Lezing-070 - Vragen en antwoorden

Highlights & Notes

VRAAG: In uw antwoord op mijn vraag na de laatste lezing over de juiste weg naar de liefde waarnaar we allemaal verlangen, beschreef u het proces van het beseffen, observeren en uiteindelijk achter je laten van de verkeerde weg, om het pad vrij te maken voor de juiste weg. U eindigde met de zin:”Dan zijn jullie op de weg omhoog.” Ik zou u nu willen vragen die weg omhoog te beschrijven, de juiste weg, de gezonde benadering die zou moeten volgen op het loslaten van de dwangmatige, verkeerde weg.

> De eerste stap bestaat eruit dat je steeds de emoties die in de plaats zijn gekomen van je verlangen naar het krijgen van liefde herkent.

> Wanneer je je eenmaal van deze emoties bewust wordt, zul je zulke gevoelens in heldere taal kunnen omzetten.

> Je gaat bijvoorbeeld zien dat je juist door het bestaan van deze dwingende stroom niet anders dan subjectief kunt zijn. Je reageert positief op mensen die het met je eens zijn, die je ‘waarderen’, bewonderen of van je houden. Je ziet bij de mensen die je bevallen het goede in een onevenredig veel helderder licht dan hun tekortkomingen.

> Anderzijds, wanneer iemand je kwetst of teleurstelt - of je denkt dat alleen maar – of als diegene iets anders doet wat je niet bevalt, word je wrevelig tegenover die persoon en ga je hem minachten.

> Je zult in toenemende mate beseffen hoe subjectief je emoties zijn, om het even hoe trots je misschien op je objectiviteit in andere en meer aan de buitenkant gelegen gebieden van je leven bent.

> Door je verborgen subjectiviteit te herkennen kom je automatisch dichter bij objectiviteit, en daardoor bij waarheid en werkelijkheid.

> Laten we verder naar de betekenis van het innerlijke universele proces zoeken dat ik zojuist heb beschreven. Je verlangt ernaar om te worden liefgehad terwijl je eigenlijk niet in staat bent om liefde te geven, tenminste niet in die mate waarin je liefde voor jezelf wenst. Je liefde functioneert alleen dan op zijn best als mensen aardig tegen jou zijn. Je vraagt dus iets van anderen wat je van binnen eigenlijk niet bereid bent aan hun te geven.

> Jij wilt worden begrepen en ondanks die zwakheden worden liefgehad. Maar jij bent niet bereid om hetzelfde te doen als de zwakheden van anderen een negatieve invloed op je hebben.

> Het komt neer op trots want je maakt aanspraak op een bijzondere positie voor jezelf die je niet bereid bent aan anderen te gunnen.

> Het is dus noodzakelijk dat je leert lief te hebben, want alleen dan zal dit een zodanige invloed op anderen hebben dat ze niet anders kunnen dan van je houden. Om te leren hoe je kunt liefhebben is het zaak om te beginnen met het uitbannen van je persoonlijke subjectiviteit. Liefde is onder andere objectiviteit. Subjectiviteit is egocentrisch en liefde en egocentriciteit kunnen niet naast elkaar bestaan.

> Dit ingewortelde om jezelf bekommerd zijn en subjectiviteit vormen één van de grootste blokkades bij het geven en ontvangen van liefde.

> Herken deze angst voor iedere kleine kwetsing en teleurstelling.

> De oplossing van dit probleem vraagt daarom van je dat je een aantal elementen herkent:

1. je vervangende emoties die door de subtiele, dwingende stroom waarmee je anderen dwingt om van je te houden worden bevredigd

2. je subjectieve kijk, verborgen in je emotionele reacties, waardoor je niet in staat bent om liefde te geven

3. je wereld van illusie waarin je panisch wordt door je angst om te worden afgewezen

4. de uitwerking die dit alles op jou als persoon en je omgeving heeft

> Je gaat inzien dat je nooit de exclusieve, onredelijke, eenzijdige liefde kunt ontvangen die het kind in je eist. Maar als je jezelf er steeds weer van overtuigt dat het geen ramp is als je die niet krijgt, dan zul je in staat zijn deze eis op te geven, dan zul je vrij van die hevige angst zijn.

> Als je op die manier groeit en volwassen wordt, raak je niet meer van je stuk als je niet wordt liefgehad of niet goed genoeg wordt gevonden. En omdat het je niet meer van je stuk brengt, brengt het ook niet het slechtste in je naar boven; je neemt de teleurstellingen van het leven met een zekere gelijkmoedigheid; je zult in staat zijn om sympathie te voelen voor en een objectieve, niet vervormde mening te hebben over diegenen die je boos maken.

> Het kind in je kent maar één soort, en als die ene soort niet mogelijk is of lijkt, dan sluit je je hart helemaal.

VRAAG: Wij leren dat iedere ziekte, of ieder ziektesymptoom, psychologische oorzaken heeft. Hoe is het mogelijk dat iemand in het ene land een symptoom of ziekte heeft en deze in een ander land kwijtraakt?

> Ja, er zijn gevallen waarbij een uiterlijke belasting zo moeilijk is te verdragen, dat de psyche met een ziekte komt die verdwijnt, zodra deze uiterlijke belasting wordt weggenomen. Maar vaak werkt het ook andersom. Wanneer de uiterlijke omstandigheden op zijn gunstigst lijken, openbaart zich een ziekte en verdwijnt dan weer in een andere omgeving waar de omstandigheden veel moeilijker zijn. Dit kan zijn omdat het ware zelf voortreffelijk weet wat voor de ontwikkeling van de persoonlijkheid goed en nodig is.

> De psyche reageert dus vaak op een manier die het belang van de persoon het beste dient, want de gemakkelijke en aangename omstandigheden veroorzaken stagnatie, terwijl een onaangename omstandigheid de hele persoon door elkaar kan schudden, uit zijn sleur kan halen en hem ertoe kan brengen de oorsprong van zijn conflicten te zoeken en ze te helen.

> Ieder getal staat voor een bepaald aspect van zowel een kosmisch als een persoonlijk psychologisch principe. De betekenis van het getal ‘zeven’ is het afsluiten van een cyclus. Dan ga je weer verder, begin je met de volgende cyclus. Jullie weten allemaal dat dit pad een spiraal is. Je lijkt in kringetjes rond te gaan, maar uiteindelijk kom je erachter dat het niet zo is. De vergelijkbare cyclus blijkt op een dieper of hoger niveau plaats te vinden. De zeven geeft de fase aan die het rustigst is en waarin je in geringere mate een zeker overzicht krijgt. De puzzel begint vorm te krijgen.

VRAAG: In het algemeen. Welk doel dient een ritueel op het pad?

> Een ritueel dient geen enkel doel. Het is een symbool, het herinnert de mens ergens aan en is als het ware een uitnodiging om over de innerlijke betekenis na te denken. Hij zou moeten proberen verder dan het ritueel te kijken en te zien wat de diepere betekenis ervan is. Het is slechts een wegwijzer, een geheugensteun.

> Je hebt mensen die het ritueel volgen om zich quasi veilig te voelen. Ze denken dat, als zij het ritueel volgen, ze de zin ervan volgen. Dit houdt een denkluiheid in en een graag willen geloven dat ze met een minimale inzet een maximaal resultaat kunnen behalen.

> Daarnaast is er een categorie mensen die zeggen dat een ritueel niets betekent, en tot op zekere hoogte hebben zij gelijk. Zij trekken alleen de verkeerde conclusie omdat het niet bij hen opkomt dat er iets wijs, waars en springlevends achter het ritueel zou kunnen zijn.

VRAAG: Wilt u alstublieft de uitwerking van ons denken (dat wil zeggen onze beelden, foute conclusies, afwijkingen enzovoorts) op ons lichaam met zijn processen, ontwikkelingen, aftakeling door ziekte en veroudering bespreken? En hoe we kunnen zien wat het verband tussen het werk op ons pad en het behouden en bevorderen van onze lichamelijke gezondheid is? Kunt u ook spiritualiteit hierbij betrekken?

> De verkeerde conclusies, misvattingen en vervormingen scheppen een innerlijke, illusoire wereld. Zij scheppen angsten en spanningen. Dit moet je wel verzwakken, eerst in je emoties, uiteindelijk als een verkeerde toestand maar lang en krachtig genoeg aanhoudt ook in je lichaam.

> Je doel is om onzelfzuchtig te worden en dat komt voort uit de overtuiging dat dit werkelijkheid is en niet omdat je moet, omdat het van je wordt verwacht. Echt geluk kan dus alleen ontstaan door je innerlijke conflicten op te lossen.

VRAAG: Als wij eenmaal iets geleerd hebben, zoals het alfabet, hoeven we het nooit meer opnieuw te leren. Maar op het pad lijkt het wel alsof je altijd weer terugvalt. Hoe is het mogelijk dat je na een zekere vooruitgang op het pad weer in van die stomme, onbenullige kleine boosheden terug kunt vallen? Dat lijkt mij net zoiets als het alfabet.

> Het is niet echt terugvallen, vrienden. Het betekent alleen maar dat je dacht dat je dit specifieke alfabet al helemaal kende terwijl je in werkelijkheid alleen maar een deel ervan hebt geleerd. Voordat je bepaalde kinderlijke emoties totaal kunt uitschakelen, heb je een gigantisch inzicht nodig, omdat geen enkele innerlijke afwijking losstaat van andere innerlijke conflicten. Op de een of andere manier zijn ze allemaal met elkaar verbonden. Zo lang dit totale inzicht nog niet tot je bewustzijn is doorgedrongen, zullen er restanten van de oude reacties blijven smeulen en af en toe opvlammen wanneer daar een aanleiding voor is.

> Laat dit je nooit ontmoedigen. Beetje bij beetje moet je kleine stukjes informatie over jezelf vergaren terwijl je je verkeerde reacties blijft observeren. Als je dit kunt zonder ongeduldig te worden en boos op jezelf te worden en als je jezelf na iedere schijnbare terugval beter begrijpt, is dit voortgaande proces de beste manier om innerlijke verandering tot stand te brengen. Jullie moeten begrijpen dat deze verandering niet zo snel gaat omdat je verkeerde reacties al te lang gewend zijn aan het op de verkeerde manier functioneren.

> Eén aspect van onrijpheid en afgescheidenheid is dat de mens altijd denkt dat het geluk van de ander groter is dan van hemzelf en dat zijn eigen ongeluk groter is dan dat van een ander.

Lees de volledige lezing hier