Lezing-081 - Conflicten in de wereld van de dualiteit

Highlights & Notes

> De verwarring rondom dualiteit bestaat in vele opzichten en betreft zowel belangrijke als ogenschijnlijk minder belangrijke kwesties.

> Dat wat in zich zelfzuchtig en destructief is, lijkt oppervlakkig gezien vaak rechtvaardig en heilig; en omgekeerd. Dit representeert de grote strijd tussen de lichtkrachten en de duistere krachten en de mens stelt zich ten onrechte voor dat die strijd buiten hemzelf woedt, terwijl hij er louter als slachtoffer in gevangen is.

> Zo vaak is het onduidelijk welk principe voor God staat en welk voor de duivel. Is het lustprincipe zelfzuchtig en daarom destructief? Kun je eraan toegeven zonder andere mensen pijn te doen? En het realiteitsprincipe, is dat plicht, verantwoordelijkheid, werk, prestatie, en daarom constructief?

> Aan de andere kant word je verteld dat God geluk is, zaligheid, licht, en het lustprincipe doet je daar vurig naar verlangen. Of je het weet of niet, precies op dit punt word je overspoeld door een van de grootste verwarringen van het mensdom.

> In alle conflicten die jullie je in de loop van het werk op dit pad al bewust zijn geworden, heeft het onderliggende conflict altijd te maken met deze wereld van dualiteit. Achter je beelden en misvattingen vind je altijd een conflict. Op de een of andere manier vind je altijd dat je verscheurd wordt tussen twee houdingen, twee levenswijzen, twee mogelijkheden.

> Maar dit niveau waarin de verwarring tussen de tegenstellingen je verscheurt, is nog niet de kern. Daar ligt nog iets achter wat de oorsprong is van de wereld der dualiteit, juist zoals de wereld der dualiteit de oorsprong is van je beelden. Vreemd genoeg wordt deze onderliggende oorsprong op het volgende niveau één kant van de tegenstelling. Met andere woorden, dat wat één kern is, splitst zich op het volgende bewustzijnsniveau in twee tegengestelden. En deze onderliggende kern is je verlangen naar volkomen geluk, naar licht, liefde, zaligheid, vrede. Van oorsprong verlang je naar het uiterste geluk, maar het leven op aarde belet zo’n vervulling. Deze belemmering schept de wereld der dualiteit en daarmee je conflict.

> In de eerste plaats moeten jullie althans een beetje begrijpen wat de oorzaak is van het feit dat de mens uit een enkele kern een dualiteit heeft gecreëerd.

> De dood is onbekend en daarom beangstigend, ondanks godsdienstig geloof. Het lijkt een eindpunt en staat als zodanig in scherpe tegenstelling met het menselijk verlangen naar leven. En leven betekent in wezen geluk.

> Dus als we hier logisch op doorgaan, kunnen we zien dat de angst voor de dood de dualistische wereld schept en de dualistische wereld schept een werkelijkheid die belemmerend is voor het verlangen van de mens naar volledige vervulling.

> Je probeert de kortste weg, je probeert eraan te ontkomen en je bent bang om het punt vierkant onder ogen te zien.

> Een andere manier is ontkenning; ontkennen van juist datgene waar je het meest naar verlangt in je angst dat je het nooit zult krijgen. En zo storm je regelrecht af op wat je het meest vreest.

> Laten we, omdat het woord ‘geluk’ zoveel vage en afstandelijke spiritualiteit impliceert, een ander woord kiezen. Laten we de term ‘hoogste genot’ kiezen, hoogste genot op alle niveaus van je wezen. Je diepgeworteld verlangen naar dat hoogste genot is voortdurend in conflict met de werkelijkheid zoals je die op aarde kent en dit is een gevolg van het feit dat je niet in staat bent met de dood in het reine te komen.

> Het stamt uit het gegeven dat in de geest van de mens de vage herinnering ligt ingebed aan een leven in een andere bewustzijnsstaat, waarin hij niets anders kende dan ‘hoogste genot’, uiterst geluk, zonder enige tegenstelling.

> Als ik het woord ‘dood’ gebruik, bedoel ik niet alleen de fysieke dood. Ik doel op alle negatieve aspecten van leven, alles wat tegen je drang tot genot ingaat. Het betekent ook meer dan ongeluk. Het betekent ook verlies, verandering, het onbekende. Het onbekende kan iets inhouden wat beter is dan de toestand waarin je nu bent, maar juist door het feit dat het onbekend is, wordt het schrikwekkend. Al die dingen betekenen de dood in het klein. Er is geen mens die niet dagelijks vele malen sterft.

> Welnu, je houding ten opzichte van de dood in al zijn aspecten bepaalt je vermogen om te leven en genot te ervaren.

> De eerste stap die je moet zetten, is ontdekken met hoeveel geweld je tegen de dood vecht. Je moet je er volledig bewust van worden, net zoals je je ten volle bewust moet worden van je voortdurende verlangen naar het hoogste genot. Beide kunnen inderdaad heel verborgen liggen.

> Vind uit welke van de twee mogelijkheden je hebt gekozen om met de dood om te gaan: proberen te ontkomen aan dat waar je bang voor bent, of er uit angst juist recht op af gaan.

> Bij de laatstgenoemde mogelijkheid saboteer je het geluk dat je zou kunnen hebben, omdat je zo bang bent het weer te verliezen of het niet te krijgen zoals je het hebben wilt.

> Het ligt niet zozeer in het accepteren van de dood zelf dat je kracht en genezing vindt, het gaat om de manier waarop je dat doet.

> Door de dood vierkant onder ogen te zien, door er niet voor weg te kruipen, leer je ermee in het reine te komen en daarmee bevrijd je de levenskracht in je, die gestremd blijft zolang je niet op een gezonde manier met de dood leert omgaan.

> Hoe dieper we met dit onderwerp bezig zijn, des te meer vinden we dat de oplossing ligt in het onder ogen zien van het onbekende, in het oog in oog gaan staan met je angst ervoor en in het leren ontwikkelen van je kracht om te sterven. Hij die weet te sterven, weet ook te leven.

> Zolang je vermogen te sterven gebaseerd is op het opgelegde weten dat het leven doorgaat en de dood een illusie is, is je geloof op zand gebouwd. Maar als je de grote, moedige stap zet om je ongeloof, je onzekerheid, je angst onder ogen te zien en ermee in het reine komt, als je het onbekende accepteert als en wanneer dat nodig is en daartoe de kracht opbouwt, slechts dan zal werkelijke overtuiging en de ervaring van spirituele waarheid je deel worden.

> Als je de dood onder ogen ziet en je verzoent je ermee, dan zul je het leven in een positieve geest omarmen en alleen dat lost het probleem der dualiteit op, want dualiteit ontstaat uit ontkenning.

> Het beschaafde leven stelt je voortdurend voor de keus tussen genieten of niet genieten.

> Jullie vaak zo onplezierige werkelijkheid is in veel opzichten onnodig en laat zich zien als een collectieve manifestatie van de innerlijke dualiteit. Als je met dit probleem in jezelf leert omgaan, kun je deze onnodige werkelijkheid steeds beter aan. En dat niet alleen, je helpt ook nog mee haar te veranderen.

> Je leert onderscheid maken tussen de gezonde wens naar volwassen liefde en de kinderlijke, hunkerende behoefte aan geliefd te zijn. In dit bewustzijn bevrijd je jezelf enigszins van deze hunkerende behoefte. Niettemin is het nodig voor jullie goed te begrijpen waar deze overdreven eis vandaan komt.

> Nu kun je de vraag stellen: “Als dit verlangen van spirituele oorsprong is, waarom is het dan ongezond?” Het antwoord daarop is deels: “omdat het onmogelijk is zulke buitensporige eisen op aarde, in de werkelijkheid die de mens zich heeft geschapen, te vervullen.” Maar het antwoord is ook niet volledig indien we zeggen dat het kinderlijk verlangen eenzijdig is, omdat volwassen liefde de bereidheid is evenveel te geven en lief te hebben als je wenst te ontvangen.

> Tijd is een product van jullie illusionaire wereld en daardoor maakt de tijdsduur tussen oorzaak en gevolg een groot verschil uit in jullie beleving en waardering. Hoe meer iemand spiritueel en emotioneel rijpt, des te meer groeit hij boven de illusie in al zijn aspecten uit en hoewel hij nog in de tijd staat, begint hij dan de illusionaire aard ervan te beseffen. In de praktijk manifesteert dit zich in het vermogen tot het zien van oorzaak en gevolg, ook als die niet rechtstreeks op elkaar volgen.

> Je kunt de tijd niet uitschakelen zolang je op aarde leeft. Je kunt alleen een ander begrip, een ruimere visie ontwikkelen. Je gaat oorzaak en gevolg nauwer aaneengesloten zien en daardoor verliest de tijd in jouw waarneming ervan zijn illusoire karakter. Je begint iets te vermoeden van wat er achter je ligt.

> De dagelijkse kleine gevoelens van angst en vrees vertegenwoordigen allemaal een vorm van persoonlijke dood. Kijk dan hoe je er werkelijk op reageert. Stel vast in welk opzicht je een van beide verkeerde manieren gebruikt in je emotionele benadering. Leer je bewust te worden van alles waarvoor je terugschrikt. Onderdruk het niet, dan ga je zien dat je niet alleen bang bent voor het negatieve, maar ook voor verandering, omdat die je op onbekend gebied brengt. Dat is de grote strijd tussen de twee kanten van een andere tegenstelling: aan de ene kant de bruisend voorwaarts gerichte kracht en aan de andere kant de vermeende veiligheid die ligt in alles willen houden zoals het is. Stagnatie is een misvorming van het tijdloze element in het bestaan.

• Er is fysieke dood en ziekte, er is de materiële wereld die gedoemd is te vervallen.

• Er is strijd en werk voor het dagelijks bestaan.

• Er worden je verplichtingen opgelegd die je misschien helemaal niet leuk vindt.

Het leven is voortdurend in verandering en dat brengt verlies en onbekende factoren die angst in je oproepen. Al die factoren lijken de weg te blokkeren naar wat je wilt: de vervulling van je wens naar het hoogste genot. Jullie vinden het niet leuk, maar dit is wel jullie werkelijkheid in dit stadium van de evolutie.

> Omdat de dualiteit een gevolg van ontkenning is, kun je je weg daaruit alleen vinden door niet langer die dualiteit te ontkennen, maar onder ogen te zien. Dat toont je dan de eenheid achter de dualiteit, zodat genot en pijn één worden. Maar er zijn ook ingebeelde, opgelegde (en daarom ongezonde) manieren om dit te doen en dat zijn illusies.

> Dood houdt op te bestaan, maar dat gebeurt pas wezenlijk als je je door het gegeven heen hebt gevochten dat dood voor jou nog bestaat.

> Voordat je werkelijk kunt ervaren dat dood genot is - op een gezonde manier - moet je eerst door je eigen misvorming heen waarin de dood troosteloos en angstwekkend lijkt. Alleen als je daar doorheen bent, kom je tot het inzicht dat leven en dood één zijn, dat genot en pijn één zijn.

> De waarheid is nooit onplezierig, maar het kan het vaak zo lijken in de tijdelijke werkelijkheid waarin jullie nog een misvormde visie hebben. De mens moet alle waarheden die hij in zichzelf nog niet bereikt heeft, afleggen en intussen de onwaarheid die nog in hem leeft onder ogen zien.

Lees de volledige lezing hier