Lezing-168 - Twee fundamentele levenswijzen; leven naar je kern toe of er vandaan

Highlights & Notes

> In de kern van de menselijke persoonlijkheid bevindt zich een krachtige, witgloeiende energiemassa. Het is een aanhoudend vuur dat steeds maar weer in zichzelf tot uitbarstingen komt in een borrelende massa.

> Al deze kleine explosies vermeerderen die massa op zo’n manier, dat er kerndeeltjes worden uitgestoten die van dezelfde substantie en energie zijn.

> Overal waar deze scheppende energie zich manifesteert, vervult ze het betrokken organisme met de essentie en de wezenlijke aard van de scheppende substantie. Zoals gezegd: dat is vreugde en welbevinden. Maar dat is niet alles. Omdat het hier gaat om de Goddelijke Substantie, moet deze ook de hoogste vorm van bewustzijn bevatten.

> Dit bewustzijn omvat oneindig veel manieren om zichzelf uit te drukken, verrukt te zijn, het hoogste genot te ervaren, stimulerende aanzetten te geven om iets nieuws te ondernemen, en dat alles in een volstrekte rust en zekerheid.

> Ieder kerndeeltje bevat alles wat ooit was, wat er ooit zal zijn en wat er zou kunnen zijn.

> De combinatie van bewustzijn en energie is werkelijk almachtig.

> Het is de almacht die terecht aan God wordt toegeschreven en die door het kind wordt misverstaan omdat het innerlijk weet heeft van zijn eigen almacht en die misbruikt. Het misbruik vindt plaats omdat het zijn almacht in dienst stelt van zijn kleine eigenwijze ego. Dat kleine ego moet overstegen worden om de eigen goddelijke kern te vinden waar de werkelijke almacht zegeviert.

> Het menselijk bewustzijn heeft dit altijd doorgaande creatieve ontwikkelingsproces danig verstoord. Men kan iemands ontwikkeling aflezen aan de mate waarin iemand zich bewust is van dit feit en in hoeverre hij voortaan meer ruimte maakt om dit proces doorgang te laten vinden.

> Het menselijk bewustzijn biedt het individu de mogelijkheid te kiezen voor één van de twee basisrichtingen in het leven. Het zijn de fundamentele manieren van leven (waar het individu voor gekozen heeft). De ene weg leidt naar deze ontplooiing en het opruimen van alles wat in de weg zit. De andere weg gaat daar vandaan.

> Zoals het er op het ogenblik voorstaat, heeft de meerderheid van de mensen nog geen weet van deze keus en beweegt zich nog steeds van de kern vandaan.

> Zoals gezegd is de weg naar de kern toe een oneindig proces. Er is geen onderbreking, geen eindresultaat, geen doel. Het is altijd weer nieuw, zich uitbreidend met wijde vergezichten en mogelijkheden voor een gelukzalig bestaan en allerlei manieren om uitdrukking te geven aan jezelf.

> Moeheid is alleen maar het resultaat van elkaar tegenwerkende krachten die in werking treden als je de verkeerde kant opgaat.

> De ongelooflijke schoonheid van het bestaan kan met geen mogelijkheid in woorden worden gevat.

> Wanneer iemand weet dat al het goede voor hem klaarligt en dat daar nooit een einde aan hoeft te komen zolang hij daarvoor kiest, zal een leven zonder angst het gevolg zijn.

> De andere richting, die van je kern vandaan leidt, is eindig.

> Alleen als je erkent: “ik ben in een situatie waarin geen uitweg is, ik ben op de verkeerde weg”, dan kan de andere richting gevonden worden. Het is de enige manier.

> Daarom is het vaak dom om er vanuit te gaan dat het tragisch is wanneer iemand duidelijk en snel op het punt afstevent waar zijn wereld in elkaar stort en er geen uitweg meer mogelijk is. Zolang iemand volledig blind is en vastzit op een dwaalweg en in destructie, is dit breekpunt de noodzakelijke helende kracht, de enige mogelijkheid van waaruit naar de goede weg gezocht kan worden die pas dan in beeld kan komen en kan worden ingeslagen.

> Het bereiken van het breekpunt, het punt waarop geen weg terug is, is daarom van immens belang in de ontwikkeling van ieder individu.

> In het klein heb je dit vele malen ervaren.

> Iedere entiteit ervaart dit in ieder leven op allerlei kleine manieren en het komt in iedere levenscyclus van de entiteit weer terug. Maar ik kan zeggen dat er een heel specifiek punt is waar dit op een allesomvattende schaal gebeurt. Je kunt ook vanuit dit gezichtspunt naar de menselijke soort kijken en naar de mensen om je heen, en zien hoeveel mensen er eigenlijk nog steeds op weg zijn naar het uiteindelijke breekpunt, waar de grens wordt bereikt, hoe die grens wordt gevreesd en hoe koppig ze toch weigeren een andere kant op te kijken. Dan zie je ook een paar mensen die duidelijk hun belangrijkste breekpunt achter de rug hebben, die op weg zijn naar ontplooiing en hun eigen innerlijke kern. En als je dan het menselijk bestaan vanuit dit gezichtspunt beoordeelt, zie je dat deze laatste groep werkelijk een kleine minderheid is.

> De menselijke persoonlijkheid maakt natuurlijk integraal deel uit van deze grote kracht en de scheppende substantie die ik noemde. Als ik het heb over de menselijke persoonlijkheid, bedoel ik feitelijk alles wat daar deel van uit maakt: de bewuste intelligentie, de wil, alle vermogens en gevoelens die al ontwikkeld zijn of nog als mogelijkheid in de mens sluimeren. Omdat destructiviteit en het kwaad geen waarheden in zichzelf zijn, maar alleen vervormingen, horen ze er ook bij. Het bewuste ego is niet iets wat daar los van staat. Zijn eigenlijke natuur bestaat uit dezelfde substantie en bevat alle elementen uit de kern van het zijn. Daarom zou het fout zijn om je zelfverwerkelijking te benaderen alsof je egopersoonlijkheid wezenlijk en fundamenteel zou verschillen van de innerlijke kracht die je bezig bent te activeren. Niettemin weet je dat het ego, zoals het nu is ontwikkeld, zeer begrensd is qua kracht en intelligentie, vergeleken met het grote, uitgebreide deel dat je door dit padwerk wilt activeren. Daarom is het noodzakelijk dat je begrijpt dat al wat jou nu ter beschikking staat - je bewuste persoonlijkheid, ook al is die relatief beperkt - alles bevat wat je nodig hebt om die explosieve kracht te activeren en je te vereenzelvigen met deze altijd groeiende kracht van waarheid en liefde en bewustzijn en creativiteit die het goddelijk bewustzijn zelf is. Hoewel het egobewustzijn slecht toegerust is om zelf het leven aan te kunnen, is het wel volledig voorzien van alles wat je nodig hebt voor iedere denkbare situatie om tot de instelling te komen die nodig is om je één te laten worden met die grotere macht.

> Vanuit welke houding kijk je naar de moeilijkheid waar je nu mee zit? Dat is waar het over gaat en daarin heb je de keuze om een constructieve of een destructieve houding aan te nemen, een waarachtige houding of een waarmee je jezelf voor de gek houdt.

• Je hebt de kracht om uit te zoeken wat je werkelijk voelt en waarom je voelt wat je voelt.

• Je hebt de kracht om leiding te vragen van de grootst denkbare wijsheid binnen in jezelf.

• Je hebt de mogelijkheid om op de constructieve weg te willen zijn, de weg die leidt naar opbouw, naar schepping, naar ontwikkeling, in plaats van het op te geven zoals je zo vaak doet als het moeilijk wordt.

• Tegelijkertijd heb je ook de kracht om je koppige volhouden en het rigide vasthouden aan je onbewuste houding, waarvan je de aard nog niet hebt onderzocht, los te laten.

• Je hebt de kracht om de verleiding te weerstaan je over te geven aan berusting en zelfmedelijden.

> Zelfs als je nog steeds dwaalt en op weg bent naar de crisis waar de ommekeer moet komen, zelfs dat is goed als het echt begrepen wordt, een begrip waar eerlijk naar gezocht wordt, naar gevraagd en voor gebeden. Plotseling zal het gebeuren een nieuwe betekenis krijgen.

> De grootste en meest hinderlijke factor is angst, vooral onbewuste, onderdrukte, niet gedefinieerde angst. Het moet duidelijk zijn dat deze woorden gericht zijn op het niveau waar de onderdrukking reeds bewust gemaakt is. Want geen weet hebben van wat er in jezelf omgaat, is vanzelfsprekend de grootste belemmering die er is. Het is ook de factor die de meeste angst veroorzaakt.

> De zielsbeweging die bij angst hoort, is spanning, verkramping en het stopzetten van de stroom - de stroom die vanuit het innerlijke energiecentrum afkomstig is, waardoor de mens tot leven komt. Angst blokkeert de opening waardoor levenvernieuwende energie het organisme binnen kan stromen.

> Tegen diegenen die zich niet van hun angsten bewust zijn als ze ongelukkig zijn zeg ik: als er iets is waar je last van hebt of wat je frustreert, moet er sprake zijn van angst. Als je voelt dat je zelfexpressie wordt gehinderd, als je het gevoel hebt dat er meer in het leven moet zijn dan wat je ervaart, dan moet er een bepaalde angst bestaan waar je geen weet van hebt. Deze angst moet uiteindelijk eerst ervaren worden, voordat je er los van kunt komen.

> Wanneer je diep genoeg gaat en de angst koelbloedig tegemoet treedt, zul je altijd ontdekken dat hij het gevolg is van een zeer sterk, verkrampt, koppig volgehouden verlangen naar iets.

> Het vrij zijn van verlangens moet niet worden verward met onverschilligheid, stagnatie, berusting, met vluchten voor de conflicten die je verlangens op kunnen roepen in je huidige nog onontwikkelde staat. Gezonde verlangens zijn ontspannen. Ze zijn in overeenstemming met de ontplooiing van de van binnen borrelende levensenergie. Verkrampt verlangen leidt tot angst, tot het verlangen dat zegt: “ik moet, want anders... ik neem met nee geen genoegen”. Dit soort verlangen leidt tot angst, want het komt voort uit wantrouwen en dus uit angst. “Ik moet en geef niet op” ontkent de altijd nieuwe mogelijkheden die het leven biedt. Daarom dringt het aan op een bepaald iets, op dát bepaalde moment en precies op die éne manier.

> Het komt uit het duister voort waarin je geen andere wegen en mogelijkheden ziet dan die ene.

> Wanneer zo’n verlangen wordt ervaren, erkend en onderzocht, zul je altijd zien dat er elementen van wantrouwen in het spel zijn.

> Alleen wanneer je de specifieke verlangens die achter je angst schuilgaan kunt opgeven en loslaten, zal je angst verdwijnen en zal de zielsbeweging zich ontspannen. Want de grootste innerlijke pijn is de verkrampte zielsbeweging. Zo kan er dus ruimte worden gemaakt voor de eindeloze mogelijkheden in jezelf, voor nieuwe ontwikkelingen in je eigen innerlijke universum.

> Soms kan dit betekenen dat je een verlangen geheel moet loslaten, omdat je ontdekt dat het op zichzelf destructief is. Andere keren is het verlangen op zich waardevol, maar is de manier waarop het zou moeten worden vervuld niet realistisch en leidt tot pijn en teleurstelling. Bij weer andere gelegenheden kan het verlangen op zich ook waardevol zijn, maar kan de reden of de motivatie die erachter zit, voortkomen uit een destructieve houding: bijv. afhankelijkheid, zelfvervreemding. Probeer de verlangens achter elke angst te ontmaskeren. Dit is mijn advies, mijn raad, mijn boodschap voor jullie vanavond. Wanneer je werkelijk bidt om dit innerlijke begrip en deze innerlijke actie, zal er iets fundamenteel in je veranderen.

> Het is het vasthouden aan “ik moet dit nú hebben” of “ik wil dat nu niet”, wat het zo schadelijk maakt. Ik zeg niet dat je per se het verlangen op moet geven. Het is meer het loslaten van de verkrampte zielsbeweging die met het verlangen verbonden is.

> Het houdt in dat je niet de verantwoordelijkheid aanvaardt en de consequenties draagt van je eigen daden en keuzen. Als je naar het oosten gaat terwijl je in het westen uit wilt komen, maar je verzet tegen de westelijke richting en intussen gewoon in oostelijke richting doorgaat, dan ben je ernstig in conflict met jezelf en het leven.

> "Ik laat de angst los dat ik niet [verder] zal leven en accepteer wat er komen gaat, in het vertrouwen dat het universum gelukzalig is, zelfs al kan ik op dit moment niet de eeuwigheid die ik wens, beseffen, zien of ervaren”.

> In hoeverre je jezelf in vertrouwen over kan geven en kan laten gaan, terwijl je tegelijkertijd eerlijk bent over hoever je in dit opzicht bent: dat bepaalt hoe snel je tot de ervaring komt dat er niets te vrezen valt. Want het leven is inderdaad een proces zonder einde.

- VRAAG: Hoe kun je jezelf van angst bevrijden?

> Door de angst recht in de ogen te zien en niet meer te ontwijken. Angst wordt in stand gehouden omdat ze niet onder ogen wordt gezien. Als dat wel gebeurt, kunnen deze dingen worden herkend, ervaren en worden veranderd in overeenstemming met de werkelijkheid en een positievere levenshouding. Op deze manier kan de verkrampte en verharde massa zich openen. Dat zul je voelen. Wanneer je zo bezig bent, is er ook altijd sprake van een groot vertrouwen in het universum.

> Als je het verkrampte verlangen onder ogen ziet, kun je de betekenis van dat verlangen begrijpen. Het zegt je: “Ik vertrouw het universum niet. Ik wil het op míjn manier. Ik geef mezelf niet over aan het universum”. Dit is kleinzielig en wantrouwend. Juist deze houding is onverenigbaar met de aard van de goddelijke kern, waardoor de ervaring van deze kern geblokkeerd wordt. Wanneer deze houding wordt omgezet in grootmoedig vertrouwen, dan zul je de waarheid ervaren van dit heilzame universum waar niets hoeft te worden gevreesd.

> Misschien ben je bang voor afwijzing, om belachelijk te worden gemaakt, voor pijn, afkeuring, maar wat het ook mag zijn, je zult je angst moeten benoemen en haar heel precies leren kennen. Alleen op die manier is er ruimte voor moed en groothartigheid die nodig is om een risico te nemen. Er moet sprake zijn van een zeker risico. Naast alle andere dingen die ik al over angst gezegd heb, is angst ook een weigering om ook maar iets te riskeren. Het is onmogelijk om angst kwijt te raken als er geen bereidheid bestaat om ook maar iets te verliezen.

> Geen vertrouwen hebben in het universum, geen enkel risico willen nemen, getuigt van een kleinzielige geestesgesteldheid. Waar er sprake is van conflicten en problemen in de menselijke ziel, is er ook sprake van deze kleinzieligheid.

> Zoals ik zeg, de enige manier is het onder ogen zien van waar je precies bang voor bent, wat je wilt en waar je jezelf niet in vol vertrouwen overgeeft, bang bent voor risico’s. Dat is de enige manier om van je angst af te komen. Er is geen andere manier. Angst is niets anders dan het gevolg van dualiteit. Als je heel sterk iets wilt hebben is je angst om het niet te krijgen even groot, begrijp je dat? Andersom gezegd: als je zo bang bent, moet je iets heel sterk willen wat je óók niet wilt ervaren. Dit te sterke willen en tegelijk niet willen is niet alleen een verkramping, het is ook een dualiteit - ja tegenover nee, goed tegenover slecht. Dualiteit moet altijd eindigen in conflict.

Lees de volledige lezing hier