg 'verdichte' vorm van de vitale essentie, hoewel 33 die vorm nog niet zo 'verdicht' is als de materiële wereld. De astrale wereld is veranderlijk en onderhevig aan periodieke processen van ontwikkeling en achteruitgang. Het geval is, dat wanneer ik het heb over de spirituele wereld, ik inderdaad die term gebruik om te verwijzen naar het totaal van de drie ijlste werelden (de spirituele, mentale en astrale wereld) en dat die buiten jullie waarnemingsvermogen vallen, dit in tegenstelling tot de term “fysieke wereld”, die verwijst naar de wereld die jullie kennen. Het feit dat ik de ene of de andere term gebruik, zal afhangen van de context of de nadruk die ik wil leggen op een aspect ervan. Ik zal de term “spirituele wereld” gebruiken als de meest algemene en omvattende term, terwijl de “astrale wereld” een meer concrete term is, omdat die een onderdeel uitmaakt van de ijle wereld die het dichtst bij de fysieke wereld staat.

En is er leven op deze astrale planeet? Deze globe of astrale planeet is vol leven en vormt het thuis van de geesten en levensvormen die niet geïncarneerd aan de Aarde gebonden zijn. De meeste wezens die in jullie fysieke wereld geboren worden, zijn afkomstig van deze astrale planeet en is de bestemming van degenen die hier op jullie wereld sterven.

Uit wat je zegt valt op te maken dat je de lagere astrale wereld zou kunnen beschouwen als de hel, en de hogere als de hemel, waarbij de middelste astrale wereld het vagevuur zou vertegenwoordigen? De concepten hel, vagevuur en hemel geven een uiterst gedeformeerd beeld van de spirituele realiteit die ik aan het toelichten ben en zij hebben er ook weinig mee te maken. Alle geesten die de hogere, astrale wereld bereikt hebben, bevonden zich in het verleden in de lagere, astrale wereld en passeerden de middelste, astrale wereld. Als ze tot hier zijn gekomen, komt dat omdat ze door eigen verdiensten spirituele vorderingen maakten in de liefde, waardoor ze hun vibratieniveau verhoogden en het verdienden te wonen in de gebieden waar ze nu verblijven. En alle geesten uit de lagere, astrale wereld, wanneer ze zich voldoende ontwikkelen, komen uiteindelijk terecht in gebieden van de hogere, astrale wereld, omdat dat deel uitmaakt van het spirituele evolutieproces. Er bestaan dus geen plaatsen die speciaal gecreëerd zijn om als kerkers te dienen, noch dat het lijden, dat een wezen kan ervaren door daar te wonen, eeuwig duurt.

Waarom bestaat er een lagere, astrale wereld als die omgeving zo afschuwelijk is? Omdat er in het Universum een plaats is voor alle wezens, van de meest primitieve tot de meest gevorderde en op elke planeet van een soortgelijk niveau als die van jullie, is de lagere, astrale wereld het “thuis” van de wezens die nog bezig zijn met het zetten van de eerste stappen om te leren wat gevoelens zijn. Je moet ook voor ogen houden, dat het geen plaats is die speciaal gecreëerd is voor de geesten die tegen de wet van de liefde gehandeld hebben. En als het zo'n afschuwelijke plek is, dan komt dat doordat zij zelf de condities hebben gecreëerd waardoor deze plaatsen die zij bewonen zo verstikkend zijn, door de gezamenlijke trillingen die zij voortbrengen van hun eigen lage spirituele niveau, net zoals een natuurgebied dat kan veranderen in een vuilnisbelt wanneer de kolonisten die zich in dat gebied gaan vestigen, weinig respect tonen voor het milieu.

EVOLUTIESCHEMA

Terugkomend op het thema over reïncarnatie . . .: ik vraag me af: als we andere levens geleefd hebben, en de geboorte in het fysieke leven niet het begin is . . ., wat is dan het begin van het leven van de geest, als dat er is? De geest wordt onwetend geschapen. In feite wordt er een spiritueel beginsel, de levensvonk, gecreëerd. Vanaf dat ogenblik ondergaat de oorspronkelijke levensvonk door middel van ervaringen een verbeteringsproces dat miljoenen jaren duurt en dit bereikt door zich te binden aan de materiële vormen die passen bij zijn ontwikkelingsniveau.

Tot wanneer? Dat wil zeggen, is er een maximum grens die we kunnen bereiken? De bovengrens die men via de progressieve evolutie kan bereiken, is de capaciteit van God. En daar deze oneindig is, komen we tot de conclusie dat er geen grenzen zijn. Het is een constante en oneindige ontwikkeling. Maar wanneer je verwijst naar het proces van materiële incarnaties . . ., dan kan gezegd worden dat er tussen de incarnaties steeds meer tijd verstrijkt naarmate de geest vorderingen maakt en dat dus de tijd die de geest doorbrengt zonder te incarneren, toeneemt. Totdat de geest een punt bereikt waarop hij niet meer hoeft te incarneren in de fysieke wereld om zich verder te ontwikkelen en hij dus verder evolueert op de ijlere bestaansniveaus. We zouden daarmee dan het vijfde bestaansniveau betreden met nog twee niveaus daarboven. Maar de aardse mens is nog lang niet aan dit punt toe en daarom heeft het geen zin daar nu verder op in te gaan.

Het spirituele evolutieproces lijkt op dat van een kind dat volwassen wordt. Aanvankelijk is het spirituele beginsel afhankelijk van andere, verder gevorderde spirituele wezens die zijn ontwikkeling volledig leiden. In deze fase dient de incarnatie ervoor om ervaring op te doen en daardoor bepaalde eigenschappen te ontwikkelen als intelligentie en emoties, die de basis vormen waarop de eigen wil van de toekomstige geest zich zal ontplooien, net als voor het kleine kind de interactie met de wereld dient om zich te ontwikkelen, te leren praten en lopen, hoewel het zelf nog geen belangrijke beslissingen kan nemen. Naarmate het spirituele wezen evolueert, wordt toegestaan dat hij deelneemt aan het nemen van beslissingen, dat wil zeggen, het verwerft een bepaalde autonomie. Wanneer het spirituele wezen volwassen is, verwerft het de vrije wil die het in staat stelt zijn bestemming zelf te bepalen. Dat wil zeggen: het verwerft zijn onafhankelijkheid en neemt zijn eigen beslissingen wat zijn evolutie betreft. De beschermgeesten spelen dan een rol die vergelijkbaar is met die van de ouders die raad geven en waarschuwen voor de gevaren van bepaalde houdingen, maar ze verplichten tot niets en laten toe dat de geest zijn eigen weg kiest, zich daarbij talloze keren vergist, leert van zijn eigen ervaringen en dat hij, op grond van zijn eigen belevenissen, zelf besluit wel of niet de koers van zijn evolutie te veranderen.

Jullie zouden de spirituele evolutie kunnen begrijpen wanneer je als voorbeeld het evolutieproces van de soorten neemt. Jullie gaan er zelf van uit, dat het begin van het leven duizenden-miljoenen jaren geleden plaats vond met het verschijnen op de Aarde van ééncellige wezens, die langzaam aan een complexere structuur kregen en daardoor een verschil tussen het dieren- en plantaardige rijk ontstond; elk rijk evolueerde langzaam van de simpelste vorm tot een grote veelvoud en complexiteit van levensvormen. Bijvoorbeeld: het dierenrijk ontwikkelde zich in de eerste fase van ééncelligen tot méércelligen. Later verschenen de gewervelde dieren, waaronder de vissen. De vissen evolueerden tot amfibieën, de amfibieën tot reptielen, de reptielen tot vogels en de vogels tot zoogdieren, in een proces dat miljoenen jaren heeft geduurd. De meest gevorderde zoogdieren ontwikkelden zich later tot mensachtigen en daaruit ontstonden later de opeenvolgende soorten primitieve mensen, die iedere keer een grotere hersencapaciteit hadden dan hun voorouders; van de Homo Habilis, via de Neanderthaler, de Cromagnon Mens tot de huidige Homo Sapiëns Sapiëns. In werkelijkheid wordt dit hele evolutieproces op fysiek niveau vanuit de spirituele wereld geleid met de bedoeling dat de ontwikkelende geesten de benodigde fysieke steun ondervinden om hun groeiende capaciteiten te ontwikkelen, want ze hebben de ervaring van het fysieke leven in al zijn manifestaties, van de eenvoudigste tot de meest ontwikkelde vormen, nodig om vooruit te komen. Het zijn de vergevorderde spirituele entiteiten die het verschijnen van meer geëvolueerde soorten in de fysieke wereld bevorderen wanneer het nodig is de spirituele wezens te voorzien van een meer geschikt, fysiek 'voertuig', dat hen in staat stelt verder te blijven leren. Deze nieuwe soorten ontstaan door modificaties van al bestaande soorten, opdat de overgang van de geest van de ene soort in de andere, langzaam en progressief verloopt.

kan de geest van een mens incarneren in een dier? Volgens hetgeen we eerder beschreven hebben, is de incarnatie van mensen in dieren niet mogelijk, want dit zou een terugval in de evolutie betekenen. De geest kan stagneren in zijn evolutie, maar hij ondergaat geen regressie oftewel hij kan niet terugvallen naar evolutionaire fasen die hij al overwonnen heeft

En waar gaat onze fysieke evolutie naartoe? Ik bedoel, waarin veranderd ons fysieke lichaam? Dat proces zal zoiets zijn als het verwisselen van kleding: van een linnen pak naar zijden pak, met ribfluweel, wol en katoen als tussen-etappes. Men wordt verfijnder, minder compact, dus zal men minder agressief voedsel nodig hebben die meer energie en minder materiaal bevatten. De hersencapaciteit zal vervolgens toenemen; behalve dat dit een betere ontwikkeling van het intellectuele vermogen mogelijk zal maken, zal dit de ontwikkeling van de buitenzintuiglijke waarnemingen zoals telepathie, helderziendheid en telekinese helpen ondersteunen. Deze vermogens zijn nu bij jullie alleen latent aanwezig en wel in die mate, dat de meesten van jullie deze vermogens niet kennen en het bestaan ervan ontkennen. In feite worden de weinige mensen die over deze vermogens beschikken, aangeboren of door eigen wil en met veel krachtsinspanning ontwikkeld, door de andere mensen beschouwd als gekken. In het algemeen zal het lichaam minder geschikt zijn voor zware, fysieke arbeid en gevoeliger voor emoties en gedachten.

UITERLIJKE VORM OF GEDAANTE VAN DE MENS.

Als ik het goed begrepen heb, bestaat het geïncarneerde menselijke wezen uit een lichaam en een geest, en in de laatste bevinden zich alle vermogens die we gewoonlijk toeschrijven aan de hersenen, zoals de intelligentie, het bewustzijn, de wil, het vermogen om te voelen. Is dat juist? In werkelijkheid is het iets complexer. Zou je me dat kunnen uitleggen? Ja. Als je je nog herinnert wat we bespraken toen we het hadden over de essentie en de structuur van het Universum, dan weet je dat we spraken over de vier verschillende condensatie toestanden van de levensvonk of het spiritueel beginsel, die de spirituele-, mentale-, astrale- en fysieke Universa vorm geven. Het menselijke wezen participeert ook in elk van deze bestaansvormen. In feite, een fysiek geïncarneerd mens bestaat uit vier onderling verbonden lichamen. Van een lage- naar een hoge trillingsfrequentie zijn dat het fysieke lichaam, dat jullie allemaal kennen, het astrale of energetische lichaam, het mentale lichaam en het spirituele lichaam. Nou moeten jullie niet denken dat deze lichamen, omdat ze verfijnder zijn, geen structuur en complexe organisatie hebben.

DE REÏNCARNATIE VAN DE MENS EN ZIJN ROL IN DE SPIRITUELE EVOLUTIE.

Het komt mij voor dat er mensen zijn die in het leven geconfronteerd worden met heel zware beproevingen die ik wellicht niet te boven zou kunnen komen. Iedere geest wordt in elke incarnatie geconfronteerd met enkele beproevingen die kenmerkend zijn voor deze incarnatie en die in overeenstemming zijn met zijn spirituele vermogen. De geest weet vóór hij incarneert welke beproevingen hij nodig heeft om te 'groeien' en hij bereidt zich voor, gedurende de periode dat hij niet geïncarneerd is, om die succesvol te kunnen overwinnen, net zoals de sportbeoefenaar die deelneemt aan een finale-wedstrijd dat niet toevallig zover brengt; hij heeft het hele jaar lang gedegen getraind en al eerder verschillende classificatie wedstrijden gewonnen. Niemand wordt dus geconfronteerd met beproevingen die hij niet kan overwinnen.

Waarom is het nodig dat we de zogenaamde andere levens vergeten? Dit is nodig om ons te concentreren op de huidige levensdoelen, zonder dat er eigen herinneringen of herinneringen aan anderen zijn, die verhinderen dat de geest uit vrije wil handelt; zijn handelingen zijn dan niet geconditioneerd door die uit het verleden.

De concrete herinneringen worden vergeten maar wat er op spiritueel gebied 53 geleerd is, niet. Dat blijft opgeslagen in het spirituele geheugen van de geest, niet in het fysieke geheugen, die begint in elke incarnatie weer bij nul. Om dit te kunnen begrijpen zal ik jullie een modern voorbeeld geven. Stel je iemand voor die aan zijn eerste informaticacursus begint; hij krijgt een computer om de cursus te kunnen volgen, om praktische ervaring op te doen en alle oefeningen en opdrachten van de cursus op te slaan. De leerling zal op het einde van de cursus een aantal aspecten van de informatica geleerd hebben. De volgende cursus zal hij in een andere klas komen en een andere computer krijgen. Hij krijgt de beschikking over een nieuwe computer met een leeg geheugen en een grotere verwerkings- en geheugencapaciteit, opdat hij over heel het vermogen zal kunnen beschikken om zijn kennis uit te breiden. Hoewel de leerling de documenten en de oefenstof uit het geheugen van de eerste computer niet heeft kunnen overzetten in het geheugen van de nieuwe computer, zal hij zijn al opgedane kennis van de informatica niet vergeten. Met deze kennis zal hij de nieuwe computer naar believen kunnen instellen en hierbij hoeft hij niet 'bij nul' te beginnen, maar kan hij gebruik maken van de uit de eerste cursus opgedane kennis; dit is onafhankelijk van wat er met de eerste computer, of met de zich daarin bevindende data gebeurt.

Ik zie nog steeds het nut niet om de andere levens te vergeten. Waarin schuilt het nadeel voor de geest als hij zich andere levens herinnert? Ik denk dat het tegendeel beter zou zijn. Wanneer de geest de herinnering aan zijn eerdere levens bewaart . . . , zal hij zich dan niet meer bewust 54 zijn van het evolutieproces en zal hij dan de incarnatie niet beter benutten om zichzelf te ontwikkelen? Je redenering is correct voor de geesten die al een bepaald evolutieniveau hebben bereikt, maar niet voor de minder geëvolueerde geesten, voor hen zou een overdaad aan informatie hun ontwikkeling in de weg kunnen staan en zouden deze kennis niet goed weten te gebruiken. De kennis komt langzaamaan beschikbaar naarmate de geest zich ontwikkelt en zich inspant die te zoeken.

de bewuste herinnering zal alleen mogelijk zijn, wanneer er in de wereld voornamelijk geesten incarneren die voldoende vorderingen gemaakt hebben in de leer van de liefde, zodat ze het verleden niet gebruiken als excuus om niet lief te hebben.

DE COMMUNICATIE MET DE SPIRITUELE WERELD.

De spirituele evolutie is alleen maar echt wanneer die werkelijk, door eigen besluit van de geest gekozen is. Wanneer de geest zich steeds bewust zou zijn van de aanwezigheid van superieure wezens die zijn vorderingen begeleiden, dan zou hij niet vrij zijn in zijn daden, maar geconditioneerd door de aanwezigheid van zijn eigen gidsen.

De incarnatie in de fysieke wereld, in de omstandigheden die jullie daar aantreffen, dat wil zeggen zonder herinneringen aan of duidelijke tekenen van een toezicht door superieure wezens, beoogt een volkomen vrij handelen van de geest, zonder elke vorm van dwang, opdat hij zélf, via zijn eigen ervaringen, besluit wat hij wil.

Wie zich oprecht wil verdiepen in de spirituele werkelijkheid, zal de antwoorden en de spirituele hulp krijgen die hij nodig heeft.

De geest kan deze blijkbaar verborgen spirituele werkelijkheid (her)kennen wanneer hij zijn best doet zich in zichzelf te verdiepen, omdat de spirituele wetten in de geest gegrift staan. Er is 'iets' in de geest waardoor hij het ware van het valse kan onderscheiden, wanneer hij ermee geconfronteerd wordt.

Laat je zo de geest niet aan zijn eigen lot over, net als een klein kind dat door zijn ouders in de steek gelaten wordt? Hij wordt niet in de steek gelaten, de spirituele gidsen zijn altijd in de buurt om de helpende hand te reiken, zij geven ons op een subtiele manier de antwoorden in, wanneer we vragen hebben die we echt niet kunnen beantwoorden. Jullie hebben zoveel angsten en taboes dat het voor jullie broeders in de spirituele wereld soms heel moeilijk is om jullie te helpen, daar jullie geen antwoorden accepteren die niet overeenkomen met jullie vooroordelen en archetypen.

En wat moet men doen om hulp uit de spirituele wereld te krijgen? Dat is heel makkelijk! Erom vragen, dat is alles. Het gaat erom een telepathische boodschap, vanuit het gevoel en via de gedachte, naar de spirituele wereld te zenden en af te wachten wat er gebeurt. Het is eenvoudigweg een kwestie van uitdrukking geven aan wat er met je aan de hand is, wat je nodig hebt en . . . om hulp vragen. De spirituele geesten zijn er om deze boodschappen op te vangen en als gevolg daarvan te handelen. Als je dit op een oprechte manier vraagt, met heel je hart en de intentie spiritueel te groeien . . ., twijfel dan niet . . ., je krijgt een antwoord. Dit is de echte manier van bidden en niet het steeds herhalen van vele zinnen met lofuitingen voor God, Jezus of de Maagd Maria die geen enkele betekenis hebben, niet voor jullie en evenmin voor de spirituele wereld.

Als de hulp die jullie krijgen niet zo duidelijk is voor jullie, komt dat omdat deze heel subtiel gegeven wordt, om niet te interfereren met jullie vrije wil, en alleen gegeven wordt als de geest die nodig heeft en er ontvankelijk voor is. De spirituele gids communiceert mentaal met jullie, via de stem van het geweten. Ook de andere geesten praten mentaal met jullie en suggereren ideeën afhankelijk van het soort rusteloosheid die jullie hebben.

Om deze hulp op te merken moet je geloven dat die mogelijk is, bereid zijn de vragen te stellen waarop jullie een antwoord willen hebben en bereid zijn te luisteren naar de antwoorden die tot jullie komen via de stem van het geweten.

Mediteren impliceert zichzelf analyseren om zichzelf te kennen, ontdekken wanneer men uit egoïsme of uit gevoel handelt. Het doet er niet toe welke methode we gebruiken om dat te bereiken, of deze min of meer esthetisch is, omdat het er niet om gaat wát men doet, maar om de intentie waarméé men het doet en soms houden we het meer op het uiterlijk vertoon dan op de inhoud.

Ja maar . . . , hoe kun je de stem van het geweten horen? Dat lijkt me erg moeilijk! Dat wil zeggen . . , hoe kun je onderscheid maken tussen een gedachte die opkomt uit het geweten en een gewone, andere gedachte uit ons verstand? Dat lijkt me helemaal niet eenvoudig. Om duidelijk de stem van het geweten te horen moeten jullie het gekwebbel van jullie hersenen even proberen stop te zetten en het bewustzijn even bevrijden van de dagelijkse zorgen. Zoek een rustig moment van de dag uit om bij jullie zelf te komen, om te mediteren over jullie fouten en houding van die dag en als jullie dat oprecht doen zal dat helpen om de antwoorden te vinden die jullie nodig hebben en het zal jullie bemoedigen, opdat jullie de beproevingen met meer moed tegemoet treden. De stem van het geweten is niet toegeeflijk, niet bevooroordeeld, liegt niet en zegt dingen die ons egoïsme kunnen irriteren. Er zijn mensen die een heel 'open' verbinding hebben met de spirituele wereld en er gemakkelijk mee communiceren, omdat ze vertrouwen op deze manier van waarnemen en deze communicatie vrijwillig willen verbeteren; zij kunnen een antwoord dat zij zelf door nadenken hebben gevonden, onderscheiden van een door de spirituele gids gegeven antwoord en met die geesten een bewust dialoog kunnen aangaan.

De goede wiskundeleraar weet dat als hij wil dat zijn leerlingen echt leren, hij niet direct de oplossingen moet geven van de wiskundige problemen die hij ter sprake brengt, maar dat hij de helpende hand moet reiken, opdat zij die problemen zélf oplossen; daartoe geeft hij hun afgepaste en nauwkeurige aanwijzingen wanneer zij door hun aanleg onmogelijk verder kunnen komen. Met de ontwikkelende geest gebeurt hetzelfde. Als je die direct de oplossingen zou aanbieden, zou die zichzelf niet inspannen om zijn eigen spirituele problemen op te lossen en dan zou hij geen vorderingen maken. Hij zou lui worden en verwachten dat zijn gidsen zijn problemen wel zullen oplossen. Het zou evenmin juist zijn om iemand te zeggen welk besluit hij moet nemen, omdat dat een interferentie zou betekenen in zijn vrije wil. De geest moet zelf beslissen. De aanwijzingen die men hun geeft zijn noodzakelijk, omdat er bepaalde, belangrijke details zijn die de geest niet ziet en die moet hij kennen om de problemen zelf te kunnen oplossen. Wanneer de geest zich geheel en al bewust is van zijn probleem en in staat is dat zelf op te lossen, maar vrijwillig besluit dat niet te doen, dan biedt men hem geen hulp aan, omdat hij die niet nodig heeft.

De lagere geesten kunnen ons dus ook beïnvloeden? Ja, dat kan ook. Alle geïncarneerden ondergaan de invloed en de suggesties van de geesten, of ze nu mediamiek zijn of niet en ook van de lagere geesten. Maar evenals dat het geval is bij de hogere geesten, kunnen ze alleen maar invloed uitoefenen als iemand dat toelaat. Als wezens met een lage trillingsfrequentie stemmen ze zich op je af wanneer jij je trillingsfrequentie verlaagt. Ze maken misbruik van de zwakke, spirituele momenten, de fouten, om naar binnen te dringen. De schade berokkende gevoelens, de daden die ingaan tegen de wet van de liefde vormen de deur waardoor ze binnendringen.

Maar . . . , als ik het niet verkeerd begrepen heb, zijn er in de spirituele wereld niet alleen geesten die ons goedgezind zijn en ons willen helpen, maar ook weinig gevorderde geesten die al het mogelijke proberen te doen om onze vooruitgang te belemmeren en dat deze geesten ook contact met ons kunnen opnemen. Hoe weet je nou wie je gesprekspartner is 'aan de andere kant' en welke bedoelingen hij heeft? De kwaliteit van de boodschap is de beste manier om de bedoelingen van de auteur te (her)kennen. Wanneer het een nuttige en bruikbare boodschap is, die je ontroert en dient om progressie te maken in de liefde, twijfel er dan niet aan dat het een boodschap betreft van een 'goede' geest. Wanneer de boodschap een poging is om het egoïsme in één van zijn vele uitingen te stimuleren . . . , dan kun je -ook al heeft de gesprekspartner zich geïdentificeerd met een beroemde naam van het type: Jezus, de Maagd Maria, of St. Theresia- er zeker van zijn dat je met een bedrieger te maken hebt, die geen goede bedoelingen heeft. Zoals Jezus gezegd heeft: “Aan de vruchten zullen jullie ze (her)kennen.

De meeste garantie om in contact te komen met gevorderde- of welmenende geesten, is de oprechte wil om het contact te gebruiken om er zelf spiritueel beter van te worden en anderen daartoe bij te staan.

HET INCARNATIEPROCES

In feite gaan de voorstanders van abortus uit van het principe dat het menselijke leven begint met de geboorte en eindigt met de dood, zij zien niet erg duidelijk wanneer je moet beginnen een mens te zien in een ongeboren baby. Daarom zie je ook dat dezelfde mensen tevens voorstanders zijn van euthanasie bij terminale patiënten of bij mensen met ernstige beperkingen, die zich niet kunnen bewegen etc. En dat komt doordat zij een materialistisch concept hebben van het leven, dat wil zeggen dat zij slechts fysiek leven accepteren en de mens identificeren met het lichaam dat hij gebruikt om zich op fysiek niveau te manifesteren. Daarom beschouwen zij, vanuit dit gezichtspunt, de cellen van het embryo die zich in de eerste fasen van de zwangerschap nog niet voldoende gedifferentieerd hebben om de vorm van een baby aan te nemen, niet als een menselijk wezen en hebben er dus geen bezwaar tegen de zwangerschap af te breken. Maar vanuit het spirituele standpunt is een lichaam, en dan maakt het niet uit of dat een foetus, een kind of een volwassene is, zonder geest geen leven, omdat het leven niet mogelijk is zonder het spirituele beginsel. Het leven is het leven van de geest en niet dat van het lichaam waarin die incarneert en we moeten onze aandacht niet richten op de ontwikkeling van het lichaam, maar op het moment waarop de geest een binding aangaat met de ontwikkeling van het embryo; dat is het ogenblik dat het begint te leven en dat is, zoals ik al gezegd heb, vanaf het moment van de conceptie. Daaruit volgt dat het afbreken van de zwangerschap vanaf het moment dat de geest zich aan het lichaam bindt, een inbreuk is op de vrijheid van de geest die gaat incarneren.

Ja, maar wanneer een moeder, om welke reden dan ook, geen kinderen wil en geen voorbehoedsmiddelen gebruikt heeft . . . Dan zal zij ermee akkoord gaan dat, wanneer zij in de volgende levens moet incarneren, haar moeder besluit haar zwangerschap af te breken om dezelfde redenen die zijzelf had om dat te doen. De geest die als moeder een leven aborteerde, loopt het gevaar de volgende keer dat zij moet incarneren als kind geaborteerd te worden, of in een volgende incarnatie geen kinderen te kunnen krijgen, omdat zij, toen ze dat wél kon, die mogelijkheid niet wilde gebruiken, want de wet oorzaak-gevolg confronteert ons met precies dezelfde omstandigheden die wij gecreëerd hebben.

En is er geen enkele omstandigheid waarin de abortus acceptabel is vanuit spiritueel standpunt? Mij schieten verschillende extreme gevallen te binnen, zoals het risico dat de moeder sterft, of dat de conceptie het gevolg is van een verkrachting, of in die gevallen dat het kind met afwijkingen geboren wordt? In de eerste twee gevallen is het acceptabel, vooral wanneer er een duidelijk risico bestaat dat de moeder sterft, want als men moet kiezen tussen het leven van een wezen dat nog niet geboren is en dat van een leven dat al bestaat, kan er beter voor het laatste gekozen worden. In het geval van een conceptie als gevolg van een verkrachting prevaleert de vrije wil van de moeder boven het recht van de geest om geboren te worden en omdat de conceptie tot stand gekomen is tegen haar wil, heeft zij het recht het kind niet te krijgen zonder dat dat beschouwd wordt als een daad tegen de wet van de vrije wil. Desalniettemin, de spirituele wereld moedigt altijd het leven aan, ook al komt het uit een zo betreurenswaardige daad als een verkrachting. Weet dat deze omstandigheden gewoonlijk niet het gevolg zijn van het toeval en dat dit iets kan zijn waarmee de geest geconfronteerd 72 wordt vanwege het gedrag in andere levens. In ieder geval zal de moeder moeten besluiten met welke optie zij zich het meest identificeert.

Kan een geest die als man geïncarneerd is, in het daaropvolgende leven incarneren als vrouw en omgekeerd, dat wil zeggen, incarneren de geesten altijd in mensen van dezelfde sekse, of kunnen zij van sekse veranderen van het ene naar het andere leven? In zijn zuivere staat heeft de geest geen sekse, zodat de seksuele aard noodzakelijk is om in de fysieke wereld te kunnen incarneren. Vandaar dat de geest in één leven man kan zijn en vrouw in het daaropvolgende; dit hangt af 74 van zijn spirituele leerbehoefte. Hoewel dat zo is, zal hij er gewoonlijk meestal toe neigen één van de beide seksen te kiezen om te incarneren

LEVEN IN ANDERE WERELDEN

Het Universum is heel groot. Overal in het Universum bestaan geesten die constant evolueren en die incarnaties nodig hebben in de fysieke wereld om verder te komen op hun weg naar volmaaktheid.

Kunnen de van andere planeten afkomstige geesten dus incarneren op de Aarde en -omgekeerd- die van de Aarde afkomstige geesten op andere planeten? Ja en niet alleen in het extreme geval dat er sprake is van vernietigde planeten. Er vinden regelmatig terugkerende overplaatsingen plaats van geesten van bepaalde planeten naar andere planeten, maar wel met enige beperkingen, daar de geesten niet kunnen incarneren op planeten die op een hoger niveau staan dan hun eigen evolutieniveau. Zij zullen dat moeten doen op planeten met een soortgelijk niveau als hun oorspronkelijke planeet, of op planeten van een lager niveau, maar er zijn ook aanpassingsproblemen op het gebied van het trillingsniveau als de geesten vergevorderd zijn en de planeet erg 'primitief' is. Wanneer de geëvolueerde geesten incarneren op een planeet die nog niet op hun niveau is, moeten zij hun trillingspatroon van hun astrale lichaam aanpassen aan dat van een fysiek lichaam van die planeet. Wanneer het trillingsniveau van de geest veel hoger is dan dat van de planeet, is die aanpassing vrijwel onmogelijk. Om jullie een idee te geven . . . , het zou lijken op het aantrekken van een kledingstuk dat twee maten te klein is. Daarom kan het evolutieniveau van gevorderde geesten, die op jullie planeet incarneren, hoogstens één trede hoger zijn dan dat van jullie, en in heel speciale gevallen wellicht twee treden, maar niet meer.

En wat voor soort omstandigheden zijn dat, die zo attractief zijn voor de geesten van andere planeten? Jullie planeet lijkt het moment te naderen waarop een niveauverandering mogelijk wordt. Hij kan van een derdegraads planeet een vierdegraads planeet worden. En dat kan gebeuren als er voldoende geesten in slagen zich bewust te worden van de bestemming van de geest, van zijn onsterfelijkheid, van het feit dat alle geesten broeders zijn en dat we incarneren om spiritueel te evolueren, om te leren liefhebben en ons te ontdoen van ons egoïsme dat de oorzaak is van al het kwaad op de planeet. Deze geesten zullen eraan werken dat er op de Aarde een nieuwe aanpak komt van de dingen, die gebaseerd is op de liefde en dit zal de wereld op alle niveaus veranderen: op sociaal, economisch en politiek niveau. Maar het is ook zo dat er tegelijkertijd een massa geesten zijn die hun egoïsme niet willen opgeven, zoals de mensen met veel macht die de wereld besturen, die niet willen dat er iets verandert omdat ze niet van hun macht en hun materiële rijkdom willen afzien die gebaseerd is op de onderdrukking van hun broeders en zich uit alle macht zullen verzetten tegen de hervormingspogingen van de eerste groep. Iedere geest zal een besluit moeten nemen, óf strijden voor de liefde, óf strijden voor het egoïsme en zich actief inzetten voor de keuze die hij gemaakt heeft. En dit is nu de uitzonderlijke omstandigheid, de buitengewone kans op progressie voor de geest die kiest voor de groep van de liefde, omdat hij een massa 78 hindernissen het hoofd zal moeten bieden: onbegrip, valse beschuldiging en geweld van de geesten die nog steeds vasthouden aan het egoïsme en die met alle middelen zullen proberen hem zijn doel te laten opgeven. En wanneer hij, ondanks alle aanvallen, vernederingen, allerlei soorten agressieve benaderingen, erin slaagt in de liefde te blijven geloven, dan zal dat een extra stap voorwaarts betekenen in de richting van het grote doel van de geest: het bereiken van de onvoorwaardelijke liefde.

Wanneer er geen evolutiesprong plaatsvindt, wordt de planeet dan veroordeeld tot spirituele stilstand? Op geen enkele manier! Binnen enkele duizenden jaren zal er zich nog zo'n kans voordoen om een evolutiesprong te maken. Een groot deel van de geesten die nu egoïstisch zijn, zullen dan voldoende ervaringen opgedaan hebben om hen de ogen te openen voor de liefde, zij kunnen dan zo de evolutiesprong maken die zij bij de vorige gelegenheid daartoe niet wilden maken. Deze gelegenheden voor een collectieve progressie hebben zich op de Aarde in het verleden al eens voorgedaan. De laatste keer moesten de wezens die erin geslaagd waren voldoende te evolueren en die op jullie planeet een minderheid vormden, naar een andere, verder gevorderde planeet overgebracht worden, terwijl de Aarde de huisvestingsplaats bleef van de geesten die daarin niet geslaagd waren. Men profiteerde van dat moment van geologische veranderingen om een aantal massieve, planetaire migraties te realiseren tussen planeten die dezelfde omstandigheden doormaakten. De planeet Aarde bleef het toevluchtsoord van lichtingen mensen die er niet in geslaagd waren de evolutiesprong te maken op hun respectievelijke planeten van herkomst.

In ieder geval is momenteel het systeem van periodieke verkiezingen in jullie wereld de meest vooruitstrevende vorm om een regering te kiezen, want met het corruptieniveau in de politieke klasse is het niet verstandig dezelfde personen gedurende langere tijd aan de macht te laten.

Wacht even. Je hebt iets gezegd over degenen die achter de schermen de macht bezitten, wat wil je daarmee zeggen? Jullie moeten er rekening mee houden, dat degenen die de politieke functies bekleden, soms niet de echte bestuurders zijn, maar eenvoudigweg marionetten en dat de ogenschijnlijke democratieën met periodieke verkiezingen en conflicterende politieke partijen een dekmantel zijn van een dictatuur van een elite die geen ander doel heeft dan de onwetendheid van de mensen in stand te houden, om hen te kunnen blijven misbruiken.

2e Wet: Wet van de Vrije Wil.

De geest bezit de vrijheid om zijn bestemming te kiezen, om wel of niet evolueren.  De geest maakt vorderingen wanneer hij zich uit eigen vrije beslissing harmoniseert met de wet van de liefde, omdat hij het met deze wet eens is en begrijpt en in overeenstemming ermee handelt.  Spirituele vooruitgang vindt alleen plaats wanneer deze uit vrije wil gekozen en verinnerlijkt wordt en door de eigen inspanning van de geest, zonder enige vorm van dwang of oplegging.  Er bestaat alleen evolutie met vrijheid.

waarom zeg je dat de progressieve evolutie van de geest berust op de vrije wil? Omdat de spirituele progressie alleen bestaat wanneer deze uit vrije wil gekozen en verinnerlijkt wordt, dat wil zeggen, uit een vrije keuze van de geest, zonder enige vorm van dwang of oplegging.

Waarom is dat zo? Als deze progressie gedwongen zou zijn en de dwang of verplichting weg zou vallen, dan zou de geest weer worden zoals hij eigenlijk is en niet zoals de omstandigheden hem gedwongen hadden te zijn.

Als het een spirituele wet is, waarom wordt deze wet dan niet nagekomen op de aarde? Men komt deze wet wel na, omdat de spirituele wetten geschreven staan in het wezen van elke geest. Er is een kracht die de geest aanzet om altijd het geluk te zoeken en door deze zoektocht evolueert de geest. Net zoals het onmogelijk is om gelukkig te zijn zonder liefde, zo is er geen geest die echt spiritueel gelukkig kan zijn zonder vrijheid, omdat deze vrijheid in zijn wezen gegrift staat. Als God gewild had dat de geesten niet vrij waren, dan zou Hij in hun natuur geprogrammeerd hebben gelukkig te zijn als slaven. Maar precies het tegengestelde doet zich voor, dat wil zeggen, dat de geest zich ongelukkig voelt als slaaf in welke vorm die slavernij zich ook voordoet; we zullen dus moeten concluderen dat de geest gecreëerd is om vrij te zijn en dat is op de Aarde net zo als in de rest van het Universum.

Wil je zeggen, dat in andere, verder ontwikkelde werelden de wet van de vrije wil gerespecteerd en erkend wordt door de bewoners? Ja, zo is het, omdat het een universele spirituele wet is. Hun werelden zijn veel gelukkiger dan die van jullie, juist omdat ze veel nadruk leggen op het respecteren van de vrije wil, evenals de rest van de spirituele wetten.

Nou, ze zouden kunnen komen om ons het geheim van hun geluk te leren.... Juist omdat de gevorderde geesten de wet van de vrije wil kennen, respecteren en er zich aan houden, zijn ze erg voorzichtig om die wet niet te overtreden, vooral in alles wat betrekking heeft op de bemoeienis met de werelden die bewoond worden door minder gevorderde geesten. Hoewel er geen intentie bestaat die bewoners te benadelen, kan een overmaat aan bemoeienis afhankelijkheid creëren van de geesten of beschavingen die minder gevorderd zijn ten opzichte van de gevorderden, en dat zou een evolutiestilstand teweeg brengen in de ontvangende planeet. Daarom is de gegeven hulp, zowel van het spirituele vlak als van de fysieke spiritueel gevorderde werelden aan de minder gevorderde werelden, altijd heel subtiel en nooit tegen de wil in van het wezen of wezens die dit nodig hebben, omdat dan dwang zou worden uitgeoefend op hun vrije wil. Het is ondergeschikt aan de wens van elk wezen door middel van zijn vrije wil kenbaar te maken om te evolueren en hulp te krijgen.

Het is me niet helemaal duidelijk wat het probleem is. Kan je me een voorbeeld geven zodat ik het beter begrijp? Oké! Stel je voor dat een bewoner van een gevorderde wereld naar de Aarde komt en dat jullie, zijn verdere evolutie erkennend, besluiten hem de planeet te laten besturen om zo alle problemen op te lossen. Op grond van zijn kennis van de spirituele wetten en in overeenstemming met de praktijk op zijn planeet van herkomst, waar het respect voor andere lagere wezens van de evolutie hen ertoe gebracht heeft een vegetarisch dieet te volgen en geen enkel dier pijn te doen, besluit hij wetten uit te vaardigen ter bescherming van de dieren, die onder andere de jacht, het stierenvechten en de vleesconsumptie verbieden. Zou de mensheid van de Aarde bereid zijn van dergelijke zaken afstand te doen?

Ja, dat weet ik niet. Ik neem aan dat er mensen vóór en mensen tégen deze wetten zouden zijn. In de huidige staat van de mensheid, en dan ben ik genereus, zou méér dan 80% tegen deze maatregelen zijn. Overal op de planeet zouden er zich met enorm veel geweld gepaard gaande protesten en rellen voordoen om de uitvoering van deze nieuwe wet te verhinderen. Wat zou de politieke leider onder druk van zo'n dilemma moeten doen? Zijn eigen overtuigingen opgeven om het volk te behagen, of omgekeerd, de wetten opleggen ondanks de tegenstand van de meerderheid van de mensen? Als hij voor de eerste optie kiest, maakt hij inbreuk op zijn eigen vrije wil. omdat hij dingen moet doen die tegen zijn eigen wil ingaan. Kiest hij voor de tweede optie, dan zou hij inbreuk maken op de vrije wil van de bevolking, omdat hij een wet oplegt die ingaat tegen hun wil.

Dan gaat het hier om een dilemma zonder een mogelijke oplossing. Die is er wel. En dat is wat we nu hebben. Namelijk, dat er geen geëvolueerde mensen zijn die jullie wereld besturen. Dat verder gevorderde wezens geen materiële regeringsfuncties op zich nemen in werelden zoals die van jullie, komt eenvoudigweg door het feit dat de meerderheid van jullie niet wil dat zij het gezag voeren noch willen jullie de veranderingen accepteren die zij voorstellen. Zij willen evenmin hun wil opleggen aan jullie, omdat zij weten dat verplichten tot niets leidt. Er zijn in de geschiedenis van jullie planeet talrijke gevallen geweest waar min of meer eerlijke mensen erin slaagden hoge functies met veel macht te bekleden en de zaken ten goede probeerden te veranderen. En wat gebeurde er? Welnu, hun tijd was van korte duur. Mensen uit hun omgeving verwijderden hen. Daarom adviseren de hoogstaande geesten alleen en geven zij het goede voorbeeld zonder iets op te leggen, iedereen kiest daarna zelf wat het beste bij hem past.

Maar om een wet te kunnen naleven, moet men die kennen, nietwaar? Hoe kan je iets aan de mensen onderwijzen die geen interesse hebben in leren, zonder hen daartoe op de één of andere manier te dwingen? Zou dat niet zó moeten zoals dat met een opstandig kind gedaan wordt dat niet naar school wil, die je op de één of andere manier dwingt zodat hij gaat en leert? Zoals ik al gezegd heb, als we zeggen dat het naleven van de wet van de vrije wil het respecteren is van de wil van de geest om vrij besluiten te nemen, hoe spiritueel hij ook is, dan verbiedt de aard van de wet ook dat we die aan anderen opleggen, want als we dat doen, zouden we op diezelfde wet inbreuk maken. Met andere woorden, het doel heiligt niet de middelen en nog minder als we met de middelen verzuimen in het doel dat we nastreven. Verplichten is niet de manier en, zoals ik al gezegd heb, wat je door opleggen of dwingen verkrijgt, je dit weer verliest als de beperkte macht verdwijnt. De geest zou weer zijn wie hij in werkelijkheid is en niet zoals de 93 omstandigheden hem dwongen te zijn. Juist daarvoor zijn de reïncarnatie en het vergeten van eerdere levens bedoeld, opdat de geest de vrije wil experimenteert en zich door eigen verdienste ontwikkelt, zonder enige vorm van dwang. We hebben daar al eerder uitgebreid over gesproken, over het feit dat het de geest zélf is die vrij kiest of hij wel of niet vooruit wil gaan en over het soort beproevingen die hij het hoofd wil bieden om vorderingen te boeken. En met betrekking tot het voorbeeld dat je aanhaalt van het kind en de school, de spiritueel meest geavanceerde, educatieve stromingen, die ook jullie wereld bereikt hebben, proberen geen dwang uit te oefenen op het kind, maar trachten zijn eigen talenten te stimuleren door het leerproces aantrekkelijk en niet saai te maken, welke de beste manier is om het kind te laten leren, niet door dwang maar door toewijding.

Wat is dan de juiste manier om de mensen met de spirituele wetten kennis te laten maken? De enige manier is het met voorbeelden te laten zien, en dat is wat de gevorderde geesten hebben gedaan die op de Aarde incarneerden. Ik heb het hier dan over Jezus, Boeddha, Krishna, Zoroastro, Antulis en andere avatars of geavanceerde wezens, die op de Aarde incarneerden om de wet van de liefde, van de vrije wil en de andere spirituele wetten te onderwijzen. Zij maakten van hun leven een voorbeeld van persoonlijke toepassing en van het leven in harmonie met de spirituele wetten, zonder iemand te verplichten hetzelfde te doen.

Nou, de wet van de vrije wil is de zogenaamde volgelingen van Jezus niet duidelijk geweest, daar ze tenslotte de mensen hun geloof met geweld, dwang en angst hebben opgelegd. Ik verwijs hier naar de Katholieke Kerk die dat deed door middel van de Inquisitie en de Kruistochten. Het zijn dus de volgelingen die niet de waarde van de boodschap kennen die zij beweren uit te dragen. Maar dat is niet de schuld van Jezus of van de avatars, maar van het egoïsme en het gebrek aan evolutie dat in jullie wereld heerst, die bepaalde mensen ertoe heeft geleid zich een aantal waarheidsgetrouwe opvattingen toe te eigenen en verdraaid hebben om andere mensen te controleren en te manipuleren.

Ja, maar ondanks deze tussenkomst zie ik dat de dingen op de wereld er niet veel beter op geworden zijn. Een beetje toch wel. Vroeger werden de mensen als vee gefokt om opgegeten te worden en dit zou jullie nu als iets weerzinwekkend voorkomen. Het kannibalisme is op de Aarde praktisch uitgestorven. Nog geen 200 jaar geleden was slavernij legaal en overal in de wereld bestond slavenhandel. Hoewel er momenteel andere vormen van slavernij bestaan, wordt op zijn minst de formele slavernij vervolgd en bestraft door de wetten van alle landen en wordt zodoende illegaal uitgevoerd. De godsdienstvervolgingen, hoewel deze nog in sommige delen van de wereld bestaan, zijn in sterkte en wreedheid afgenomen en er bestaat in veel landen een wetgeving die het recht op godsdienstvrijheid beschermt die ondenkbaar was in Europa vóór de Protestantse Reformatie. De doodstraf als strafvorm heeft men in veel landen afgeschaft. De redactie van en goedkeuring door een internationaal orgaan als de UNO van de tekst van de verklaring van de rechten van de mens, hoewel die rechten in de praktijk niet worden gerespecteerd, is een duidelijk voorbeeld dat er op jullie planeet geesten zijn die voldoende gevorderd zijn, om te erkennen dat er fundamentele rechten bestaan die niet geschonden behoren te worden. In die verklaring worden de rechten perfect omschreven die de realisering van de vrije wil garanderen en aan de naties het nakomen eisen van activiteiten die verhinderen dat de vrije wil van andere mensen geschonden wordt. Dit document kan dus beschouwd worden als een heel doeltreffende ontwikkeling van de wet van de vrije wil. In de tien geboden komen we ook enkele penseelstreken tegen die respect voor de vrije wil uitdrukken, zoals de geboden: “gij zult niet doden" en "gij zult niet stelen”. Hoewel er nog veel te doen is, zijn dit allemaal vorderingen vergeleken met de situatie in lang vervlogen tijden.

3e Wet: Wet van de Spirituele Rechtvaardigheid, of Wet van Spirituele Actie en Reactie (oorzaak- gevolg).

Wat je een ander aandoet, doe je ook jezelf aan.  Men maakt spirituele vorderingen wanneer de geest zich bewust wordt van zijn fouten (daden gericht tegen de andere wezens van de schepping) en die herstelt.

Er zijn veel mensen die hun atheïsme beargumenteren met de stelregel: “als er werkelijk een God bestond, zou Hij niet toelaten dat deze onrechtvaardigheden in de wereld gebeuren.” Wat denk je daarvan? Dat het hier een opinie betreft die berust op een onvolledige kennis van de spirituele realiteit, die leidt tot een interpretatie van bepaalde dramatische gebeurtenissen op de Aarde als deel van een onrechtvaardigheid, omdat men gelooft dat het leven van het wezen begint bij de geboorte van het fysieke lichaam. Wanneer we van mening zouden zijn dat het leven van de mens begint bij de geboorte, zouden we tot de onvermijdelijke conclusie komen, dat de wereld onrechtvaardig is en dat, als er een schepper bestaat, we te maken hebben met een net zo onrechtvaardige schepper, daar het er op lijkt dat hij vanaf het begin een aantal schepselen bevoordeelt ten koste van anderen. Zijn er soms geen wezens die vanaf hun geboorte al op de wereld komen met als perspectief een leven vol ellende, ófwel omdat ze ter wereld komen met aangeboren ziektes, óf in buitengewoon armoedige omstandigheden, óf in gezinnen waar ze niet welkom zijn, terwijl anderen door de voorzienigheid bevoorrecht schijnen te zijn, omdat ze slimmer, mooier, liefdevoller, geliefder of gezonder zijn?

Maar wanneer we bedenken dat dit leven niet meer is dan een korte episode van het leven van ieder wezen en dat deze episode het rechtvaardige vervolg en gevolg is van een serie voorafgaande episodes, waarvan de inhoud perfect aansluit bij de omstandigheden die de geest aantreft in het huidige leven, dan zullen we beginnen te begrijpen wat ons voorheen onbegrijpelijk en dus onrechtvaardig leek.

Absoluut alle geesten starten op hetzelfde punt. Alle spirituele wezens zijn gelijk geschapen, als onwetende en onbewuste spirituele levensbeginsels, maar met het vermogen constant en onbegrensd te evolueren, totdat het hoogste niveau van liefde en wijsheid bereikt worden, via de ervaring van ontelbare incarnaties tezamen. De enige verschillen tussen hen hebben betrekking op het moment waarop zij geschapen werden, dat wil zeggen, op de leeftijd van de geest, daar het creatieproces van spiritueel leven nooit eindigt. Terwijl sommige geesten dit evolutieproces miljarden jaren geleden begonnen, nog voordat jullie melkwegstelsel nauwelijks een nevelvlek was, en ontelbare incarnaties in de fysieke wereld achter de rug hebben, beginnen andere geesten hun evolutieproces nog maar net, dat wil zeggen, dat zij nog jeugdige geesten zijn. Afhankelijk van hun daden en beslissingen, zal hun evolutieproces recht of kronkelig, lang of kort zijn.

De verschillen die jullie waarnemen in de omstandigheden van hun leven, die het gevolg lijken van het noodlot, horen daarom tot de consequenties of beslissingen die diezelfde geesten genomen hebben in eerdere levens en in de levensperiodes waarin zij niet geïncarneerd waren.

En op welke manier hebben de daden van het huidige leven te maken met de ervaren daden uit het verleden? Er bestaat een universele wet, die we de Wet van de Spirituele Rechtvaardigheid, de Wet van Oorzaak-Gevolg of de Wet van Spirituele Actie en Reactie zouden kunnen noemen, die min of meer zegt, dat de geest precies datgene ontvangt wat hij geeft. Dat komt dus in feite neer op: wat we voor anderen doen, doen we in werkelijkheid voor onszelf. De consequentie daarvan is, dat elke geest het hoofd moet bieden aan de omstandigheden die hij zelf heeft gecreëerd en wel zodanig, dat veel van de ongunstige omstandigheden waarmee de geest in een leven geconfronteerd wordt, de consequentie of het gevolg zijn van een oorzaak die hij zélf creëerde in een voorafgaande incarnatie.

Waarom is dat een universele wet? Omdat de geest niet gelukkig kan zijn, noch in zijn spirituele evolutie vooruitgang kan boeken, zonder dat hij die omstandigheden, die daden die hij uitvoerde en die ingingen tegen universele wetten en tegen de andere wezens van de schepping, onder ogen ziet en oplost.

Dat wil zeggen, dat wanneer ons als 'gever' iets correct leek, het ons ook rechtvaardig moet lijken als 'ontvangers' en vice versa en wanneer we het niet fijn vinden om hetzelfde te ontvangen, dan is er in dat wat we deden iets dat niet helemaal goed was, want wat niet goed is voor óns, is evenmin goed voor de anderen.

Ik merk niet dat deze wet erg vaak nageleefd wordt. Of zijn er soms geen moordenaars, criminelen en misdadigers die hele volkeren afslachten, die nooit voor de rechter gebracht worden en die vreedzaam bejaard sterven? Het feit dat het gevolg van een bepaalde oorzaak of daad niet direct zichtbaar wordt, kan bij de geïncarneerde de indruk wekken dat er geen rechtvaardigheid bestaat, omdat hij niet ziet dat de misdadiger in dezelfde incarnatie ter verantwoording geroepen wordt voor zijn misdaden. Het is waar dat in één enkel leven veel delicten, vooral van degenen die posities bekleden met veel aardse macht, onbestraft blijven. In die gevallen komt het voor dat zij die tegen de wet van de liefde handelden door andere geesten te benadelen, in latere levens de consequenties van hun daden onder ogen zullen moeten zien.

wat de aardse rechtvaardigheid niet oplost, zal de spirituele rechtvaardigheid, zonder een spoor van twijfel, tot een oplossing brengen.

Hoewel dit waar is, moeten jullie weten dat de intentie van dit systeem niet straffen, maar opvoeden is. In ieder geval blijft elke geest die kwaad deed, zichzelf iets schuldig en om vooruitgang te kunnen boeken is het ten eerste nodig dat hij zich bewust wordt van de schade die hij aanrichtte en ten tweede dat hij die schade herstelt.

De geest bereidt zich voor om dat negatieve gedrag in de volgende incarnaties te verbeteren en te overwinnen en hij kiest beproevingen, rekening houdend met zijn capaciteiten, die ertoe kunnen bijdragen dat negatieve gedrag te corrigeren. Dat zal afhankelijk zijn van de weg die de geest wil kiezen. Aan de ene kant is dat herstel langzaam maar langdurig, en aan de andere kant bestaan er zwaardere beproevingen die dienen voor een snellere vooruitgang.

Als het de bedoeling van de wet was de overtreder te bestraffen als een soort wraak, dan zouden we die kunnen beschouwen als een “oog-om-oog”. Het doel van de wet is echter niet bestraffing, maar het bevorderen van de evolutie van de geest door middel van het persoonlijk ervaren van de daden die hij zélf heeft voortgebracht.

het is niet noodzakelijk dat zij letterlijk dezelfde situaties moeten meemaken die zij zelf veroorzaakten, maar dat is gewoonlijk wel de snelste manier en wordt door veel geesten gekozen die gretig uit de situatie van spirituele minderwaardigheid willen komen waarin ze zich diep ongelukkig voelen.

Alleen wanneer de geest er klaar voor is om de beproevingen aan te kunnen, wordt hij ermee geconfronteerd

Maar het schijnt dat bepaalde beproevingen uitermate pijnlijk zijn om de geest daaruit lering te laten trekken, nog daargelaten dat het leven al een tranendal is. Waarom oordelen jullie zonder dat jullie de oorzaak kennen? Veel mensen die alleen maar het eerste deel van de geschiedenis zien, dat wil zeggen, wanneer men ongestraft misdaden begaat, vinden het onrechtvaardig dat de daders niet veroordeeld worden. Als dezelfde mensen alleen maar het tweede deel van de geschiedenis zien, oftewel het vereffenen van de schuld in een ander daaropvolgend leven, dan vinden zij het onrechtvaardig dat iemand dergelijke, verschrikkelijke dingen moet ondervinden, omdat ze niet begrijpen waardoor dat komt noch het waarom van zulke tegenslagen. Wanneer zij echter het criminele verleden van de desbetreffende geest kenden, zouden veel van deze mensen hun zelfs geen tweede kans gegeven hebben. In de spirituele wereld is er altijd een tweede kans, of beter gezegd, er zijn eindeloze kansen om te corrigeren.

En waarom hebben veel mensen soms de indruk dat de moeilijke gebeurtenissen in hun leven omstandigheden zijn die hun opgelegd zijn zonder dat men hen geraadpleegd heeft? Omdat het een keuze is die men vóór de incarnatie maakt en het vergeten van het spirituele verleden dat veroorzaakt wordt bij het incarneren laat hen geloven dat ze bij dat besluit geen rol gespeeld hebben. Er zijn veel geesten die besloten hebben om vooruit te komen en derhalve geconfronteerd worden met geweldig moeilijke omstandigheden die onbegrijpelijk zijn voor degenen die de spirituele wetten niet kennen. Veel mensen kunnen niet begrijpen dat een goed mens geconfronteerd wordt met zoveel droevige en ellendige situaties waar hij niet om gevraagd heeft, maar die zich voordoen als een soort rampzalig noodlot. Op dat moment concluderen zij dat er geen werkelijke rechtvaardigheid kan bestaan als de goede mensen zo wreed moeten lijden. Maar als ze een blik zouden kunnen werpen op het spirituele verleden van deze persoon, dan zouden ze het “waarom” vinden.

Moet ik dus concluderen dat alle negatieve omstandigheden waarmee de geest geconfronteerd wordt, gevolgen zijn van de daden uit het verleden? Nee. Veel van die situaties zijn de gevolgen van de daden uit het actuele leven en er zijn andere omstandigheden die behoren bij het evolutieniveau van de planeet waarop men incarneert. Bedoel je dat een geest die geen schulden heeft, negatieve omstandigheden kan doormaken, die niet behoren bij een boetedoening? Ja, dat komt vaak voor. Maar dat is een vrije keus van de geest om dat te doen.

4e Wet: Wet van de Liefde

De bestemming van de geest is het geluk te bereiken door uit vrije wil te beslissen onvoorwaardelijke liefde te experimenteren.  Zonder de liefde is er geen evolutie. Zonder de liefde is er geen wijsheid. Zonder de liefde is er geen geluk.  Liefde is de harmoniserende en motiverende kracht van het spirituele universum.

Je hebt de wet van de liefde al heel vaak ter sprake gebracht, maar wat is volgens jou de liefde? De liefde kan maximaal gedefinieerd worden als het vermogen om anderen aan te voelen als jezelf.

wat ervaart men precies met liefde? Wanneer een wezen de echte liefde ervaart, voelt het zich vervuld, helemaal gelukkig, bevangen door een vibratie, een buitengewone kracht en sensibiliteit. Dan heeft het niets meer nodig om gelukkig te zijn. Een door liefde geïnspireerde geest voelt het verlangen dit welbehagen over te brengen op anderen en hen te helpen gelukkig te worden, omdat hij zich met hen verbonden voelt, alsof zij een deel van hem uitmaken.

In deze toestand van innerlijk welbehagen voelt men zich optimistisch, vrolijk, relaxed, sereen en ontdekt men dat de alledaagse problemen niet zo ernstig zijn.

maar jullie zijn zó gematerialiseerd dat het jullie aan gevoeligheid ontbreekt, zowel voor het geven als voor het direct voelen van liefde. Dat is net als het proberen naar de radio te luisteren terwijl ze naast je 115 met een drilboor bezig zijn. Vaker dan de liefde te voelen, stellen daarom de meesten van jullie de daden die uit liefde gedaan worden meer op prijs, hoewel het voor de meesten moeilijk te begrijpen is wát iemand ertoe brengt op deze manier te handelen.

Net als de geest door de wet van de vrije wil, vrij moet zijn om gelukkig te kunnen zijn, heeft de geest door de wet van de liefde, liefde nodig om gelukkig te zijn.

Wanneer de liefde noodzakelijk is voor het geluk van de geest, waarom worden we dan niet zó geboren dat we iedereen liefhebben? Liefhebben is nog een vermogen, dat de geest in zijn evolutieproces zélf moet ontwikkelen. Zoals ik al gezegd heb, beschikt de spirituele vonk bij zijn creatie over talloze potentiële vermogens die hij nog tot ontwikkeling moet brengen. Eén van die vermogens is het vermogen om lief te hebben. Het ontwikkelen hiervan is het belangrijkste doel van het evolutieproces van de geest. Liefde is de harmoniserende en motiverende kracht van het spirituele universum.

LIEFDE VERSUS EGOÏSME.

Als je anderen wilt liefhebben, leer dan eerst om van jezelf te houden door jezelf te kennen. Degene die niet van zichzelf houdt, kan niet van een ander houden.

Maar ik had begrepen dat je om anderen lief te hebben, van jezelf moest afzien. In geen geval! Wat je moet doen is van je egoïsme afzien, niet van je gevoelens. Wat er aan de hand is, is dat jullie een foutief concept hebben van liefde, omdat jullie de liefde en het egoïsme door elkaar halen. Van jezelf houden betekent niet dat je beter bent dan de anderen en je daarom moet wijden aan het bevredigen van egoïstische grillen, maar je eigen affectieve behoeften en gevoelens erkent en ontwikkelt, opdat die de motor van je leven zijn. Daarom heb ik gezegd dat het zo belangrijk is om jezelf te kennen om werkelijk lief te hebben. Jezelf kennen impliceert, onderscheid weten te maken tussen dat wat we voelen en dat wat we denken, herkennen wat er uit ons gevoel voortkomt en wat afkomstig is van ons egoïsme.

De liefde moet, op zijn best uitgedrukt, onvoorwaardelijk zijn. Iemand die werkelijk liefheeft verwacht hier niets voor terug en wie uit egoïsme handelt doet dat niet uit echte liefde.

Leren lief te hebben is hetzelfde als het egoïsme leren loslaten. Wie zijn vermogen om lief te hebben verhoogt, verlaagt zijn egoïsme en vice versa.

En hoe leert de geest lief te hebben? Dit is een continu proces dat heel veel evolutietijd nodig heeft. De geest begint daar al mee voordat de menselijke fase start en eindigt hier nooit mee, omdat er met betrekking tot de liefde altijd wel iets nieuws te leren is. Net als bij het leren praten is er geen andere manier om de liefde te ontwikkelen dan door middel van constante interactie met andere wezens.

Het moet ook ervaren wat de afwezigheid van de liefde betekent, dat wil zeggen het egoïsme van andere wezens ondervinden, die -net als hijzélf- nog niet in staat zijn lief te hebben. Dit veroorzaakt bij hem onprettige gevoelens, maar dit stelt hem ook in staat om beter onderscheid te maken tussen de afwezigheid en de aanwezigheid van de liefde en deze aanwezigheid te waarderen, hetgeen hem zal stimuleren om bij zichzelf gevoelens te ontwikkelen. Met andere woorden, voordat hij in staat is om lief te hebben, maakt het spirituele wezen zich ontvankelijk als ontvanger van de liefde van andere, verder gevorderde wezens, die voor hem een voorbeeld zijn van hoe je liefde moet geven.

Wanneer de geest eenmaal de liefde erkent die hij van anderen heeft gekregen, dan is hij er klaar voor om liefde te geven. De wezens die van hem hielden zullen de eersten zijn die bij hem de eerste gevoelens van affectie teweegbrengen (doorgaans voor een familielid), terwijl de andere wezens, degenen die zich egoïstisch tegenover hem gedroegen, zijn vijanden zullen zijn en degenen die nooit een relatie met hem hadden, zullen eenvoudig wezens zijn die hem onverschillig laten. In deze fase is de geest hartstochtelijk in een relatie, wraakzuchtig en rancuneus als de relatie over is. Er zal een andere, verder gevorderde fase komen, waarin hij degenen die hem kwaad gedaan hebben, niet meer wil benadelen, omdat hij zich realiseert dat het lijden op zich al iets negatiefs en onverenigbaar met de liefde is en zal zodoende afzien van de wraak als vorm van vergoeding voor het aangedane kwaad. Deze fase zouden we geavanceerde voorwaardelijke liefde kunnen noemen

Op een bepaald ogenblik, wanneer de mate van begrip en gevoeligheid aanzienlijk toegenomen is, is hij klaar voor de grote sprong: in staat zijn om van alle andere wezens van de schepping te houden, inclusief van degenen die hem haatten, verachtten en onbeschrijflijk veel leed toebrachten. Oftewel, hij is de laatste fase ingegaan, waarin de onvoorwaardelijke liefde wordt bereikt, die de ver gevorderde wezens, zoals Jezus, preekten toen ze zeiden: “Hou van je vijand!” Uiteraard gebeurt dit niet van de ene op de andere dag. Daar zijn miljoenen evolutiejaren voor nodig om de weg van de eerste tot de laatste fase af te leggen.

Zou je deze fasen kunnen samenvatten zodat ik er een idee van krijg? Ja, hoewel het proces continu is, zouden we dit voor een beter begrip in de volgende fasen kunnen indelen: 1) Ongevoelig als ontvanger en gever van liefde. 2) Deels gevoelig als ontvanger van liefde - ongevoelig als gever van liefde. 3) Gevoelig als ontvanger - deels gevoelig als gever (voorwaardelijke liefde). 4) Uiterst gevoelig als ontvanger, - uiterst gevoelig als gever (geavanceerde 118 voorwaardelijke liefde). 5) Volledig gevoelig als ontvanger - volledig gevoelig als gever (onvoorwaardelijke liefde).

Kun je iets grondiger het verschil en de relatie tussen emoties en gevoelens toelichten? Emoties duren kort, ze worden in het algemeen geactiveerd door een soort interne of externe stimulatie. De gevoelens duren langer, ze zijn dieper verankerd in de geest en hoewel ze extern beïnvloed worden, worden ze daardoor niet veroorzaakt, maar door de eigen wil van de geest. De gevoelens en de emoties zijn nauw met elkaar verbonden. Het gevoel is in staat emoties op te wekken. Ze zijn zoiets als de interne bron waaruit de emoties voortvloeien en wel zodanig, dat de emoties in dit opzicht een uiting zijn van de gevoelens.

Het gevoel en de gedachte hebben dus een verschillende oorsprong? Ik dacht altijd dat ze beide in het verstand ontstonden. Ze hebben dus niet dezelfde oorsprong. Het gevoel komt voort uit de geest (spirituele lichaam) en de gedachte uit het verstand (mentale lichaam).

Eens kijken of ik het goed begrepen heb. Wil je daarmee zeggen dat het egoïsme in het verstand ontstaat en de liefde in de geest? Ja, hoewel de ego-emoties en de ego-gevoelens, zoals ik al gezegd heb, ook in het spirituele lichaam worden waargenomen, hoewel hun egoïstische aspect in het verstand gegenereerd wordt.

Ik kan me nog steeds niet goed voorstellen hoe de relatie tussen liefde en egoïsme werkt in de menselijke aard. Hoe kan het dat we op hetzelfde moment lief kunnen hebben en egoïstisch kunnen zijn? Kan je me dit uitleggen? Maar natuurlijk! Stel je voor dat de mens als een ui is, in wiens centrum de geest zit die licht afgeeft, wat liefde is. Dit lichtgevende centrum wordt bedekt met veelvoudige lagen, waardoor elke laag de doorgang van het licht een beetje belemmert, totdat al die lagen tezamen bijna geheel belemmeren dat het licht naar buiten komt. Elke laag vertegenwoordigt een uiting van het egoïsme dat progressief moet worden geëlimineerd, opdat uiteindelijk het licht, de liefde, straalt en zich kan uiten in zijn gehele omvang. Naarmate we lagen elimineren, ondervindt het innerlijke licht (de liefde) minder hindernissen bij het naar buiten treden. De buitenste lagen stellen het 120 primitiefste en lichtzinnigste egoïsme voor. Het zijn de lagen die de ijdelheid representeren. De tussenliggende lagen komen overeen met de trots en de binnenste met de hoogmoed. Ieder mens bevindt zich in een verschillend punt van dit proces. De meeste geesten die de Aarde bewonen, zijn er slechts in geslaagd zich te ontdoen van één van de eerste lagen. Anderen is het gelukt ook enkele tussenliggende lagen te elimineren en enkelen zijn bezig de diepst liggende lagen van het egoïsme te elimineren. Hoewel het een progressief proces is en er geesten van allerlei graden zijn, kunnen we de geesten proberen te classificeren in drie grote groepen volgens het eliminatieniveau van de lagen waarin ze zich bevinden: de vriendelijk-ijdele geesten, de genereus-trotse geesten en de liefdevol- hoogmoedige geesten.

er steekt niets negatiefs in om het aanwezige egoïsme in ieder van ons toe te geven en te definiëren zodat we die kennen en kunnen overwinnen, Het bestaan hiervan niet willen erkennen, dat zou het negatieve voor de geest zijn, de realiteit niet toegeven dat we allemaal een egoïstische kant hebben die we moeten elimineren om werkelijk te kunnen liefhebben en authentiek gelukkig te zijn. Het ontkennen hiervan leidt tot spirituele stilstand, omdat men niet iets kan overwinnen wat men niet toegeeft, net zoals een alcoholist niet kan afkicken als deze niet toegeeft dat hij een alcoholist is.

Zou je de eigenschappen van elk van deze drie uitingen van het egoïsme, die je ijdelheid, trots en hoogmoed genoemd hebt, iets uitgebreider uiteen kunnen zetten? Ja. We kunnen minstens drie vormen van egoïsme onderscheiden, dat zijn, van de grofste naar de meest subtiele vorm, ijdelheid, trots en hoogmoed. In het dagelijks spraakgebruik bedienen we ons vaak van deze drie woorden, maar de spirituele betekenis is, zoals we zullen zien, veel uitgebreider en veel dieper en verschilt in veel aspecten van de betekenis waarmee we die termen gewoonlijk gebruiken. Laten we ze één voor één definiëren en de manier waarop ze zich uiten, analyseren.

Wat is ijdelheid en hoe manifesteert die zich? De ijdelheid is de primitiefste vorm van het egoïsme. Dit is typisch voor de jongste geesten en van de geesten die, ondanks behoorlijke vorderingen op het gebied van de intelligentie, nog steeds beginnelingen zijn in de kennis van de gevoelens.

Het voornaamste kenmerk van de ijdele is dat hij teveel met zichzelf bezig is, bovenal met het bevredigen van zijn primitiefste behoeften en verlangens en nauwelijks of helemaal niet bezorgd is over de behoeften van andere wezens, waardoor hij veel te veel zijn vrije wil laat gelden en zich niet bewust is dat hij vaak inbreuk maakt op de vrije wil van de anderen.

De ijdele vergelijkt zichzelf voortdurend met anderen, en probeert altijd boven hen te staan. Vaak bespot en belastert hij degenen waarvan hij denkt dat ze onder hem staan in vaardigheden of materiële voorzieningen en heeft overdreven waardering voor degenen die hij denkt te kunnen gebruiken om iets voor zichzelf te verkrijgen. Gewoonlijk handelt hij onrechtvaardig, altijd ten voordele van zijn belangen. Daarom vervalst hij regelmatig de werkelijkheid om zijn egoïstische daden te verbloemen. Hij voelt zich dikwijls ontevreden met zichzelf vanwege het weinige gevoel dat hij heeft en daarom zo angstvallig vlucht voor de eenzaamheid.

Wanneer ze niet de aandacht krijgen die ze menen te verdienen, proberen ze op elke manier en tegen elke prijs de aandacht te trekken van de anderen, waarbij ze gebruik maken van de slachtofferrol, de agressiviteit, de chantage, het bedrog, of van elke andere vorm van manipulatie die ze kunnen vinden.

Oef . . . , ik hoop maar dat er niet veel van zulke mensen zijn! Wel, driekwart van de mensheid bevindt zich nog in deze evolutionaire beginfase en de ijdelheid is de overheersende tekortkoming van de politieke klasse van jullie wereld. Desalniettemin is er waarschijnlijk niemand die zich identificeert met wat ik gezegd heb, want dit toegeven zou al een teken zijn dat die persoon zich in een verder gevorderde fase bevindt. Dat is de reden dat jullie planeet zoals is hij is.

Nou, om met zulke egoïstische personen samen te leven moet wel een kwelling zijn! Denk je soms dat jij vrij bent van het egoïsme, of het zich op deze of op een subtielere manier manifesteert? Het is een bevestiging die je maakt waarmee je met je eigen egoïsme pronkt door middel van onbegrip ten opzichte van je broeders en die je hebt gebruikt om te rechtvaardigen bij hen uit de buurt te blijven omdat ze niet verder ontwikkeld zijn. Deze fase van ijdelheid, evenals de opvolgende fasen van trots en hoogmoed, zijn verbeteringsfasen waar alle, absoluut alle geesten doorheen moeten. En als iemand dit overwonnen heeft, komt dat omdat hij zich op een bepaald ogenblik bewust geworden is van zijn tekortkoming en hieraan gewerkt heeft om dat te overwinnen en hierin geslaagd is met de hulp van de voorbeelden van verder gevorderde personen waarvan hij geleerd heeft. Als de verder gevorderde geesten, op het moment dat zijn hun vooruitgang behalen, hun minder gevorderde broeders verwaarlozen, wat voor soort liefde zouden zij dan ontwikkelen?

wat kan men doen om de ijdelheid vanuit het begrip te overwinnen? De eerste stap is je bewust worden van je tekortkomingen en de tweede stap is het veranderen van je houding. Wanneer wij ons bewust geworden zijn van onze tekortkoming, wil dat nog niet zeggen dat deze zich niet meer manifesteert. Als we in staat zijn dat te erkennen en toe te geven en tegelijkertijd vermijden als zodanig te handelen, dat wil zeggen, dat we ons bij het nemen van beslissingen in ons leven daardoor niet laten meeslepen maar dat we meer in overeenstemming met onze gevoelens handelen, dan zal die tekortkoming aan kracht inboeten, totdat deze uiteindelijk overwonnen zal worden

Hetgeen wat niet op eigen kracht, uit vrije wil wordt bereikt, kan niet begrepen, gewaardeerd noch van genoten worden en de ijdele mens vecht nauwelijks voor iets, maar probeert wat hij wil door anderen te laten bereiken. Wanneer hij een doel nastreeft, is dat meestal een uiterlijk, materialistisch doel, bijna nooit een innerlijk, spiritueel doel.

Zou je een beknopt advies kunnen geven dat alles samenvat wat je gezegd hebt, om ijdelheid door middel van begrip te overwinnen? Ja. De stap die de ijdele moet maken om zijn tekortkoming te boven te komen is begrijpen dat het geluk niet afhangt van het uiterlijke, maar van het innerlijke. Dit is de grote les die we allemaal moeten leren. Het werkelijke geluk hangt niet af van het feit dat anderen van je houden, maar van het feit dat jíj liefhebt. Wanneer je dus gelukkig wilt zijn, stop dan met het wanhopige zoeken dat anderen van je houden en probeer je eigen gevoel te ontwaken.

IJdelheid komt in verschillende gradaties voor. In de eerste etappe van 126 beginnende ijdelheid doen zich de meest primitieve en materialistische uitingen van het egoïsme voor, zoals gierigheid (wat men bezit, niet willen delen met anderen), hebzucht (steeds meer willen hebben, ook al doe je anderen tekort), jaloezie (afwijzing van degenen die iets materieels hebben dat men begeert).

In de tweede fase, wanneer de geest vorderingen maakt in de kennis van de gevoelens, begint dit materialistische egoïsme te veranderen in spiritueel egoïsme. In deze etappe blijft de geest zich vastklampen aan het egoïsme, maar is tegelijkertijd al begonnen het gevoel te ontwikkelen. Hoewel hij nog steeds terughoudend is om te geven, is hij in staat de aanwezigheid van liefde en het goede gevoel dat eruit voortkomt, te erkennen en probeert dat te ontvangen. Op dat moment veranderd de gierigheid in aanhankelijkheid (het niet willen delen van affectie en liefde die men van bepaalde personen ontvangt) en de hebzucht in absorptie (willen dat de hele wereld aandacht heeft voor hen om ze affectie te geven), terwijl de jaloezie een subtielere wending neemt en in afkeer verandert ten opzichte van degene die één of andere spirituele, goede eigenschap heeft die men zelf niet heeft, maar wel graag zou willen bezitten. Omdat ze gevoeliger zijn, hebben ze een beter ontwikkeld rechtvaardigheidsconcept, maar wanneer de zaak hén betreft, handelen ze vaak onrechtvaardig, waarbij ze zich bewust bevoordelen door zich aan hun egoïsme vast te blijven klampen, waardoor ze dus schuldiger zijn omdat ze zich hiervan bewust zijn.

Welke fundamentele vooruitgang heeft de geest geboekt wanneer hij kan zeggen dat hij de ijdelheidsfase achter zich heeft? Het voornaamste succes die de grens tussen ijdelheid en trots markeert, is het activeren van zijn eigen spirituele liefde. Terwijl de ijdele geest een voortreffelijke ontvanger van de liefde is, dan is de trotse geest al een gever van de liefde. Dat betekent dat hij in staat is om op eigen initiatief en op een behoorlijk sterke wijze werkelijk lief te hebben.

In het algemeen wordt een ijdele geest in de liefde ingewijd door een verder gevorderde geest, een gever van de liefde, die geïncarneerd is als iemand uit zijn directe omgeving: zijn eigen partner, een familielid zoals de vader, de moeder, een zoon of dochter, een broer of zus. Heel vaak is de minder ontwikkelde geest, die eraan gewend is dat anderen voor hem in de weer zijn, zich op dat ogenblik niet bewust van wat anderen hem geven en vraagt hij meer en meer . . . , totdat hij het kwijt raakt.

n volgende levens zal de geest geconfronteerd worden met de ervaring dat hij nauw moet samenleven met andere geesten die minder gevorderd zijn dan hij, die van hem hetzelfde verlangen als hij van de anderen verlangde en zo zal hij geconfronteerd worden met zijn eigen 'ik', opdat hij in de egoïstische houding van de anderen zijn eigen egoïsme herkent. Deze vorming kan gedurende vele levens verlengd worden, waarbij levens waarin de voornaamste rol van de ontvanger van de liefde zich afwisselen met levens waarin men vooral liefde geeft.

Welke andere vorderingen heeft de geest gemaakt nadat hij de fase van de ijdelheid achter de rug heeft? Ik zal een algemene beschrijving geven van de vorderingen die de geest gemaakt heeft, die zich grotendeels ontdaan heeft van de ijdelheid en volledig opgaat in de fase van de hoogmoed; deze vorderingen vloeien voort uit het feit dat het een geest betreft die het gevoel kent en een stabiele gever van de liefde is. Het rechtvaardigheidsconcept is verder ontwikkeld. De persoon die de etappe van de hoogmoed heeft bereikt, is zich meer bewust van wat wáár en rechtvaardig is en wat alleen maar schijn is. In het algemeen gedraagt de hoogmoedige zich rechtvaardiger. Ze proberen zichzelf niet meer te bevoordelen als ze daarvoor onrechtvaardig moeten zijn, maar houden rekening met de schade die ze anderen kunnen aanrichten. De 128 hoogmoedige, trotse geest wil niet meer dat men hem behaagt, hij wil dat men van hem houdt en zelf authentiek liefhebben. De tegengestelde eigenschap van de ijdelheid die de trotse al heeft bereikt, is de bescheidenheid, omdat hij niet de aandacht probeert te trekken met wat hij doet, maar hier voldoening aan beleeft als hij rechtvaardig en genereus is. De hoogmoedige is royaal voor degenen waarvan ze houden. Ze proberen dus in relaties niet meer het middelpunt van de aandacht te zijn. Ze geven de voorkeur aan een échte vriendschap boven honderd oppervlakkige.

Er zijn trotse geesten waarbij de ontwikkeling tot stilstand is gekomen en deze stagnatie kan vele levens duren. Maar er zijn ook ijdele geesten die doorzetten om vooruit te komen en sneller vorderingen maken.

Het vergelijken van een gevorderde geest die vele incarnaties achter de rug heeft, met een jonge, weinig gevorderde geest, is net zo absurd als geloven in de geldigheid van de resultaten van dezelfde intelligentietest die men bij een kind van 7 jaar en bij een puber van 15 jaar genomen heeft

Aangezien ieder wezen een verschillende spirituele leeftijd heeft, zijn de oudste geesten in het algemeen verder geëvolueerd dan de jongste, eenvoudigweg omdat ze langer aan het evolueren zijn. Toch komen we speciale gevallen tegen van jonge geesten die heel snel vorderingen gemaakt hebben en die andere, oudere geesten hebben ingehaald en omgekeerd, heel oude geesten die heel lang stil zijn blijven staan en door generaties van jongere geesten zijn ingehaald.

Terugkomend op het thema van de trotse geest, kun je uitleggen wat trots is en hoe die zich manifesteert? Het voornaamste probleem van de trotse geest is het verwerken van ondankbaarheid, egoïsme en gebrek aan liefde van andere personen ten opzichte van hem, vooral als hij een affectieve band met hen heeft.

De trotse geest vindt het heel moeilijk om toe te geven dat hij ongelijk kan hebben in zijn opvattingen. Hij heeft er moeite mee onbeantwoorde liefde te verwerken

Hij is in staat zich te laten inpalmen als hij een klein gebaar van genegenheid krijgt. Maar wanneer hij er achter komt dat hij gemanipuleerd wordt door bepaalde mensen, dan wordt hij razend, wat wrokkige gevoelens jegens hen zou kunnen opwekken. Hoewel hij schijnbaar geen beloning zoekt voor wat hij doet, kan hij toch nog slecht omgaan met ondankbaarheid, dat wil zeggen, wanneer hij zijn best doet om iemand te helpen en stank voor dank krijgt.

Hij heeft de neiging zijn gevoelens en emoties te verbergen, is bang om te laten merken hoe hij zich voelt, uit angst dat ze hem in zijn diepste gevoelens kwetsen. Aan de ene kant onderdrukt hij zijn negatieve gevoelens omdat hij geen medelijden wil opwekken en evenmin wil dat andere mensen hem zwak zien en daar gebruik van maken om hem schade aan te richten. Aan de andere kant onderdrukt hij zijn positieve gevoelens omdat hij niet wil dat de ijdele personen jaloers worden en hem proberen te benadelen. Door de neiging om de positieve gevoelens te onderdrukken, voelen ze zich waardeloos. De 130 neiging om negatieve stemmingen te onderdrukken en verbergen, in stilte te lijden, kan hem op bepaalde momenten laten uitbarsten in woede en razernij, waarover men zich later weer schuldig voelt. Het wantrouwen van anderen en het geloven dat men zelfgenoegzaam elk probleem zelf kan oplossen, zijn de houdingen die hem het meest isoleren van de anderen

Welke uiting van trots berokkent de meeste schade? Tot de overtuiging komen dat men het niet waard is liefde te ontvangen, om authentiek geliefd te worden en dat het daarom ook niet de moeite waard is lief te hebben. Dat is de houding die veroorzaakt dat hij zich nog meer isoleert en in zichzelf terugtrekt, die hem kan veranderen in een gereserveerde, apathische, verlegen, verdrietig, melancholische, lichtgeraakte persoonlijkheid, die het leven niet ziet zitten.

We hebben eerder gezegd dat de ijdele geest niet in staat is om het te waarderen wanneer iemand van hem houdt, welnu de trotse geest staat niet toe dat iemand van hem houdt. Dit resulteert erin dat door de ijdelheid óf door de trots, de persoon zich niet geliefd voelt, ook al wordt er van hem gehouden.

En wat kan men doen om de trots te overwinnen? De eerste stap is, net als bij de ijdelheid, je bewust worden van je tekortkomingen en de tweede stap is het veranderen van je houding. Het feit alleen dat men zich bewust wordt van zijn tekortkoming en zijn uitingen, wil dat nog niet zeggen dat deze zich niet meer presenteert. Maar het erkennen ervan zal ons helpen te vermijden als zodanig te handelen bij het nemen van beslissingen in ons leven. Als we deze beslissingen nu nemen in overeenstemming met onze gevoelens, dan zal die tekortkoming aan kracht 131 inboeten, totdat deze uiteindelijk overwonnen zal worden.

De trots is voor de gevoeligheid van de geest als een harnas die haar insluit, een onneembare vesting die haar omringt die de ingang en uitgang van de gevoelens verhindert. Er zal dus gestreden moeten worden om dat harnas open te breken.

De eerste stap die de trotse geest moet zetten om zijn trots te overwinnen is zich bevrijden van het idee dat hij het niet waard is om bemind te worden, dat hij nooit iemand zal tegenkomen die écht van hem houdt. Wie de werkelijke en beantwoorde liefde zoekt, vindt die vroeg of laat, omdat verwante geesten de neiging hebben elkaar te zoeken en elkaar te herkennen wanneer ze elkaar tegenkomen. Maar men moet geduldig en aanhoudend zijn, omdat degene die de deur hermetisch sluit om zich tegen het kwaad te beschermen, die deur ook dicht doet om het goede te ervaren.

Wat zou je in het kort tegen de trotse geest zeggen dat hem in zijn evolutieproces zou kunnen helpen? Wanneer je je verdrietig of leeg voelt, sluit je dan niet in jezelf op. Onderdruk je gevoelens niet omdat je denkt dat je minder zult lijden door niet te voelen, want je zult daardoor nog meer lijden en het zal bovendien een vruchteloos lijden zijn waar je niets mee opschiet. Probeer in overeenstemming met je gevoelens en niet met je gedachten te leven. Wees tolerant met anderen, maar laat je niet leiden door wat anderen van je verwachten als dat tegen je gevoel ingaat. Verberg je niet achter het kwaad dat ze je aangedaan hebben, om je wantrouwen en je isolement te rechtvaardigen. Wees voorzichtig met degenen waarvan je voelt dat ze van je gevoelens willen profiteren, maar sta open voor degenen die je met goede bedoelingen benaderen.

hoe kan ik onderscheiden, bijvoorbeeld wanneer ik een conflict heb met iemand, dat deze persoon lijdt door zijn eigen egoïsme of door mijn egoïstische houding? Plaats jezelf in andermans schoenen en analyseer hoe jij je zou voelen in zijn plaats en wat jij in zijn situatie zou willen. Als je van gedachten veranderd als ontvanger van een actie met betrekking tot wat je wilde doen als uitvoerder van dezelfde actie, dan was er iets van egoïsme en onrechtvaardigheid in je houding. Als je dezelfde houding behoudt als ontvanger en uitvoerder, ben je rechtvaardiger.

hoe kan je onderscheid maken tussen 'helpen' en 'behagen'? Wanneer iemand de last op zijn schouders neemt van de beproevingen of de omstandigheden die een ander moet overwinnen, dan behaagt men hem, en helpt men hem niet, omdat men hem verhindert zijn vermogen op de proef stellen en bijdraagt aan zijn spirituele stilstand. Echte hulp bestaat uit het verlenen van steun en het stimuleren van iemand, opdat die zélf zijn problemen oplost en zo kan vorderen.

Is het dan verkeerd om iemand van wie je houdt te behagen? Niet altijd. Alleen als je behaagt ten koste van het verliezen van je vrijheid en/of eraan meewerkt dat de ander spiritueel tot stilstand komt, wanneer je hem vervangt in de proeven die hij moet overwinnen.

Wat markeert dan de overgang van de trots naar de volgende fase van de hoogmoed, als we die als twee verschillende fasen beschouwen? De trotse geest is in staat liefde te geven en te ontvangen, maar hij onderdrukt beide mogelijkheden uit angst daardoor te lijden en daarom creëert hij een antigevoelens-schild om zich heen. Dit antigevoelens-schild is de trots. Het bijna helemaal verwijderen van dit schild markeert de overgang naar de volgende fase.

Dat de geest zich voldoende bevrijd heeft van zijn onderdrukkingen, van zijn angsten, dat hij makkelijker bepaalde negatieve houdingen, zoals de ondankbaarheid, verwerkt, betekent niet dat hij zijn trots volledig overwonnen heeft. De geest die daarin wel geslaagd is, moet nog een subtielere vorm daarvan overwinnen, een geavanceerde trots: de hoogmoed.

Zou je kunnen beschrijven wat hoogmoed is en waardoor die wordt gekarakteriseerd? Hoogmoed is het gebrek aan nederigheid, een overmaat van wat jullie onjuist “eigenliefde” noemen. De twee voornaamste, nog af te ronden leergebieden die de geest in deze fase nog moet overwinnen, zijn: het gebrek aan nederigheid en de aanhankelijkheid, of moeilijkheden met het delen van de liefde van dierbaren. De hoogmoedige vindt zichzelf erg zelfverzekerd, dat hij niemand nodig heeft en dat hij alles zelf kan doen. Hoewel hij gewoonlijk bereid is om anderen te helpen, vraagt hij zelden hulp voor zichzelf, ook al heeft hij die eigenlijk nodig, omdat zijn tekortkoming hem vertelt dat hulp vragen een teken van zwakte is.

Gewoonlijk verbergen ze hun problemen, hun zwakheden, hun gebreken en hun morele dips, opdat niemand merkt hoe ze eraan toe zijn en tegen hen zegt: “Is er iets aan de hand? Kan ik je helpen?” En als iemand iets merkt, worden ze nerveus en kwaad omdat ze er moeite mee hebben om toe te geven dat ze niet onafhankelijk zijn. Met andere woorden, dan wordt het wantrouwen, de woede en de arrogantie zichtbaar. Ook al is de hoogmoedige geest minder overgevoelig dan de trotse en voelt zich minder gekwetst wanneer men hem ondankbaar behandelt, beledigt of bedriegt, wekken zulke situaties ook woede en arrogantie bij hem op, evenals de situaties die hij niet kan oplossen volgens zijn plannen.

Deze moeilijkheid om ondankbaarheid en smaad te verwerken door gebrek aan nederigheid, brengt hem ertoe om anderen te classificeren, voorbarig te oordelen en hen niet op dezelfde manier te behandelen als anderen.

De angst om de liefde te verliezen waarvan hij zeker dacht te zijn, roept bij hem gevoelens van wantrouwen, verdriet, wanhoop en onmacht op. En dat overkomt hem omdat hij nog steeds aan 137 aanhankelijkheid lijdt, hij heeft moeilijkheden met het delen van de liefde van dierbaren.

En hoe overwint men de fase van de hoogmoed? Door weer lief te hebben, het begrijpen van en vermijden te handelen volgens de tekortkoming. De hoogmoed neemt in dezelfde mate af waarmee de geest de nederigheid ontwikkeld en afstand neemt van aanhankelijkheid en beide eigenschappen ontplooien zich door het uitvoeren van naastenliefde door middel van oprechte en onbaatzuchtige hulp aan anderen. Wanneer de hoogmoedige geest, uit angst voor teleurstellingen en vernederingen, niet die hulp geeft die hij in staat is te geven, dan stimuleert hij zijn tekortkoming en zal zijn ontwikkeling tot stilstand komen. Maar wanneer hij zijn angsten en vooroordelen overwint en zich laat leiden door zijn gevoel, dan zal hij vooruit komen.

En wat is, vanuit het gezichtspunt van de evolutie, de oorsprong van het egoïsme? Dat wil zeggen, op welk moment van de evolutie van een geest verschijnt het egoïsme?

Wanneer de geest zijn zojuist verkregen vrije wil begint uit te oefenen, dan doet hij dat vanuit het instinct, dat een soort biologische programmering is die de kennis verzamelt die door de pre-geest is opgedaan gedurende de evolutie in het dierenrijk, en dat is de kiem waaruit de onafhankelijke wil van het wezen zich ontwikkelt. Het is als een standaard configuratie, een programma dat toestaat automatisch beslissingen te nemen 138 over kwesties waar de geest nog niet voldoende capaciteit voor heeft om zelf te beoordelen

Zoals je dit vertelt, lijkt het dat het bestaan van het egoïsme inherent is aan de evolutionaire ontwikkeling. Dat de geest op zijn weg naar de volmaaktheid een langdurige egoïstische fase doorloopt die vele incarnaties kan omvatten, is eigenlijk onvermijdelijk en zelfs nuttig, omdat het zijn individualiteit, zijn wil herbevestigt en om te kunnen ervaren wat men voelt bij de afwezigheid van liefde, wat hem zal helpen te waarderen wat men voelt bij de aanwezigheid van liefde, naarmate hij dit begint te voelen.

Het kan de geest duizenden jaren kosten om zich van slechts één van deze vormen van egoïsme te ontdoen. Maar vanaf een bepaald moment, wanneer de geest zich bewust begint te worden van zijn egoïsme en dat hij anderen schade aanricht als hij zich hierdoor laat leiden, is hij verantwoordelijker voor zijn daden en daarom gevoeliger voor het leed dat dit schept. En dan, op een bepaald moment van dit proces, ontwaakt het gevoel van de geest en zal hij de behoefte voelen om lief te hebben en ontdekken dat hij moet liefhebben om gelukkig te zijn.

Het is namelijk zo dat de meesten, driekwart van de mensheid, zich nog steeds in één van de ijdelheidsfasen bevindt. Zij oogsten nog steeds de vruchten van hun vorige fase en begrijpen niet wat er aan de hand is. Het lijkt alsof de wereld zich tegen hem gekeerd heeft en tegen zijn wil om te vorderen, lief te hebben en geliefd te worden. Als hij bezwijkt onder de emotionele ontmoediging, zal het egoïsme opnieuw kracht winnen. Om te voorkómen dat zijn onlangs ontdekte gevoelens gekwetst worden, zal hij zich innerlijk afsluiten. Hij zal wantrouwend, schuw en eenzaam worden, omdat hij in het isolement een oplossing ziet om het lijden te voorkomen.

Hij kan ook de weg van de berusting bewandelen om het leed te ontlopen. Hij zal zich aanpassen aan hetgeen anderen van hem verwachten om agressie van geesten die egoïstischer zijn te vermijden. Dan vormt zich de ergste spirituele ziekte die er bestaat, die een groot deel van de fysieke ziekten veroorzaakt: het annuleren van de wil, van de vrije wil, zóver dat de geest op gegeven moment niet meer handelt en leeft zoals hij werkelijk is, maar een perfecte spirituele slaaf van zijn omgeving is en zelfs gaat geloven dat hij hetgeen wat hem opgelegd wordt, ook werkelijk wil. Maar op die manier lijdt men om het "niet willen lijden" wat onnodig lijden is die niet tot een spirituele vooruitgang leidt. In deze fase van de trots bevindt zich ongeveer een kwart van de mensheid. De overgang van de ijdelheidsfase naar de fase van de trots is evenmin abrupt, deze zal geleidelijk aan verlopen waarbij uitingen van beide tekortkomingen zich gedurende een lange periode tegelijkertijd zullen voordoen.

Het feit dat we geen opvallende veranderingen zien in één enkel leven, wil niet zeggen dat de geest geen vorderingen maakt. Degene die een goed mens is in dit leven, is dat omdat hij al zo geboren is, met een heleboel kennis van andere levens en hoewel men in één incarnatie veel vorderingen kan maken, kunnen we niet verlangen dat iemand van de ene dag op de andere van piraat in een heilige verandert.

Daarom kan de geest die in de kennis van de gevoelens verder gevorderd is, niet vragen aan een ander die dat minder is om in één enkel leven hetzelfde niveau te bereiken als hijzelf, wanneer dat hemzelf vele levens en inspanningen kostte om dat niveau te bereiken.

En als hij dit allemaal te boven komt? Dan wordt hij geconfronteerd met het moeilijkste. Hij moet dan nog de nederigheid bereiken en afstand nemen van de aanhankelijkheid, oftewel, de vrijgevigheid bij het delen van de gevoelens, doeleinden die hij in de fase van de hoogmoed overwinnen moet.

De hoogmoedige geest is een al heel ver gevorderde geest wat de gemiddelde geest betreft en is daarom zeldzaam op jullie jonge planeet. Meestal zijn het geesten die van een verder gevorderde planeet afkomstig zijn en al een langere tijd evolueren. Misschien overtreffen zij met duizenden jaren de gemiddelde spirituele leeftijd op de planeet. Omdat hun planeten verder gevorderd zijn, bestaat er praktisch geen onrecht noch ondankbaarheid waardoor deze geesten geen nadelige omstandigheden vinden die hun tekortkoming oproept. Zij komen juist naar deze planeet omdat het een stimulerende omgeving betreft voor de uiting van hun tekortkoming. Omdat de Aarde een planeet is waar veel onrecht en ondankbaarheid voorkomt, nemen deze geesten de proeven uit vrije wil. Op die manier, door middel van de zwaarste proeven, kunnen zij sneller vorderen. Op de minder gevorderde planeten kiezen zij gewoonlijk incarnaties, waar zij door hun capaciteit missies van spirituele hulp aan 141 anderen uitvoeren en zich zo trainen in het helpen van anderen, welk ze nodig hebben om hun gebrek aan nederigheid en hun moeilijkheid van het delen van gevoelens te overwinnen.

waar komt deze mentale conditionering die de gevoelens onderdrukt vandaan? Een deel is afkomstig van het eigen egoïsme en de rest van de opvoeding die men van jongs af aan ontvangen heeft, die op jullie planeet sterk de gevoelens onderdrukt. Jullie manier van opvoeden heeft heel lang de nadruk gelegd op de ontwikkeling van het verstand en men heeft het eigen verstand gebruikt om de ontwikkeling van de gevoelens te onderdrukken. De kinderen komen openlijk op deze wereld om zich te uiten zoals ze zijn, met grote mogelijkheden om hun gevoelens te voelen en uit te drukken. Maar van kleins af aan worden ze geconditioneerd om aanhankelijkheid te experimenteren in plaats van liefde, opdat ze de gevoelens, de vreugde, de spontaniteit onderdrukken en zich iedere keer dat zij geluk ervaren, schuldig voelen. Wat hebben ze de kinderen generaties lang geleerd? Dat een goed kind gehoorzaamt, een slaaf van de wil van de ouders, de leraren, de volwassenen, de regels en sociaal belang is.

Het kind komt dus tot de conclusie dat de enige manier om niet te lijden het onderdrukken van de gevoelens is. Het leert om een beeld te geven aan de wereld, het beeld dat anderen van hem willen zien, maar dat in werkelijkheid niet veel te maken heeft met zijn eigen 'ik'. En die conditionering kan zo sterk zijn en de schijn zó constant, dat wanneer ze volwassenen zijn, geloven dat zij werkelijk zijn wat zij fingeerden.

De meeste kinderen komen als ze volwassen worden onbewust tot de conclusie dat men niet van ze kan houden zoals ze zijn, maar altijd iets moeten doen om een beetje liefde te ontvangen. Met andere woorden, men leert hen te geloven in aanhankelijkheid, onechte, bezittelijke, voorwaardelijke, gedwongen en hebzuchtige liefde en laat hen van de onvoorwaardelijke, vrije en spontane liefde afzien. De gevolgen hiervan zijn, dat er weinig mensen in de liefde geloven en in liefde leven en het geluk wat hieruit voortvloeit, ook al is het maar een beetje, experimenteren. En door de afwezigheid van de liefde heeft het egoïsme en al zijn uitingen de vrije hand.

Bij weinig misdadigers in jullie wereld zullen jullie aantreffen dat ze als kind geliefd zijn geweest. Als er een gebod bestaat dat zegt "U zal uw moeder en vader eren", waarom is er dan geen ander gebod dat zegt: “U zal uw kind eren"? Veel kwaad zal in jullie wereld opgelost worden als er van de kinderen gehouden wordt, want de kinderen hebben hun gevoelens nog niet afgeschermd. Ze zouden liefhebben en zich laten liefhebben. Houdt een generatie lang van jullie kinderen en jullie wereld zal in minder dan een eeuw veranderen in een paradijs.

Veel mensen zijn hardvochtig omdat ze bang zijn voor leed, of dat men hun zwakheid, hun gebrek aan liefde ontdekt. Daarom bedekken zij zich met lagen, een schild, zoals een middeleeuwse ridder met zijn harnas. En op die manier lijdt men door het niet willen lijden. Men lijdt omdat men het voelen vermijdt en dat is wat men nodig heeft om gelukkig te zijn, liefhebben en zich laten liefhebben. Waarom denk je dat er zoveel mensen bang zijn voor de eenzaamheid? Omdat ze in werkelijkheid bang zijn zichzelf tegen te komen, bang om de grote waarheid te ontdekken: “Ik ben leeg”. Daarom vluchten de mensen weg voor zichzelf, ze nemen hun toevlucht in materiële, mentale doeleinden die hun veel hoofdbrekens bezorgen, of in vermaak dat het verstand te veel stimuleert, om zo een excuus te hebben om nooit het echte antwoord onder ogen te zien, opdat het verstand zoveel en zo luid 144 spreekt, dat de stem van het gevoel tot zwijgen gebracht wordt.

wanneer hij zich van de werkelijkheid bewust wordt, kan dat pijnlijk en schokkend zijn. Op dit ogenblik zoeken veel mensen een manier om hun houding met betrekking tot het opzeggen van hun affectieve behoeften, te rechtvaardigen, omdat ze abusievelijk geloven dat als ze er zand over gooien ze minder zullen lijden en dat dan alles zijn gewone gang weer zal gaan.

Zoals ik al gezegd heb, is het vermogen om lief te hebben een aangeboren eigenschap van de geest. Deze hebben we dus allemaal en we hoeven deze dus alleen maar te ontdekken en te ontwikkelen. Vertrouw erop dat dit zo is en zo zal zijn. En, zoals ik ook al gezegd heb, het betreft niet alleen het liefhebben van anderen: je moet beginnen met jezelf lief te hebben.

Het is dus goed om van jezelf te houden? Natuurlijk. Eigenwaarde is nodig om gelukkig te zijn. Ik herhaal het nog een keer: men moet van het egoïsme afzien, niet van de liefde. Als iemand zichzelf niet lief heeft, waar haalt hij dan de nodige kracht en wil vandaan om anderen lief te hebben? Leven zonder gevoel is bijna dood zijn. Daarom verlangen veel mensen die zonder gevoel leven de dood, omdat ze de valse hoop koesteren dat bij de dood hun lijdensweg eindigt. Op die manier activeren zij het zelfvernietigingsproces van hun lichaam dat jullie ziekte noemen. Veel ziekten ontstaan doordat iemand niet in staat is zichzelf lief te hebben. Degenen die een lage eigenwaarde hebben zijn het vatbaarst voor ziekten van het immuunsysteem, zoals leukemie, lymfklier- en auto- immuunziekten. Deze laatste, de auto-immuunziekten, hebben bovendien te maken met een hardnekkig schuldgevoel. Deze mensen zijn zó gedeprimeerd, dat ze zich moeilijk aan anderen kunnen geven. Ze zullen dan ook eerst hun gebrek aan eigenwaarde moeten oplossen.

Welke stappen moeten er dan gezet worden om jezelf lief te hebben? Ten eerste moeten jullie je eigen affectieve behoeften en gevoelens erkennen. laat ze zichtbaar worden en wordt bewust dat ze bestaan. Oftewel, onderdruk ze niet, maar ontwikkel ze en laat ze je levensmotief worden. Ten tweede, als er gehandeld moet worden, doe dan wat je gevoel zegt en niet 146 wat je denkt, doe niet wat ze je geleerd hebben wat correct is, als dat tegen je gevoel ingaat. Sta niet toe dat jullie gedachten, die door veel redenen geconditioneerd zijn, je gevoelens verstikken.

En wat moet je doen om anderen lief te hebben? Probeer naar anderen te kijken zoals jullie naar jezelf kijken. Denk eraan dat het jullie broeders zijn, met dezelfde innerlijke behoeften als jullie. We hebben allemaal dezelfde vermogens en we hebben het allemaal nodig om in volle vrijheid lief te hebben en geliefd te worden om gelukkig te zijn. Als ik dorst heb na een lange wandeling onder de brandende zon zonder gedronken te hebben, zou niet iedereen in soortgelijke omstandigheden dezelfde behoefte aan drinken hebben? Welnu, met de liefde gebeurt hetzelfde als met het water. We lijden allemaal als men ons van liefde onthoudt en het doet ons allemaal goed als we liefde ontvangen. Wanneer we dus iemand zien die dorstig om gevoel is, laten we die dan liefde te drinken geven, net zoals toen wij dorstig om liefde waren, er anderen waren die ons te drinken gaven.

En als we ondanks onze goede bedoelingen voor anderen ondankbaarheid, minachting of spot terugkrijgen? Wanneer iemand jullie pijn doet, begrijp dan dat dit komt door gebrek aan ontwikkeling in de liefde en dat we van deze omstandigheid gebruik moeten maken om onszelf te verbeteren. Als dit iets negatiefs in ons oproept, dan komt dat waarschijnlijk doordat er bij ons van binnen nog steeds iets negatiefs aanwezig is en we hieraan moeten werken om dit te elimineren. Zoals ik al gezegd heb, zolang de liefde niet onvoorwaardelijk is, kunnen we het werk niet als voltooid beschouwen en degene die ondankbaarheid slecht verwerkt, heeft de eindstreep nog niet bereikt, omdat hij op de één of andere manier nog steeds iets terug verwacht voor wat hij geeft.

En iemand zal zeggen: "Oef, wat is dit moeilijk, want als ik besluit te veranderen en de anderen blijven gewoon door gaan, dan zal ik wel heel veel klappen oplopen! Ik weet niet of het wel de moeite waard is. En ík vraag me af of het niet beter is dat men je klappen probeert te geven die je kunt proberen te ontwijken, dan dat je jezelf klappen geeft? Want de mensen die in liefdeloosheid leven zijn degenen die zichzelf klappen uitdelen en beletten dat iemand naderbij komt om hen lief te hebben.

Is het mogelijk dat als we negatieve gevoelens zoals haat, woede, razernij of wraak uiten, anderen hiermee pijn kunnen doen? Hoe kunnen we onze gevoelens uiten zonder daar iemand tegelijkertijd mee te kwetsen? Zijn beide acties niet tegenstrijdig? Zoals jíj dit benaderd lijkt het tegenstrijdig. Het is nogmaals nodig dat we de concepten verduidelijken om geen verwarring te scheppen door onvoldoende toereikendheid van de taal, die hetzelfde woord “gevoel” gebruikt om twee totaal tegengestelde dingen te definiëren. Toen ik voorheen zei dat je je door je gevoelens moest laten leiden, verwees ik naar gevoelens die voortkomen uit liefde, die we “liefdegevoelens” zouden moeten noemen om ze te onderscheiden, die vanzelfsprekend altijd positief zijn. Degenen die voortkomen uit het egoïsme of uit de strijd tussen liefhebben en het egoïsme, die we negatieve gevoelens of “egogevoelens” hebben genoemd, zijn iets anders, die men daarom op een andere manier moet aanpakken (we zullen het daarover nog hebben). Uiteraard moet je vermijden je door deze gevoelens te laten leiden, omdat we anderen daarmee ernstig kunnen kwetsen. Het onderdrukken van deze gevoelens leidt in ieder geval nergens naar, alleen dat dit ons innerlijk schaadt.

Zou je kunnen omschrijven waaruit elk van deze egogevoelens bestaat, opdat ik er een nauwkeuriger idee van krijg? Ja. Laten we beginnen met de gierigheid en de aanhankelijkheid. We zullen die samen analyseren, omdat de aanhankelijkheid, zoals we zullen zien, een gevorderde derivatie van de gierigheid is.

Gierigheid – aanhankelijkheid. Gierigheid is een overdreven drang om materiële goederen te verzamelen. Iemand die gierig is, heeft materieel gezien veel om te geven, maar hij weigert om dat wat hij zijn eigendom beschouwt, te delen met anderen. Wanneer de geest vordert in de kennis van de gevoelens, maar zijn onvermogen om te delen met anderen handhaaft, verandert de materiële gierigheid in spirituele gierigheid. De spirituele gierigheid is aanhankelijkheid, of de moeilijkheid om de genegenheid van degenen die onjuist worden beschouwd als eigendom, bijvoorbeeld de kinderen, de echtgenote etc. te delen. Iemand die aan aanhankelijkheid lijdt, wil alleen maar van een paar mensen houden en eist gewoonlijk dat anderen hetzelfde doen. Er zijn veel mensen die ten onrechte geloven dat ze liefhebben en zeggen dat ze veel lijden door het intense liefhebben, terwijl ze in werkelijkheid lijden aan aanhankelijkheid. Alleen wanneer de geest vordert, begint hij het verschil tussen liefde en aanhankelijkheid te herkennen.

Kun je het verschil uitleggen tussen liefde en aanhankelijkheid? Ja. Wanneer iemand liefheeft, respecteert hij de vrije wil van zijn geliefde en zijn eigen vrije wil. Hij probeert al het mogelijke te doen opdat zijn geliefde vrij en gelukkig is, zelfs als dat betekent dat hij het samenzijn moet opgeven. Bij aanhankelijkheid denkt degene die daaraan lijdt, meer aan het bevredigen van zijn eigen egoïsme, dan aan het welzijn van zijn geliefde. Daarom neigt hij ertoe inbreuk te maken op de vrije wil van degene waarvan hij zogezegd houdt, door die persoon tegen zijn wil vast te houden aan zijn zijde of dwingt te doen wat hij wil en de relaties met anderen die hij als "concurrenten" beschouwt zoveel mogelijk verhindert. Degene die ècht liefheeft, is niet 149 'bezitterig' met zijn geliefde noch stoort het hem als zijn geliefde ook van anderen houdt.

Door de aanhankelijkheid kan iemand ook inbreuk maken op zijn eigen vrije wil en zichzelf verplichten dingen te doen die hij niet voelt. Wie authentieke liefde voelt, geeft onvoorwaardelijk en geeft de gevoelens de vrijheid. Hij verplicht niet, forceert niet en eist niets terug van de persoon die hij liefheeft.

Wat gebeurt er met de familie wanneer iemand besluit te veranderen? Wellicht verwaarloost hij hen wanneer hij meer tijd gaat besteden aan het helpen van anderen. Kijk, één van de grootste hindernissen die iemand tegenkomt als hij wil veranderen en samenkomt met andere mensen om over het innerlijke te praten, is dat de mensen uit zijn omgeving dat niet zullen begrijpen en zullen met zijn schuldgevoelens gaan spelen, omdat hij zijn familieverplichtingen niet nakomt. Let maar eens op en jullie zullen zien dat iemand die eens per week naar een voetbalwedstrijd wil gaan die twee uur duurt en geld kost, of naar een discotheek of een kroeg gaat, niet het gevoel heeft dat hij zijn 152 familie in de steek laat. Wanneer diezelfde persoon echter twee uur per week over het innerlijke gaat praten om zichzelf of anderen te helpen, dan krijgt hij duizend-en-één bezwaren te horen en voelt hij zich schuldig, omdat hij denkt dat hij zijn familie in de steek laat. Dat komt door aanhankelijkheid, oftewel, moeilijkheden hebben met delen. Aanhankelijkheid is geen liefde en wanneer jullie deze hindernis niet overwinnen, dan zullen jullie geen vorderingen maken.

De familie kan dus een obstakel zijn voor de spirituele vooruitgang? Nee. Wat een obstakel is, is het onbegrip van de geesten die niet willen vorderen noch anderen laten vorderen en alle middelen binnen handbereik gebruiken om degenen die vorderingen willen maken tegen te houden, zelfs bloedverwanten zoals de familie. Voor degene die in een begripvolle familie leeft, is de familie een steunpunt om zich spiritueel te ontwikkelen. Maar vanwege de beperkte ontwikkeling van de aardse mensheid, zijn degenen die bereid zijn om zich spiritueel te ontwikkelen in de minderheid.

om in de liefde vooruit te komen, moet men zich openstellen om te delen, het begrip familie uitbreiden en alle spirituele wezens hiervan als een onderdeel beschouwen.

Er is dus wat de aanhankelijkheid betreft geen enkele vooruitgang naarmate men spiritueel vordert van ijdelheid naar hoogmoed via trots? Ja, die is er wel degelijk! Maar de vooruitgang is altijd geleidelijk. Het heeft evenmin dezelfde intensiteit noch wordt de aanhankelijkheid door dezelfde factoren gevoed als bij de ijdelheid, trost en hoogmoed. In de ijdelheidsfase is de aanhankelijkheid veel intenser, respecteert de vrije wil van de anderen minder door het nauwelijks ontwikkelde gevoel en wordt gevoed door het verlangen om tevreden en verzorgd te zijn en van de zwakte van de ijdele om zelf vorderingen te maken. In de fases van de trots en de hoogmoed is de aanhankelijkheid minder sterk aanwezig, omdat die langzamerhand vervangen wordt door de liefde (er is sprake van een mengeling van beide: liefde en aanhankelijkheid) en gevoed wordt door de angst om niet geliefd te worden of geliefden te verliezen.

Hoe overwint men de gierigheid en de aanhankelijkheid? Het tegendeel van de gierigheid is de vrijgevigheid, dat wil zeggen dat men de vrijgevigheid moet ontwikkelen om de gierigheid te overwinnen, zowel in materiële als in spirituele zin. De gierigheid en de aanhankelijkheid overwint men door met anderen te delen wat men heeft, nogmaals zowel in materieel als in spiritueel opzicht.

Hebzucht – Absorptie De hebzucht is het overmatig verlangen naar steeds meer bezit (deze eigenschap kan betrekking hebben op materiële goederen en op elke andere zaak), ook al gaat dit ten koste van anderen. De hebzuchtige geest is nooit tevreden met wat hij heeft en wil altijd wat hij niet heeft, ook wat anderen hebben en stopt niet totdat hij daarin geslaagd is. De hebzuchtige zijn verkwistende geesten omdat ze niet waarderen wat ze bezitten en zijn ook jaloers omdat zij er altijd naar verlangen om te bezitten wat anderen hebben.

Wanneer de geest van de primaire ijdelheid overgaat naar de gevorderde ijdelheid, gaat de materiële hebzucht over naar spirituele hebzucht of absorptie. We gebruiken de term absorptie wanneer een persoon bewust of onbewust de aandacht van anderen probeert te trekken uit zelfvoldoening en de gevoelens manipuleert, opdat de anderen zo lang mogelijk alle aandacht geven, zonder dat hij zich druk maakt over het feit dat hij op deze manier de vrije wil schendt of dwingt van degene wiens aandacht hij wil opeisen.

De absorptie is nauw verbonden met de aanhankelijkheid en meestal komen beide vormen van egoïsme tegelijkertijd met dezelfde intensiteit voor, dat wil zeggen dat degene die aan aanhankelijkheid lijdt, meestal ook lijdt aan absorptie. Jaloezie is vaak een mengeling van aanhankelijkheid en absorptie.

Is het dan onjuist om aandacht te vragen, als men daar behoefte aan heeft, omdat we dan het risico lopen absorberend te zijn? Integendeel. We hebben allemaal behoefte aan liefde. Het is juist goed dit toe te geven en te vragen om wat we nodig hebben, omdat dit een deel uitmaakt van de uiting van onze gevoelens.

Waar ligt dan de grens tussen vragen om liefde en absorberend te zijn? Wanneer men dit oprecht, zonder dwang, bedrog en manipulatie vraagt, dan is men niet absorberend. Men is dat wel wanneer men dwingt, bedriegt en manipuleert, kortom, wanneer men de vrije wil van anderen schendt. Bovendien vraagt men vaak niet om liefde, echter alleen maar om welbehagen. Liefde moet vrijwillig gegeven worden, zo niet, dan is het geen liefde, maar verplichting. Het is dus onjuist te eisen dat bepaalde personen van ons houden, alleen omdat wij van mening zijn dat zij van ons behoren te houden of te zorgen, omdat het familieleden of goede vrienden zijn die 155 daartoe verplicht zijn.

Hoe ontwikkelt zich de absorptie naarmate men spiritueel vorderingen maakt? Net zoals de aanhankelijkheid. Zoals gezegd, de absorptie ontstaat in de fase van de gevorderde ijdelheid als een derivatie van de hebzucht en men overwint die eigenschap niet tot het einde van de fase van de hoogmoed. Naarmate de geest meer capaciteit om lief te hebben verwerft, vult hij zich meer met zijn eigen gevoelens en wordt minder emotioneel afhankelijk van anderen, waardoor de absorptie, door de vooruitgang van de emotionele vrijgevigheid, langzamerhand kracht verliest. In de fasen van de trots en de hoogmoed vermindert de absorptie progressief.

Agressiviteit (haat, wraak, woede, razernij, onmacht, schuld). In de term agressiviteit worden alle egoïstische gevoelens opgenomen die gerelateerd zijn met de impuls om aan te vallen, om schade aan te richten hetzij aan anderen of zichzelf zoals haat, wraak, woede, razernij, onmacht en schuld. De agressiviteit ontstaat over het algemeen door een externe stimulatie, een omstandigheid die de persoon als een aanval opvat, of een hindernis die hem ervan weerhoudt zijn verlangens te bevredigen. Het is een degeneratie van het overlevingsinstinct. De agressiviteit kan een uiting van elk gebrek zijn, maar de oorzaak die het opwekt is in elke fase verschillend

Bij de trotse en de hoogmoedige wordt de agressiviteit niet zo vaak opgewekt, maar de perioden kunnen wel gewelddadiger zijn. Dit wordt geactiveerd als ze ergens waarvan ze overtuigt zijn geen gelijk krijgen, wanneer zij zich machteloos voelen omdat een situatie niet opgelost wordt zoals zij dat willen, wanneer ze hun gevoelens onderdrukken of niet uiten, of wanneer zij zich in hun gevoelens gekwetst voelen. Zij kunnen in deze woedeaanvallen schadelijker zijn dan de ijdele geest, omdat ze de neiging hebben stress te accumuleren en als ze de controle over zichzelf verliezen, kunnen zij onverwacht exploderen.

Jullie kunnen de verschillende soorten agressiviteit van de ijdele en de trotse geest vergelijken met die van - respectievelijk- een leeuw en een neushoorn.

Haat is de meest primitieve, de meest verderfelijke, de meest schadelijke en het verst van de liefde afstaande egoïstische gevoel dat er bestaat. Haat is het diepste gevoel van verdeeldheid, van afwijzing jegens andere wezens van de schepping. Haat is typerend voor de meest primitieve, minst gevorderde wezens in de leerfase van de liefde.

Opvliegende, gauw geïrriteerde personen, dat wil zeggen, mensen bij wie de agressiviteit heel gemakkelijk, door elk banaal voorval, opgeroepen wordt, zijn gewoonlijk verbitterde personen die ontevreden zijn met zichzelf en met hun leven, die zich niet willen verdiepen in de echte reden van hun onbehagen waardoor ze de schuld bij anderen zoeken

De accumulatie van agressiviteit in de persoon brengt op niveau van het astrale lichaam grote onevenwichtigheden teweeg, die fysieke ziekten veroorzaken wanneer ze te lang voortduren. Zo veroorzaken bijvoorbeeld onderdrukte gevoelens van haat, leverkwalen en ziekten van de galblaas. Onmacht veroorzaakt spijsverteringsproblemen. Onderdrukte woede en opgekropte wrok veroorzaken problemen van het gebit (kiespijn en cariës). Auto-agressiviteit en schuldgevoelens brengen auto-immuunziekten teweeg.

Waar komt schuldgevoel vandaan? Schuld is een egoïstisch gevoel dat zijn oorsprong vindt in de strijd tussen de geest en het verstand, tussen wat men voelt en wat men denkt, wanneer gevoel en gedachte met elkaar in conflict komen.

Men kan zich schuldig voelen wanneer men rationeel -dus vanuit zijn gedachten- handelt en daarbij tegen het gevoel ingaat. Meestal impliceert dit dat men uit egoïsme tegen de liefde handelt. Men kan bijvoorbeeld schuldgevoelens oproepen wanneer de geest, vanwege een in het verstand ontwikkelde egoïstische handeling, via het geweten ontdekt dat die handeling vanuit spiritueel gezichtspunt incorrect is. De geest censureert het verstand, dat wil zeggen dat het gevoel het denken censureert. In dit geval is het schuldgevoel positief, omdat dit een indicator is dat de persoon zich ontwikkelt, dat hij in staat is zijn fout te erkennen.

Maar het tegengestelde kan zich ook voordoen. Iemand kan zich schuldig voelen over de gevoelens die hij heeft en dat hij zich laat leiden door zijn gevoel in plaats van door zijn rationele overwegingen. Dan is het verstand hetgeen de geest censureert, de gedachte die het gevoel censureert. Dit laatste komt voor wanneer de vooroordelen en mentale conditionering erg sterk zijn, waardoor we er van uitgaan dat bepaalde gevoelens slecht of onjuist zijn. En dat is jammer, omdat de persoon als gevolg daarvan goed en kwaad door elkaar kan halen en tot de conclusie kan komen, dat het gevoel iets slechts is door de verwarring die het in zijn leven sticht. Dit is een zeer negatief schuldgevoel, omdat het de spirituele vooruitgang in de weg staat, de ontwikkeling van het gevoel.

En hoe kan men dat schuldgevoel overwinnen? Wanneer het schuldgevoel opkomt als gevolg van de erkenning van een egoïstische houding, moet men, in plaats van te zinken en depressief te worden, actief handelen om herhaling te voorkomen en zo veel mogelijk de negatieve handeling herstellen door bijvoorbeeld zijn verontschuldigingen aan te bieden aan de persoon die men gekwetst heeft. Dan zal het schuldgevoel verdwijnen. In het geval dat het schuldgevoel opkomt wanneer men tegen zijn gevoel in handelt door wat men denkt, wordt het schuldgevoel overwonnen door ten eerste bewust te worden dat men niet vanuit zijn gevoelens handelt en ten tweede de moed heeft om hiermee te beginnen, te leven overeenkomstig zijn gevoelens en zich losmaakt van onderdrukkende mentale schema's die hem dat verhinderen te doen.

. Hij moet weten dat als hij lijdt, dit niet komt door wat hij voelt maar door wat hij denkt. Hij moet dus zijn denkpatroon veranderen en niet zijn gevoelens.

Als we gevoelens zoals haat, drift, woede of wraakzucht uiten, kunnen we anderen kwetsen. Maar wanneer we die opkroppen, kwetsen we onszelf. Wat moeten we dan doen met die gevoelens? Vanuit de wortels aanpakken. Eraan proberen te werken dat ze in ons innerlijk niet opgewekt worden. Ervan bewust worden dat de agressiviteit geen externe, maar een interne oorzaak heeft, dat die te voorschijn komt omdat we die in onszelf dragen, dat het een van de uitingen is van ons egoïsme. Wanneer de agressiviteit opgewekt wordt omdat men onze verdiensten niet erkent, komt dat omdat we de ijdelheid niet overwonnen hebben. Wanneer dat gebeurt omdat we een episode van ondankbaarheid, of valse beschuldiging doormaken, komt dat omdat we de trots of de hoogmoed moeten overwinnen

Wat is het dat we moeten begrijpen? We moeten onszelf en anderen begrijpen en de omstandigheden waarmee we worden geconfronteerd. We moeten begrijpen dat we soms kwaad worden omdat we niet willen toegeven dat we ons vergissen of dat we bepaalde egoïstische houdingen van onszelf niet willen erkennen. Wanneer de agressiviteit bij ons geactiveerd wordt omdat we onze meningen onderdrukken, laten we er dan aan werken dat we ons uitdrukken zoals we zijn. Wanneer de agressiviteit opgewekt wordt omdat iemand ons kwetst, laten we dan begrijpen dat dat komt doordat deze geest minder ontwikkeld en nog nauwelijks gevorderd in de kennis van de liefde is. Wij hebben op een bepaald ogenblik in diezelfde situatie kunnen verkeren, in deze staat van spirituele onwetendheid waarin we anderen aandeden wat zij ons nu aandoen. Als we begrip voor onze egoïstische daden verwachten, dan moeten wij ook een begripvolle houding aannemen voor de egoïstische daden van anderen. We moeten begrijpen dat veel ongunstige omstandigheden die we confronteren, er niet zijn om ons last te bezorgen, maar om ons te stimuleren in het leren om anderen lief te hebben en het egoïsme te overwinnen en veel van deze situaties vóór de geboorte zelf kiezen. We hebben de meeste, andere ongunstige omstandigheden zelf veroorzaakt door onze starheid, onverdraagzaamheid, jaloezie, gebrek aan respect en onbegrip voor de behoeften en meningen van anderen.

En wanneer onze agressiviteit al geactiveerd is, wat doen we dan om ons te bevrijden van het ongenoegen zonder iemand te benadelen? Er bestaat een manier om je op te luchten, waarmee je je bevrijdt van het ongenoegen zonder anderen te benadelen: laten merken hoe je je voelt, toegeven wat dat ongenoegen veroorzaakt heeft en de motieven verklaren die de agressiviteit hebben opgewekt. Dat zou dan bij iemand moeten zijn die niet degene is waarmee we het probleem hebben, om te vermijden dat die gekwetst wordt, bij voorkeur iemand met een vredelievende aard die zich niet 161 gemakkelijk laat leiden door agressiviteit, in wie we eveneens vertrouwen. Alleen al door het uiten van het ongenoegen zal men zich opgelucht voelen, voldoende bevrijd van het door de agressiviteit teweeg gebrachte ongenoegen, rustiger en redelijker. Later, wanneer men kalmer is, kan men proberen met degene met wie men een conflict heeft, te praten om een oplossing te zoeken. Maar we moeten de manier en het tijdstip zorgvuldig kiezen, nooit wanneer we kwaad of woedend zijn, omdat we dan veel schade zouden kunnen aanrichten, evenveel of méér dan de schade die ons werd aangericht.

Verdriet, wanhoop, verbitterdheid, vertwijfeling, berusting.

Verdriet wordt gewoonlijk geactiveerd door dezelfde omstandigheden en dezelfde redenen als de agressiviteit, maar wanneer de persoon gevoeliger is. Daarom is het moeilijker te ontdekken, omdat het minder duidelijk is dat verdriet een gevolg kan zijn van het egoïsme.

Ik verwachtte niet dat jij verdriet zou beschouwen als een egoïstisch gevoel. Maar dat is het. Het is heel normaal dat men zich af en toe bedroefd voelt. Maar wanneer verdriet een gebruikelijke toestand van de persoon wordt, is dit een vorm van spirituele stilstand, omdat deze persoon de handdoek in de ring gooit. verdriet dient als excuus om niet te vechten voor spirituele vooruitgang.

Hoe kan je verdriet overwinnen? Daar agressiviteit en verdriet zo sterk lijken op de redenen die dit opwekken, kan hetzelfde recept dat wij voorstelden om de agressiviteit te overwinnen, bijna punt voor punt gebruikt worden om verdriet te overwinnen. De basis om verdriet te overwinnen is dus het begrip. Het begrijpen van onszelf, van anderen en van de omstandigheden waarmee we worden geconfronteerd. Begrijpen dat veel van de ongunstige omstandigheden waarmee we geconfronteerd worden, een deel zijn van het leerproces in de liefde, van de overwinning van het egoïsme en dat we veel van deze omstandigheden vóór de geboorte zelf uitkozen. Dat we andere omstandigheden zelf teweegbrengen door gebrek aan tolerantie, door starheid en onbegrip. We moeten begrijpen dat we soms verdrietig worden omdat we niet willen toegeven dat we ons vergissen, of dat we bepaalde egoïstische houdingen van onszelf niet willen erkennen. Als het verdriet geactiveerd wordt omdat iemand ons kwetst, laten we dan begrijpen dat dat komt doordat deze geest minder ontwikkeld en nog nauwelijks gevorderd in de kennis van de liefde is. Wanneer we verdrietig worden omdat we onze manier van zijn onderdrukken, omdat we onze wil annuleren, laten we er dan voor vechten om onszelf te uiten zoals we zijn en dan zullen we erin slagen het verdriet te overwinnen.

Het recept dat je geeft kan op een verzoek om berusting lijken. Absoluut niet. Begrip en berusting zijn twee totaal tegengestelde begrippen. Degene die berust gooit de handdoek in de ring, ziet af van begrip, schakelt zijn wil uit. Hij geeft nergens meer om, raakt zijn levenslust kwijt en wordt depressief. Zoals ik al gezegd heb, is de berusting ook een vorm van egoïsme gerelateerd aan verdriet. Het is een manier om de strijd niet aan te gaan om niet gekwetst te worden. Op deze manier lijdt men méér, hoewel om verschillende redenen. Begrip geeft je de sleutel om te blijven strijden, om te blijven vorderen, om de illusie en vreugde om te leven te handhaven, omdat dit het mogelijk maakt een betekenis te vinden voor hetgeen je vroeger zinloos vond.

Kun je me een voorbeeld geven dat het verschil tussen berusting en begrip duidelijk maakt? De houding ten opzichte van de dood, bijvoorbeeld. De houding ten opzichte van de dood van de meeste mensen van jullie wereld is berusting, omdat jullie er de zin niet van proberen te begrijpen. Gedurende het leven vermijden jullie dit onder ogen te zien en ontwijken het zoeken van een antwoord op jullie onrust. Wanneer jullie toevallig iemand tegenkomen die serieus wil praten over dit thema, denken jullie dat je met een kletskous of een idioot te maken hebt. In werkelijkheid zijn jullie er bang voor en daarom vermijden jullie dit onderwerp, zo druk dat jullie zijn met alledaagse beslommeringen! Jullie proberen het niet te begrijpen, alleen maar te ontwijken. Dan sterft een geliefd persoon en overvalt dit jullie onverwacht. Het is een situatie die bij jullie verdriet, bitterheid, woede en onmacht veroorzaakt. Uiteindelijk, bij de onmogelijkheid het onvermijdelijke te veranderen, berusten jullie erin. Degene die berust, is iemand die iets accepteert omdat er niets anders opzit, maar omdat hij het niet begrijpt, leeft hij verbitterd verder en lijdt onnodig. Degene die begrijpt dat de dood niet bestaat en slechts een overgangsfase is waarin alleen het lichaam sterft, dat zijn geliefde blijft voorleven en dat ze vroeg of laat opnieuw bijeen zullen komen, verliest de illusie voor het leven niet, maar zet zich nog harder in om van het weerzien te kunnen genieten, omdat hij in de materiële wereld niets achtergelaten heeft dat nog gedaan had moeten worden. In de verder gevorderde werelden zorgt het begrip voor het desincarnatieproces ervoor, dat niemand zich verdrietig, wanhopig of verbitterd voelt wanneer iemand overlijdt. Integendeel, ze zijn blij dat een broeder terugkeert naar de spirituele wereld, die het èchte thuis van de geest is.

Wellust en begeerte.

Daarom onderscheiden we twee verschillende uitingen: wellust, die bij ijdele mensen hoort, en begeerte, die meer eigen aan trotse en hoogmoedige mensen is. Wellust is een excessieve neiging tot seksueel genot.

In het geval van trots komt de seksverslaving voort uit een behoefte of emotionele leegheid, door niet zijn geliefde gevonden te hebben en dat niet toe wil geven, of door het onderdrukken of niet erkennen van de liefdegevoelens voor een bepaalde persoon. Dat wil zeggen, waar de trotse echt behoefte aan heeft, is geliefd te worden en lief te hebben, maar het niet erkennen of onderdrukken van deze affectieve behoefte, zorgt ervoor dat hij zijn toevlucht neemt tot seks als een soort uitlaatklep.

Hoe kan begeerte overwonnen worden? Wat begeerte betreft, kan deze maar op één manier overwonnen worden en dat is toegeven dat deze innerlijke leegte die men met seks probeert op te vullen, afkomstig is van het gebrek aan gevoel en dat alleen het gevoel in staat is deze leegte op te vullen.

Om gelukkig te zijn moet men zich wijden aan het ontwikkelen van zichzelf, zijn innerlijk. Veel geesten die in de val van de fysieke schoonheid gevallen zijn, weten dat. Daarom kiezen zij minder aantrekkelijke lichamen voor de volgende incarnaties, omdat zij niet meer levens willen verspillen aan de overdreven aandacht voor hun eigen lichaam, maar hun gebreken willen overwinnen en zich als individuen willen verbeteren. En wanneer het hebben van een mooi lichaam voor hen een verleiding zal gaan vormen, geven ze er de voorkeur aan nu zo'n lichaam niet te hebben.

De trotse geest is meer op zoek naar geliefd te worden dan het middelpunt van bewondering te zijn. Ten onrechte gelooft hij dat men meer van hem houdt als hij mooier is.

En waarom identificeren wij ons zo veel met ons lichaam en zo weinig met onze geest, wanneer wij in werkelijkheid het tweede en niet het eerste zijn? Dat is wat in jullie wereld onderwezen wordt: dat de geest niet bestaat en dat men zijn lichaam is. In jullie genotzuchtige wereld, worden materiële kwaliteiten gewaardeerd (fysieke schoonheid, rijkdom, macht) en worden de innerlijke kwaliteiten verwaarloosd (vriendelijkheid, gevoeligheid, nederigheid, bescheidenheid). In de spirituele wereld is precies het tegengestelde het geval, ze waarderen alle spirituele kwaliteiten, waarvan nederigheid een van de meest gewaardeerde eigenschappen is, terwijl de externe geen enkele waarde hebben, omdat het geen kwaliteiten van de geest zijn. Ze worden als bijkomstig beschouwd, daar ze van het één op andere leven variëren, zoals de acteur van kleding verandert in elk toneelstuk. Iemand kan mooi zijn in het ene leven en lelijk in het volgende, rijk in het ene leven en arm in het volgende.

De angst.

Degene die bang is, voelt zichzelf erg onzeker, hulpeloos en twijfelt aan elke belangrijke beslissing die hij moet nemen, omdat hij daar een negatief gevolg van verwacht, één of andere emotionele of fysieke schade. Bovendien voedt de angst soms de angst. Dit betekent dat de angst het verstand overmatig stimuleert en, vanuit echte situaties, denkbeeldige situaties creëert waarin een bedreiging verschijnt die alleen in de verbeelding bestaat, maar die de betrokkene uiteindelijk als reëel ziet, waardoor zijn angst toeneem

Angst is een van de meest schadelijke gevoelens voor de vooruitgang van de geest, omdat die verhindert dat hij zich uit zoals hij is.

De meest voorkomende angst, is de angst voor negatieve reacties van anderen tegen zichzelf.

Degene die zich door deze angst laat leiden, past uiteindelijk zijn persoonlijkheid aan zoals anderen hem willen zien, niet zoals hij is.

Andere angsten die niet onder de voorgaande definitie vallen zijn: angst voor het onbekende, de angst voor de dood en de angst voor fysiek of psychisch lijden.

Er is nog een angst, de grote angst van het mens, die een speciale vermelding verdient en waaruit de andere angsten voortvloeien, dat is de angst voor zelfkennis, de angst voor het ontdekken hoe we werkelijk zijn, met onze tekortkomingen en onze deugden. We zijn bang om onze gebreken te ontdekken. We denken ten onrechte dat we meer lijden wanneer we ons bewust worden van onze tekortkomingen, omdat we er grote moeite mee hebben ons eigen egoïsme toe te geven en de meeste problemen zijn afkomstig van dat egoïsme.

Om zich te ontdoen van het egoïsme, moet men zich ten eerste bewust worden dat men egoïstisch is en ten tweede hoe het zich manifesteert. Wees niet bang om dat toe te geven, want we hebben het allemaal en we bevinden ons allemaal op één of ander punt van de weg om vrij te komen van het egoïsme.

We zijn ook bang om onze goede eigenschappen, of uitingen van liefde te ontdekken, zoals het gevoel, de gevoeligheid, de nederigheid, de tederheid, het medeleven en het altruïsme, omdat we bang zijn om te lijden, om gekwetst te worden, dat ze van ons zullen profiteren als we ze in de praktijk brengen.

De angst is het gevoel waarmee de machtigen van de Aarde de mensheid manipuleren en haar in een staat van spirituele stilstand houden door het creëren van een dreiging, een imaginaire vijand achter al die spirituele uitdagingen die de mens wil aanpakken. Zij laten de mensen hiervan afzien in ruil voor een valse zekerheid die zij zeggen bij te dragen. Maar zij zijn óók bang. Bang dat, door het ontwaken van de spiritualiteit, de liefde en de broederschap, hun misbruiken worden ontdekt, hun misdaden berecht en veroordeeld worden en zich onteigend zien van hun privileges, van heel hun rijkdom en macht veroverd op basis van bedrog, onderdrukking en exploitatie van de rest van de mensen.

Zo'n 90% van alle films hebben als thema de angst op één of andere manier te bevorderen, belichaamd in de figuur van allerlei soorten perverse wezens: terroristen, seriemoordenaars, verkrachters, drugshandelaars, buitenaardse indringers, levende doden en psychopaten in alle kleuren en geuren, waardoor de verbeelding van kinderen en volwassenen overmatig gestimuleerd wordt en aan de eigen angsten van iedereen nog een massa andere angsten worden toegevoegd.

Hoe kan de angst overwonnen worden? Door bewustwording en moed. Allereerst moet men realiseren dat men bang is en waarvan men bang is. Wanneer we ons verdiepen, zien we dat een deel van deze angsten ongegrond zijn en niet overeenkomen met een reële bedreiging of, op zijn minst, de bedreiging niet zo groot is als wij denken. De angsten die gebaseerd zijn op een reële bedreiging, worden overwonnen door de situaties en omstandigheden die deze angst veroorzaken met moed te confronteren en proberen ons hierdoor niet te laten meeslepen bij het nemen van beslissingen.

Laten we onszelf accepteren zoals we zijn. Wanneer we toegeven dat we met een verbeteringsproces bezig zijn, dan zullen we niet teleurgesteld zijn wanneer we iets ontdekken in onszelf waar we niet zo blij mee zijn.

Wees niet bang voor je gevoelens, om ze te uiten, om ze uit te drukken, noch voor het geluksgevoel wanneer we dat doen. Het is al meer dan genoeg bang te zijn voor het kwade, we hoeven ook niet nog eens bang te zijn voor het goede.

Wanneer we zo gemakkelijk de fouten en gebreken van anderen zien, waarom kost het ons dan zoveel moeite die van onszelf toe te geven

Wanneer we begrijpen dat we hier zijn om te accepteren wie en wat we zijn en van daaruit ons proberen te verbeteren, hebben we al veel gewonnen.

We kunnen als strategie een bepaalde handeling van ons analyseren alsof die door een ander, ons aan werd gedaan. Dat wil zeggen, onszelf in andermans schoenen plaatsen en daarna een oordeel vellen. Is het gedrag rechtvaardig, eerlijk, of is er egoïstisch gehandeld? Als we dezelfde mening hebben over het gedrag wanneer we het zelf doen als wanneer we het ontvangen, dan is dat min of meer objectief. Maar wanneer we dezelfde handeling verontschuldigen als die van ons is en veroordelen als die van een ander is, dan zijn we onrechtvaardig en laten we ons meeslepen door ons gebrek.

De tweede stap is houdingsverandering. Ons bewust worden van onze egoïstische gedachten, impliceert niet dat dit wegblijft. Het is belangrijk dat te erkennen, accepteren dat men gebreken heeft, maar men moet vermijden te handelen overeenkomstig het gebrek en zich daar niet door laten meeslepen. Anders gezegd, men moet tegen zichzelf zeggen: “Ik weet dat het egoïsme in mij zit, maar ik zal proberen dat mijn daden niet beïnvloedt worden door het egoïsme en ik zal proberen te handelen vanuit de liefde. Met deze houdingsverandering wijzigen we langzamerhand ons gedrag, onze daden naar onszelf en naar de anderen, omdat de egoïstische houding zowel onszelf als anderen schade aanricht.

Zoek iedere dag een rustig ogenblik om bij jullie zelf te zijn, om te mediteren over de gebreken, over jullie houdingen van die dag en over de houdingen van de anderen, over in hoeverre jullie uit liefde of uit egoïsme gehandeld hebt en in hoeverre anderen uit liefde of uit egoïsme gehandeld hebben. En wanneer jullie dat oprecht doen, zal dat helpen de antwoorden te vinden die jullie nodig hebben om te vorderen en het zal jullie sterker maken om met meer vastberadenheid jullie beproevingen te trotseren. Wanneer jullie een egoïstische houding bij anderen ontdekken, zal het begrip daarvoor jullie helpen die beter te verwerken en geen vijandige houding tegen hen bij jullie opwekken. Wanneer jullie die bij jullie zelf ontdekken en opmerken dat jullie je daardoor hebben laten leiden, dan zal dat ook positief zijn, omdat jullie je er bewust van zijn geworden. Neem het vaste voornemen dat jullie de volgende keer proberen te voelen en te handelen met meer liefde en minder egoïsme

Het gaat er hier om de realiteit te zien zoals die is, zonder te overdrijven maar ook zonder hem te verbloemen. En de realiteit is, dat de meeste mensen in deze fase dezelfde gebreken delen en dat de eliminatie van deze gebreken een deel uitmaakt van het evolutieproces. Want, hoe kan je een egoïstisch gedrag veranderen zonder dit eerst te herkennen?

Wanneer men het spirituele evolutieproces, de fasen van het egoïsme die overwonnen moeten worden en hoe dit egoïsme zich in elke fase manifesteert, niet begrijpt, is het heel moeilijk om egoïstische houdingen zoals jaloezie, spot, kritiek, laster, of nog ergere zaken, te vergeven.

DE PERSOONLIJKE RELATIES EN DE WET VAN DE LIEFDE.

In jullie wereld komt het heel vaak voor, dat de geesten hun vóór de incarnatie gemaakte overeenkomsten niet nakomen.

Om welke redenen komen ze die niet na? In het algemeen omdat ze zich laten meeslepen door hun eigen gebreken, door hun egoïsme en nemen besluiten met hun verstand die sterk beïnvloed wordt door de suggesties van de materiële wereld waarin jullie leven, die jullie ertoe brengen een leven te leiden dat volledig gericht is op het streven naar materiële doelen (consumentisme), of op het genieten van materiële genoegens (hedonisme), waarbij ze hun spirituele aspiraties en overeenkomsten vergeten.

Wanneer de geest zich door zijn gevoel laat leiden, volgt hij deze innerlijke stem die de te volgen weg aanvoelt en naarmate de gemarkeerde doelen bereikt worden, voelt hij zich gelukkiger met zichzelf, zekerder en kalmer en dan worden ook de te volgen doeleinden van dit leven duidelijk

Wanneer men afwijkt van de aanvankelijk uitgestippelde “route”, wordt vervolgens een nieuwe “route” vanuit de nieuwe weg die men heeft gekozen uitgestippeld, maar met dezelfde bestemming.

het vormt een onderdeel van de vrije wil, vrij te zijn om van mening te veranderen op het moment dat men dat wil en situaties te ervaren waarvan men zich niet bewust is, totdat ze zelf ervaren worden. Wat men dus niet op de ene manier leert, kan men op een ander wijze leren.

Laat één ding duidelijk zijn, men kan niet evolueren door 181 slechts enkele mensen lief te hebben en de rest te haten. Zolang we de haat niet in liefde veranderen, zullen we geen vorderingen maken. Daarom moeten we de door de haat aangerichte schade herstellen en dat kan het best met degene waarmee we de meeste moeite hebben en aan wie we het meest verschuldigd zijn. Het dient ook om de uitingen van een ander die hetzelfde gebrek heeft als wijzelf, te kennen en aan den lijve te ervaren en het gebrek als een uiting van egoïsme te begrijpen.

Met betrekking tot de hartstochten kan worden gezegd, dat die heel vaak niets te maken hebben met de liefde, alleen maar met het onbevredigde verlangen iemand te bezitten, wat een uiting van het egoïsme is dat we aanhankelijkheid genoemd hebben. Mensen zijn geen objecten, ze zijn niemands bezit zijn en behoren alleen zichzelf toe. Verwar liefhebben niet met willen bezitten, of liefde met aanhankelijkheid.

ZIEKTE IN HET LICHT VAN DE WET VAN DE LIEFDE.

Het onderdrukken van de gevoelens is de belangrijkste oorzaak van ziektes in jullie wereld, van zowel psychische als fysieke ziektes.

hoe wordt het emotionele onbehagen op het fysieke lichaam overgedragen om uiteindelijk een ziekte te veroorzaken? Wanneer iemand zich emotioneel slecht voelt, is er sprake van een kortsluiting tussen de spirituele en mentale niveaus, die overgedragen wordt op het energetische of astrale lichaam, zodat deze in zijn structuur een verandering ondergaat, een daling van het trillingsniveau, een “energieverlaging”, die een concreet gebied van het astrale lichaam zal aantasten, als een soort plotselinge stroomuitval die een gedeelte van het elektriciteitsnet schaadt, welke het gedeelte van het lichaam dat daarmee verbonden is, niet meer op de juiste wijze vitaliseert. Door het gebrek aan levensenergie wordt de verbinding tussen het niet meer van levensenergie 187 voorziene gebied en de rest van het lichaam verbroken en, als gevolg daarvan, werkt het van levensenergie onthouden weefsel niet meer in harmonie met de rest van het lichaam. Door het verlies van hun energiepatroon wordt het normaal functioneren van de cellen aangetast en beginnen genetische veranderingen tevoorschijn te komen, die oftewel de cellen kunnen vernietigen en daardoor een degeneratieve ziekte veroorzaken, of ervoor zorgen dat de cellen ongecontroleerd gaan groeien en zo een kanker veroorzaken.

We komen zo dus bij de bodem van het probleem: wat werkelijk pathogenetisch en de oorzaak is van de ziekte, is het egoïsme en de uitingen daarvan, en wat curatief en gezond is, is de liefde en de uitdrukking daarvan. En dat komt altijd uit.

Houd er rekening mee dat het fysieke ongemak het gevolg is van het innerlijke onbehagen. In dit geval is de fysieke ziekte een alarmsignaal, opdat de persoon zich rekenschap geeft van de innerlijke ziekte waaraan hij lijdt en hem ertoe aanzet te veranderen.

De ziekte is een instrument voor de progressie van het wezen naar een hoger niveau van begrip, liefde en wijsheid. Zoals ik al eerder gezegd heb, verzwakt de ziekte de mentale barrières die de uiting van de innerlijke gevoeligheid onderdrukken en dat wat ons werkelijk helpt bij onze ontwikkeling. De verandering die je bij jezelf tot stand kunt hebben gebracht met betrekking tot de ontwikkeling in de liefde, gaat niet verloren. Die neem je mee, waar je ook heen gaat en is het meest waardevolle dat je uit je leven kunt halen. Die verandering kan het doel zijn van een hele incarnatie, waardoor de geest rustig naar de spirituele wereld kan terugkeren als hij die verandering gerealiseerd heeft, met een voldaan gevoel over wat hij tot stand heeft gebracht. In feite is dat het enige dat we meenemen wanneer we sterven, de veranderingen die we bij onszelf, in onze geest, tot stand gebracht hebben, omdat alle materiële verworvenheden in de materiële wereld achterblijven

Houd er rekening mee, dat wanneer iemand in de fysieke wereld geboren wordt, zich ook scheidt van de geliefde wezens die op dat ogenblik niet incarneren. Dat is echter voor hen geen trauma, omdat ze begrijpen dat het een tijdelijke scheiding is en dat de geest die incarneert, dat doet in verband met zijn spirituele vooruitgang.

En wat gebeurt er met degenen die hun conflict niet oplossen en sterven als gevolg van de ziekte? Ze zijn spiritueel tot stilstand gekomen, omdat ze de verandering die ze nodig hadden om hun beproeving te overwinnen en zichzelf te overtreffen, niet gerealiseerd hebben. Ze hebben “de handdoek in de ring” gegooid in de strijd om de spirituele overwinning, dat wil zeggen, aangezien het feit dat ze spiritueel geen vorderingen maakten, hebben zij zelf hun terugkeer naar de spirituele wereld geactiveerd. Zij zullen terugkeren met dezelfde beproevingen om die in de volgende levens met goed gevolg te doorstaan.

Met betrekking tot de pasgeboren kinderen moet je er rekening mee houden, dat vanaf het ogenblik dat de geest zich verbindt met de embryo, alles wat er rondom hem gebeurt, voelt en waarneemt, inclusief de gevoelens van de moeder en daardoor dus vatbaar is voor het ontwikkelen van een emotioneel trauma gedurende de periode van de zwangerschap, die de reden kan zijn voor het ontwikkelen van een fysieke ziekte. Maar het is een feit dat er ziektes bestaan die niet verbonden zijn met één of ander emotioneel conflict en dit dus niet de oorsprong is in alle gevallen.

Waar komt in dit geval de ziekte vandaan? De oorsprong van deze ziekte ligt in de daden die we in andere levens realiseren. Het betreft beproevingen om geaccumuleerde schulden te elimineren, daden tegen de wet van de liefde, begaan door opwellingen van egoïsme.

Het blijft dus een feit, dat de veroorzaker van de ziekte het egoïsme is, hoewel het een egoïsme uit een vorig leven is.

Het is zeker waar, dat men de aanleg voor bepaalde ziektes genetisch erft van de ouders. Maar je moet weten dat de incarnerende geest van deze omstandigheid op de hoogte is en die accepteert, omdat hij weet dat dit een beproeving is van de fysieke of psychische handicap die hij moet ervaren als gevolg van de daden uit andere levens. Het is ook een beproeving voor de ouders die er eveneens mee instemden om te zijner tijd dit soort 'moeilijkheden' te doorstaan.

En wat is de spirituele betekenis van een aangeboren ziekte als het kind zo'n ziekte heeft? In dit geval is de ziekte een proces waardoor de geest de psychische gifstoffen naar het fysieke lichaam overbrengt, die hem verhinderen op te klimmen naar een hogere graad van spirituele ontwikkeling. Het lichaam absorbeert, via de ziekte, de uitwerking van het psychische gif en functioneert als een soort drainage, als een soort absorberende spons en draagt zo bij aan de eliminatie van het gif. Dat wil zeggen, de geest brengt de toxische lading over naar het fysieke lichaam dat werkt als een soort doek die de “vuiligheid” opneemt. Deze “vuiligheid” veroorzaakt op fysiek niveau de ziekte, maar helpt bij het schoonmaken van de ijlere lichamen, alsof het een rioleringssysteem betrof. Er zijn ook geesten die er voor kiezen de ziekte te gebruiken als drainagesysteem van gifstoffen aan het eind van hun leven. Oftewel, ofschoon ze tijdens het leven nooit ernstig ziek zijn geweest, wanneer het einde van de incarnatie naderbij komt en ze het lichaam dus niet meer nodig hebben, maken ze van de gelegenheid gebruik om een deel van de psychische, toxische lading uit de ijlere lichamen naar het fysieke lichaam over te brengen en ze zo schoonmaken. Dit komt vaak voor en het is dan totaal onmogelijk het einde van de incarnatie te vermijden, hoeveel moeite men daarvoor ook doet, daar het geen emotioneel conflict betreft, maar een spirituele reiniging.

Met daden van liefde, te beginnen met het herstel van het gedane kwaad, elimineert men het gif van de geest, zonder de noodzaak van een ziekte. Daarom zei ik eerder, dat wanneer het egoïsme de ziekte veroorzaakt, de liefde het tegengif is en de remedie voor alle kwalen. Om zich van het kwaad te bevrijden heeft men dus niet noodzakelijkerwijze een ziekte nodig. Maar veel geesten kiezen die weg, omdat het een snelle manier is om van het kwade af te komen.

Er zijn geesten die komen om bepaalde beproevingen te confronteren. Ze gebruiken de ziekte als waarschuwing om te verhinderen dat ze zich door het materialisme laten meeslepen en het spirituele doel van hun incarnatie herinneren. Dat wil zeggen, dat de ziekte zich alleen voordoet als de geest afwijkt van de voorheen vastgestelde koers

erwijl andere mensen onder dezelfde omstandigheden geen ernstige ziekte zouden ontwikkelen, heeft iemand die vatbaar is, of genetisch aanleg heeft voor een bepaalde ziekte, een lagere activatiedrempel, oftewel een minder intense, emotionele stimulatie is voldoende om de ziekte te activeren.

Velen zouden graag zover willen komen dat ze kunnen doen wat Jezus deed, maar hen ontbreekt het essentiële: onvoorwaardelijk liefhebben, afzien van het egoïsme, de ijdelheid, de trots en de hoogmoed. Willen jullie doen wat Jezus deed? Ga dan niet iedere keer dat jullie iets doen voor anderen met de pet rond. Wanneer Jezus in rekening had gebracht om te doen wat hij deed, dan had hij dat eenvoudigweg niet kunnen doen, omdat hij dan geen verheven wezen zou zijn geweest en evenmin de assistentie zou hebben gekregen van de verheven geesten.

Nog een laatste overweging met betrekking tot de ziekte en de betekenis ervan? Ja, dat de ziekte geen noodlottig ongeluk is en evenmin een straf van God, maar een hulpmiddel voor de spirituele groei. De opgedane ziektes (in dit leven), ontstaan als gevolg van het niet weten of niet willen accepteren van de beproevingen die in deze incarnatie beleefd moeten worden, òf van het onderdrukken van het spirituele innerlijk door niet te handelen en niet te leven in overeenstemming met de gevoelens. In dit geval functioneert de fysieke ziekte als een alarm van de innerlijke ziekte die ons ertoe aanzet te veranderen. In het geval van aangeboren- of karmische ziektes ligt de oorzaak in de daden uit vorige levens. Het zijn beproevingen om opgestapelde schulden te elimineren in een proces waarin de geest de psychische gifstoffen, die hem beletten een hogere graad van spirituele evolutie te bereiken, overdraagt op het lichaam.

DE MISSIE VAN JEZUS OP AARDE.

wat was zijn missie, wat kwam hij doen? Hij kwam om te onderwijzen wat de weg van de spirituele evolutie is. Om ons de spirituele wetten te onderwijzen met speciale nadruk op het onderwijs in de wet van de liefde, met zijn “houd van je naaste zoals van jezelf, houd van je vijand”, oftewel, met een boodschap van onvoorwaardelijke liefde.

Jezus van Nazareth was de incarnatie van een zeer ver gevorderde geest.

Hij was dus niet de geïncarneerde God zelf? Nee, hij was niet de geïncarneerde God zelf. Maar hij heeft ook nooit gezegd dat hij God was. Het waren anderen die daarna kwamen die dit beweerden.

Was hij dan tenminste de zoon van God? Ja, net zo'n kind van God als jullie zijn. Het verschil is, dat hij zich daarvan bewust was en de rest van de mensheid niet.

Wanneer iemand uit liefde werkt, is hij het waard de invloed van nog verder gevorderde, spirituele entiteiten te ontvangen. In het geval van Jezus o.a. van de Logos of Planetarische Christus.

En wie is die Planetarische Christus? De hoogste spirituele entiteit die verantwoordelijk is voor de evolutie van jullie planeet.

ik zal jullie wel zeggen dat er één God is en dat Christus en Jezus verschillende entiteiten zijn, die los moeten worden gezien van God. Ze zijn dus geen God en evenmin manifestaties van God, hoewel jullie hen kunnen beschouwen als vertegenwoordigers van God, of door-God-gezondenen daar ze zich harmoniëren met de wil van God. Dat wil zeggen, dat ze volgers van de wet van de liefde zijn en vrijwillig in zijn evolutieplan geïntegreerd zijn.

Maar wie was dan degene die sprak, Jezus of Christus? Laten we zeggen dat zij in symbiose handelden. Jezus sprak met de inspiratie van de Christus. Jezus heeft nooit zijn bewustzijn, individualiteit noch zijn vrije wil verloren.

Zou je een paar stelregels van de authentieke boodschap van Jezus kunnen uiteenzetten? Ja, vanzelfsprekend.

• Alle mensen, ongeacht hun ras, hun sekse of hun godsdienst, hebben dezelfde oorsprong, dat wil zeggen, evoluerende geesten en aldus broeders. - 2. Het leven van de geest is eeuwig. De dood bestaat niet. - 3. De missie van de mensen op aarde is leren om onvoorwaardelijk lief te hebben en zich te ontdoen van het egoïsme. De spirituele evolutie wordt exclusief afgemeten aan het vermogen om lief te hebben en dit zorgt ervoor dat we evolueren, dat wil zeggen, dichter bij God komen. - 4. De spirituele evolutie is afhankelijk van je eigen werk. - 5. Iedereen heeft zijn eigen verbinding met God en wel zodanig dat hij niet afhankelijk hoeft te zijn van bemiddelaars in zijn contact met de spirituele wereld. - 6. De spirituele evolutie eindigt niet in één enkel fysiek leven, maar het is nodig een groot aantal keren te incarneren om de superieure spiritualiteit te bereiken. - 7. De wet van de Spirituele Rechtvaardigheid, of de wet van oorzaak-gevolg. 206 Men oogst wat men zaait. - 8. Naast deze wereld bestaan er andere, bewoonde werelden die hetzelfde doel hebben als deze, dat wil zeggen, dienst doen als school voor spirituele evolutie. > Zou je me enkele christelijke leerstellingen kunnen opnoemen die niet waar zijn, gezien vanuit het spirituele gezichtspunt en die ná Jezus zijn toegevoegd? Ja. Dat zijn er veel, maar ik zal verwijzen naar die ik het belangrijkst vind en het nadeligst zijn voor de spirituele vooruitgang: 1) Het geloof dat het beoefenen van rituelen een morele, of spirituele waarde heeft en dient om na de dood een geprivilegieerde plaats in de hemel te verkrijgen. 2) Het geloof dat de Bijbel, of welk ander gewijd geschrift ook, het woord van God is. 3) Het geloof dat de Kerk en de priesters de bemiddelaars van God op de Aarde zijn. 4) Het geloof dat de oplossing voor de slechte daden ligt in een biecht en de absolutie van de priester en dat dit noodzakelijk is. 5) Het geloof dat berouw vlak voor het sterven de zonden verlost. 6) Het geloof dat Jezus met zijn dood aan het kruis, de mensen van hun zonden verloste. 7) Het geloof in de erfzonde. 8) Het geloof dat de seksualiteit iets zondigs is. 0) Het geloof dat in één enkel leven het lot van de geest beslist wordt (de hemel en de eeuwige zaligheid voor degenen die gered worden en de hel en de eeuwige straf voor de zondaars). 10) Het geloof dat alleen de christenen of gelovigen gered worden. 207 11) Het geloof in de verrijzenis van het vlees.

Op de spirituele weg zijn geen kortere wegen. Het enige waardoor we spiritueel evolueren, of ons “redden”, is de persoonlijke verbetering, zich ontdoen van het egoïsme en de ontwikkeling van het vermogen om lief te hebben. Niets meer.

Houd er rekening mee dat de missie van Jezus op de Aarde bestond uit het aangeven van de weg naar de spirituele evolutie. De religieuze instituties van die tijd beletten al lang de 209 spirituele vooruitgang van de mensen met een hoop bijgeloof en leugens, door de mensen bang te maken en de naam van God te gebruiken om hun verlangen naar rijkdom en macht te bevredigen.

Al deze doctrines of religies die zich baseren op het opleggen van een aantal dogma's op grond van een autoriteitscriterium en die de spirituele wet van de vrije wil niet respecteren, kunnen niet waarheidsgetrouw zijn, noch beschouwd worden dat dit door God of door de superieure spiritualiteit is gezegd.

In alle religies komen we een deel van de waarheid tegen, die meestal de inspiratie van enkele evolutionair verder gevorderde wezens is en ook veel leugens, die meestal het product zijn van de toevoegingen van andere auteurs op grond van aardse belangen.

Een profeet is iemand die gezonden is door de superieure spiritualiteit om de waarheid te onderwijzen over de spirituele wereld en om de mensen van elk tijdperk te waarschuwen voor de gevolgen van hun daden die ingaan tegen de wet van de liefde. Over het algemeen zijn het geesten die verder gevorderd zijn dan de gemiddelde mens op de planeet waar zij incarneren, omdat ze anders de missie die hun toevertrouwd is, niet zouden kunnen uitvoeren.

et lijkt erop dat er mensen bestaan die bij elkaar gekomen zijn om slechte geesten aan te roepen, met de bedoeling bepaalde magische krachten te verkrijgen, die hun het vermogen geven andere wezens te domineren, of rijkdommen of macht te vergaren. Hoe denk je daarover? Dit soort contacten hebben zich voorgedaan en zullen zich blijven voordoen zolang er geesten op aarde leven die vol egoïsme zijn en hunkeren naar macht en rijkdom. Deze contacten zijn wel degelijk schadelijk en absoluut niet aan te raden, omdat degenen die zich bezig houden met dit soort intenties, uiteindelijk gunstige slachtoffers worden van de geesten van hun eigen niveau, die al het mogelijke zullen doen om hen onder hun controle te houden en tot slaven te maken, om de grootste barbaarse daden te begaan.

De overleving van de geest begon niet met Jezus, maar is van alle tijden, omdat dit een Universele wet is en daar hebben we het al uitvoerig over gehad. Maar alle overtuigingen die zeggen dat de geest noodzakelijkerwijze aan een lichaam gebonden moet zijn om te kunnen leven en -in concreto- aan hetzelfde lichaam dat hij gebruikt heeft tijdens het fysieke leven, zijn niet juist.

Volstrekt alle geesten zijn onsterfelijk en hun doel is het hoogst mogelijke te bereiken in de spirituele evolutie. Daarom is geen enkele mens uitgesloten van het evolutieschema, onafhankelijk van zijn religieuze- of politieke opvattingen, zijn ras, of andere reden.

Het probleem van de godsdiensten is, hoewel ze een aantal boodschappen bijeengebracht hebben die in spiritueel opzicht geavanceerd zijn, dat ze van de gelovige vragen dat hij -als dogma, zonder dat te beredeneren- een partij leerstellingen en normen aanneemt, met als argument dat dit allemaal “het woord van God” is. Er bestaat geen vrijheid van gedachten, vrijheid om te kiezen wat iemand werkelijk ter harte gaat en af te wijzen wat onjuist of irrelevant blijkt te zijn, noch om uit te kiezen wat men wel of niet wil geloven. De gezaghebbers van de religies gebruiken al heel lang de spiritueel verheven boodschappen als aas om mensen aan te trekken die zich wel degelijk identificeren met de verhevenheid van de boodschap, zoals die van de naastenliefde, maar die zich niet aangetrokken voelen tot de rest van de absurde normen die ze langzaamaan eraan toegevoegd hebben en die de spirituele vooruitgang in de weg staan.

Wanneer iemand zijn vrije wil opgeeft, doet hij een stap in de richting van het fanatisme, omdat hij dan overgeleverd is aan de manipulatie van degenen die zichzelf benoemd hebben tot de vertolkers van het “woord van God”.

HET AFSCHEID.

Degenen die waardig willen zijn om de liefdesboodschap in de wereld uit te dragen, laat hen uit hun knielende houding voor altaars, voor de kruisen en de religieuze relikwieën opstaan en stoppen met standbeelden te aanbidden en gebeden en nutteloze rituelen te herhalen, omdat daarin niets van liefde in zit. Laat ze de helpende hand reiken aan de lijdende broeder zonder hiervoor iets terug te verwachten, zonder opschepperij, zonder volgelingen te maken, altijd met nederigheid en dan kunnen ze leerlingen van de liefde genoemd worden.

Lees het volledige boek hier