Lezing-180 - De spirituele betekenis van menselijke relaties

Highlights & Notes

> Ik zou er eerst graag nog eens op willen wijzen dat op het niveau waarop het menselijk leven zich manifesteert er individuele bewustzijnseenheden bestaan en deze zijn soms in harmonie, maar ook heel vaak in conflict met elkaar, waardoor wrijving en crises ontstaan. Achter dit zichtbare niveau zijn er echter geen onderscheiden, verbrokkelde bewustzijnseenheden. Er is dit éne bewustzijn waarvan iedere afzonderlijk geschapen entiteit slechts een verschillende uitdrukkingswijze is.

> In je huidige staat van zijn is slechts een deel van je diepste wezen ten volle ontwikkeld en dat geeft richting aan je denken, voelen, willen en handelen. Andere delen verkeren nog in een lagere staat van ontwikkeling en ook die bepalen en beïnvloeden je denken, voelen, willen en handelen. Daarom voel je je verdeeld en dat schept altijd spanning, pijn, angst en innerlijke en uiterlijke conflicten.

> Sommige aspecten van je persoonlijkheid zijn in waarheid, andere zijn onwaar of misvormd.

> Wat iemand meestal doet is dat hij de ene kant verdringt en zich met de andere identificeert. Door zo’n oppervlakkige ontkenning van een wél bestaand deel kan er echter geen eenwording tot stand komen. Integendeel, het maakt de kloof groter. Wat er moet gebeuren is: dat afwijkende, tegenstrijdige deel blootleggen en onder ogen zien - kijk naar die hele tweestrijdigheid.

> Precies hetzelfde principe is van toepassing als het gaat om eenheid en tweedracht tussen entiteiten die uiterlijk gescheiden en totaal verschillend zijn.

> Toch kan dit principe niet samen met iemand anders worden waargemaakt als het niet eerst op het innerlijke zelf wordt toegepast. Als de uiteenlopende delen van een zelf niet volgens deze waarheid worden benaderd en de ambivalentie in dit zelf niet onder ogen wordt gezien, geaccepteerd en begrepen, dan kan het proces van eenwording niet in praktijk worden gebracht met iemand anders.

> Pas in relatie met anderen worden de onopgeloste problemen, de moeilijkheden en conflicten die nog in de individuele menselijk psyche bestaan, aangeraakt en geactiveerd.

> Dat houdt soms de illusie in stand dat de problemen door de ander worden veroorzaakt omdat iemand de last ervan alleen in aanwezigheid van anderen voelt en niet als hij alleen is.

> Dat is de reden waarom relaties tegelijkertijd een vervulling én een uitdaging en graadmeter voor iemands innerlijke situatie zijn. De wrijving die ontstaat in de relatie met de ander is een scherp stuk gereedschap voor zuivering en zelfherkenning, als het zelf er toe bereid is het ervoor te gebruiken.

> Contact met anderen en het gebrek eraan kunnen gezien worden in verschillende stadia tussen de twee extreme polen van isolement en intimiteit. Aan de ene kant staat een totaal uiterlijk en innerlijk isolement, aan de andere kant vind je de diepste, meest intieme verhoudingen, het vermogen om anderen lief te hebben en te accepteren, met hen om te gaan en met de onderlinge problemen die ontstaan, het vermogen om een evenwicht te vinden tussen opkomen voor jezelf en toegeven, tussen geven en ontvangen en om je scherp bewust te zijn van de lagen die bij het contact op elkaar inwerken.

> De mate van frustratie geeft een afwezigheid van contact aan, wat op zijn beurt weer een juiste indicatie is dat iemand de uitdaging om bepaalde innerlijke problemen onder ogen te zien uit de weg gaat, dat hij de uitdaging van relaties vermijdt en persoonlijke vervulling, plezier, liefde en vreugde eraan opoffert.

> Iemands tevredenheid en vervuld zijn, speciaal op het gebied van relaties, zijn een maatstaf voor de eigen ontwikkeling en die wordt vaak over het hoofd gezien.

> Angst voor plezier, waar ik al vaker over gesproken heb, is voor een groot deel verbonden met het probleem van omgang met anderen en met het onder ogen zien van de eigen rigide zelfverblinding.

> Alleen als iemand echt begint zijn eigen verantwoordelijkheid te nemen door naar zijn eigen problemen in het contact te kijken en door bereid te zijn om te veranderen kan de vrijheid ontstaan waarin relaties vruchtbaar en vreugdevol worden.

> Als echter de meer ontwikkelde persoon deze innerlijke spirituele verantwoordelijkheid accepteert, zal hij ook de ander op een subtiele, mogelijk onuitgesproken manier helpen. Als hij de verleiding kan weerstaan om de ander er steeds van langs te geven vanwege zijn duidelijk nare gebreken en in zichzelf gaat kijken, dan zal hij zijn eigen ontwikkeling aanzienlijk bevorderen en vrede en vreugde om zich heen verspreiden.

> Ik bedoel dat de contactproblemen in een relatie meestal niet ten diepste onderzocht worden door degene die minder spiritueel ontwikkeld is. Hij stelt anderen in een gegeven interactie verantwoordelijk voor zijn ongeluk en onvrede en is niet in staat of bereid de zaak in zijn geheel te bekijken. Daarom kan hij de disharmonie niet oplossen.

> Vandaar dat de spiritueel minder ontwikkelde persoon altijd afhankelijk is van iemand die spiritueel meer ontwikkeld is.

> Een ieder die een staat van verlichting bereikt, zal - waar dat mogelijk is - geen enkele interactie meer vrezen. Moeilijkheden en angst ontstaan precies in die mate waarin iemand zijn eigen relatiemoeilijkheden nog op een ander projecteert en een ander verantwoordelijk stelt voor alles wat hem niet naar de zin gaat.

> Lieve vrienden, het maakt niet uit wat de ander allemaal verkeerd doet; als jij je verward voelt, moet er iets in jou zijn dat je over het hoofd ziet.

> Ik heb het niet over een duidelijk aangegeven kwaadheid die zonder enig schuldgevoel geuit wordt.

> Het spel van anderen de schuld geven is zo alomtegenwoordig dat het constant onopgemerkt gebeurt.

> Dit is voortdurend aan de gang in deze lage staat van ontwikkeling. Het is een van de meest schadelijke en op illusie gebaseerde processen die je je kunt bedenken.

> Maar hoe zit het met het ‘slachtoffer’? Hoe moet die ermee omgaan?

> Geen van beide partijen heeft echt weet van de ingewikkelde niveaus van actie, reactie en interactie totdat de draden zo verstrikt zijn geraakt dat het onmogelijk lijkt de ingewikkelde aspecten van de relatie nog te ontwarren.

> Door verwijten en beschuldigingen verspreidt je gif en angst en minstens zoveel schuld als wanneer je probeert te projecteren. Degene die de schuld en de verwijten krijgt kan op veel verschillende manieren reageren, al naar gelang zijn eigen problemen en onverwerkte conflicten.

> De enige manier om te voorkomen dat je slachtoffer wordt van beschuldigingen en schuldprojectie, is dat je vermijdt om het zelf te doen.

> Je kunt alleen andermans schuldprojectie weerstaan in de mate dat je zonder verdediging je eigen problematische reacties, je verdraaiingen, je negativiteit en destructiviteit onderzoekt, onder ogen ziet en accepteert.

> Dan alleen ook kun je een einde maken aan de verwarring tussen voor jezelf opkomen en vijandigheid, tussen een flexibel compromis en een ongezonde onderwerping.

> Al deze aspecten bepalen je vermogen om met relaties om te gaan.

> Hoe kun je je rechten laten gelden, vervulling en vreugde zoeken in het universum, of zonder angst lief hebben als je niet op de hier beschreven manier naar je relaties met anderen kijkt?

> De meest uitdagende, prachtige, spiritueel belangrijke en groeibevorderende relatie is die tussen man en vrouw.

> Moeilijkheden in een relatie zijn altijd een maatstaf voor iets waar geen aandacht aan is besteed.

> In de relatie tussen man en vrouw zit een mechanisme ‘ingebouwd’, dat vergeleken kan worden met een heel zuiver afgesteld instrument dat de fijnste en meest subtiele aspecten van de relatie en de individuele staat van de twee mensen laat zien. Dit wordt niet voldoende erkend door de mensheid, zelfs niet door de meest bewuste en ontwikkelde mensen die anderszins toch heel vertrouwd zijn met spirituele en psychologische waarheid. Iedere dag en ieder uur zijn iemands innerlijke staat en gevoelens een getuigenis van zijn groeiproces.

> Telkens als een relatie als onbelangrijk wordt ervaren voor innerlijke groei - aan haar lot wordt overgelaten als het ware - zal ze vroeg of laat mislopen. En dat is het lot van de meeste menselijke relaties, vooral de intieme relatie tussen twee partners.

> Alleen wanneer ieder van hen tot het uiterste groeit, zijn ingeschapen mogelijkheden realiseert, kan de relatie steeds dynamischer en vitaler worden. Dit moet individueel en wederzijds gebeuren.

> Telkens als er wrijvingen of doodse gevoelens zijn, moet er iets vastzitten en verborgen zijn - iets waarnaar gekeken moet worden. Er moet nog iets in de interactie tussen de twee mensen zijn wat niet geklaard is.

> Omgekeerd betekent angst voor intimiteit rigiditeit en het niet willen kijken naar het eigen aandeel in de relatieproblemen. Ieder die deze principes ontkent of ze enkel met de mond belijdt, is emotioneel niet klaar om de verantwoordelijkheid op zich te nemen voor zijn innerlijke lijden - of dat nu binnen een relatie is of in een situatie zonder relatie. Een dergelijke ontkenning maakt ook dat je bang bent voor je eigen gevoelens.

Lees de volledige lezing hier