Lezing-033 - Bezig zijn met jezelf; het juiste en het verkeerde geloof

Highlights & Notes

> Het voortdurend bezig zijn met zaken van anderen, ze bekritiseren en over ze oordelen, helpt je beslist niet om minder egoïstisch te worden. Het feit dat je aan anderen denkt en niet aan jezelf, is geen garantie dat je spiritueel bezig bent; net zo min als het feit dat je aan jezelf denkt een bewijs zou zijn van je egoïsme. Alles draait om hóe je het doet.

> Iemand die spiritueel ontwikkeld is, kan alles in het werk stellen om aan anderen te denken, zichzelf op te offeren, ze naar zijn beste vermogen te helpen en zo heel veel goed te doen. Maar juist van zó iemand wordt méér verwacht, omdat zijn spirituele ontwikkeling dat vraagt. En dat is: de zuivering van zijn motieven en een grondige zelfkennis. Beide zijn onmisbare vereisten voor spirituele ontwikkeling. Zo iemand kan dit deel van zijn taak verwaarlozen en ervan wegvluchten door sterk de nadruk te leggen op het helpen van anderen.

> Het is van wezenlijk belang dat je gevoelens zuiver en oprecht zijn. Om zover te komen is het noodzakelijk dat je jezelf voortdurend toetst, dat je streng en kritisch tegenover jezelf bent en nagaat in hoeverre je daden, gedachten en gevoelens op de spirituele waarheid en wet zijn afgestemd. Want

• wie zichzelf niet kent, kan anderen niet kennen.

• Wie zichzelf niet begrijpt, kan anderen niet begrijpen.

• wie niet van zichzelf kan houden, kan ook niet van anderen houden.

> Dit gezonde zelfrespect en deze gezonde liefde voor jezelf kan alleen maar ontluiken als je alles doet wat je je in de geest hebt voorgenomen om op deze aarde aan spirituele ontwikkeling te bewerkstelligen.

> Hoe meer je op de juiste manier met jezelf bezig bent, hoe minder egocentrisch je wel moet worden en hoe beter je in staat zult zijn anderen te helpen en ze goed te doen.

> Het is zo belangrijk, vrienden, om de tekortkomingen van anderen te leren accepteren, zoals je ook je eigen tekortkomingen moet leren accepteren. Ook hier is weer de manier waarop van het uiterste belang.

> Maar je zult ook niet willen blijven zoals je bent! Bij alles wat de mens kan doen, is er altijd sprake van twee totaal verkeerde uitersten en de éne ‘juiste’, maar moeilijke middenweg. Misschien wordt het je daardoor wel duidelijker dat niets op zichzelf ooit goed of slecht, juist of verkeerd is. Het is altijd het ‘hoe’ of het juiste midden tussen de twee verkeerde uitersten, waaruit blijkt of je op de goede weg bent.

> Jij bent de enige mens waarover je genoeg macht hebt om die te veranderen. Nooit, nooit kun je een ander veranderen. Je pogingen daartoe zullen altijd vergeefs zijn.

> Zolang de fouten van anderen je op de een of andere manier uit je evenwicht brengen, betekent dit dat je er diep van binnen verbolgen over bent. En nog meer over het feit dat je dat van jezelf niet mag. Deze innerlijke reactie betekent dat je een spirituele wet overtreedt. En dat is een heel goede graadmeter voorhoe ver je bent in het in alle nederigheid accepteren van jezelf zoals je echt bent. Hoe rustiger je blijft onder de fouten van anderen, des te meer heb je jezelf geaccepteerd zoals je bent. Dan heb je een gezonde basis in je ziel, hoeveel onvolmaakts er ook nog in je moge zijn. Maar hoe harder je innerlijk vecht tegen anderen zoals die nu zijn, des te heftiger weiger je jezelf te accepteren.

> Wat je vooral veroordeelt in een ander zijn juist de fouten waaraan je zelf ook lijdt. Natuurlijk ben je je daar niet van bewust, maar het is wel zo. Alleen door jezelf door en door te leren kennen, kun je ook anderen gemakkelijker accepteren, ze beter begrijpen en meer van ze houden. Tolerantie betekent niet dat je blind hoeft te zijn.

> Als je degene van wie je houdt, kunt accepteren zoals hij of zij is, hoef je je ogen niet te sluiten voor zijn of haar fouten.

> Werkelijke tolerantie en ware acceptatie vind je in degene die helder de fouten van een ander ziet en niet bang is dat hij daardoor de ander minder zal respecteren of minder van hem zal houden.

> Wat jou van je vrede en innerlijke harmonie berooft, is nooit dat wat anderen doen maar altijd en uitsluitend je eigen verkeerde innerlijke houding en je innerlijke gevecht tegen omstandigheden die je niet kunt veranderen. En wat nog belangrijker is, het is niet aan jou om ze te veranderen. Het is aan jou om jezelf te veranderen.

> De menselijke ziel zit vol tegenstrijdige impulsen, in elk opzicht. Hoe eerder je dit doorkrijgt en niet meer wanhopig wordt als je bij het negatieve komt of bij het stuk dat je niet wilt zien, des te beter. Het probleem komt voort uit je misvatting dat óf het een óf het andere waar is. Beide kanten hebben hun eigen werkelijkheid in je ziel en vechten met elkaar. En zolang je de kant in je niet accepteert, die je niet wenst te erkennen, kan de strijd niet succesvol worden gestreden. Het wordt gemakkelijker als je allereerst begrijpt dat je wat dit betreft uit twee volkomen tegengestelde delen bestaat. En dat dit ook kán.

> Besef dat het Gods genade is als zo’n volkomen weten (ik noem het niet eens meer geloven) en ervaren van Gods bestaan aan een mens wordt gegeven. Probeer dit gebrek aan totaal geloof nederig te bekijken. Zeg tegen jezelf: “Ik heb die genade nog niet verdiend. Ik kan niet beoordelen wat ik verdien of niet. Met mijn ‘half-geloof’ moet ik doorworstelen op mijn weg.

> Maar net zo min als de ervaring en genade van anderen jou kunnen overtuigen - hoe ze het ook mogen proberen - zal jouw ervaring van Gods waarheid en bestaan in jouw leven anderen kunnen overtuigen.

> Ieder individu moet deze ervaring en verandering in z’n zielsontwikkeling zelf bewerkstelligen.

> In mensen die zich bijzonder geliefd voelen door God vind je vaak een speciaal soort onverdraagzaamheid, dikwijls zelfs arrogantie jegens anderen, misschien niet altijd in hun uiterlijke gedrag, maar wel in hun innerlijke houding.

> Zuivering is ook niet alleen maar dat jij je fouten overwint. Zuivering is pas mogelijk als je veel van je behoeften en reacties, waarvan jij je nu nog totaal niet bewust bent, hebt begrepen. Al is het je uiteindelijke doel, perfectie kan dus nooit je onmiddellijke doel zijn. Houd het uiteindelijke doel in gedachten maar werk eerst aan het doel van nu zoals:

• het leren kennen en accepteren van jezelf zoals je bent;

• geen illusies over jezelf hebben;

• een gezonde houding tegenover je tekortkomingen vinden;

• leren leven volgens de regels van het leven en je niet te onttrekken aan de soms noodzakelijke problemen;

en ga zo maar door.

> Zuiver eerst je motieven, maak ze helder. Onderscheid in een en dezelfde actie of reactie de verkeerde van de goede motieven, dat is nu je taak. En als je geloof ontoereikend is, blijf ernaar streven.

> Als je wordt beproefd - wat onvermijdelijk is - bid dan dat je denkvermogen niet te zeer verlamd raakt. Dat is namelijk wat meestal gebeurt als iemand zich in een moeilijke situatie bevindt. Houd vast aan deze gedachte:

‘Vader, geef me een helder inzicht, ook al ben ik verward en ongelukkig op dit moment. Help me om niet te vergeten wat ik anders best weet. Laat me in deze situatie uw waarheid zien, niet zoals deze mij met mijn beperkte kijk op dit moment toeschijnt’.

Als je in een netelige situatie zit, zie je de dingen totaal anders dan ze zijn, dat merk je vaak. Als je ervan overtuigd bent dat jouw negatieve visie de enige waarheid is, word je maar al te gauw wanhopig. Op zulke momenten vergeet je zelfs wat je anders heel goed weet. De krachten van het Kwaad, die je naar je toe getrokken hebt, verlammen je zozeer dat je niet meer kunt denken en zien wat je normaal meteen gedacht en heel duidelijk gezien zou hebben.

VRAAG: Worden mensen met emotionele problemen of zelfs met een gespleten persoonlijkheid daarmee geboren – hebben ze dat met zich meegebracht of hebben ze dat altijd in dit leven gekregen?

> Oh, nee, het is niet in dit leven verkregen. Wanneer er een werkelijk ernstige verstoring bestaat, kan die niet alleen in dit leven ontstaan zijn. Wat in dit leven ontstaan is, kan nooit zo krachtig en ernstig zijn. De oorzaak van een ernstig probleem is niet slechts in één vroegere incarnatie te vinden maar waarschijnlijk in vele. Het is een kettingreactie. Als een ziel zijn taak, zijn ontwikkeling, zijn zelferkenning uit de weg gaat, als hij zijn eigen problemen ontwijkt en dus in een incarnatie niet volbrengt waarvan verondersteld wordt dat hij dat zou doen, moet het probleem in de volgende incarnatie wel erger worden.

> Welnu, in een ziel die maar door en door en doorgaat met het uit de weg gaan van een kwestie, zal er uiteindelijk een incarnatie komen waarin het niet langer mogelijk is om dit probleem te ontwijken. Tegen die tijd is het innerlijke conflict zoveel erger geworden dat de persoon door zijn eigen verwaarlozing in het verleden gedwongen wordt om het eindelijk aan te pakken en zichzelf onder ogen te zien. Op die manier werkt de karmische wet. Iets waarvan je vaak denkt dat het wreed is, is het meest weldadige in de wereld. Want als de karmische wet niet op zo’n manier zou werken dat je eigen uitvluchten je uiteindelijk in zo’n situatie terecht doen komen, dat je die niet langer kunt ontwijken, zou je zelfs nooit uit de vicieuze cirkel kunnen komen. De karmische wet is dus de meest barmhartige die er is, zelfs als hij op het moment zelf, met het weinige dat je ziet, wreed en hard schijnt.

> Dus om terug te komen op je vraag, ieder persoonlijk probleem, als het ernstig is, is beslist het product van de vele keren dat het zelf in vroegere levens kwesties uit de weg gegaan en ontvlucht is.

> Het motief voor het plegen van zelfmoord is weer hetzelfde basisprobleem dat ik tevoren heb genoemd, tenminste in de overgrote meerderheid van de gevallen: het ontlopen en wegvluchten van de moeilijkheden die je of in vorige levens of in het huidige echt zelf hebt geschapen. En dit is natuurlijk een grove schending van de goddelijke wet.

> Er bestaan verzachtende omstandigheden, bijvoorbeeld als iemand heel erg ziek is en door dermate erge pijnen gekweld wordt dat hij daardoor niet meer het vermogen heeft om na te denken. Dit zijn verzachtende omstandigheden en zij worden in beschouwing genomen. Maar dat betekent niet dat hij niet helemaal tot het einde toe door datgene heen moet gaan wat hij uit de weg is gegaan. Want niemand krijgt meer te verdragen dan waar hij of zij toe in staat is. En elke ellende is slechts het gevolg van een oorzaak die door het zelf in het leven werd geroepen en daarom ook door het zelf moet worden opgelost, en die het zelf moet doormaken.

> Dus zelfs onder zo’n verzachtende omstandigheid moet je op een andere manier, misschien in de geestelijke wereld misschien in een ander aardeleven, door het lijden dat je vermeden hebt heen gaan. Het hangt er van af en je kunt hier niet generaliseren.

> In het geval van bezetenheid is de geest buiten het lichaam en een onzuivere geest neemt bezit van het lichaam. In zo’n geval wordt de zelfmoorddaad aan de geest die bezit van het lichaam heeft genomen toegerekend en niet aan de geest die ten tijde daarvan hulpeloos is en slechts met grote smart toekijkt zonder in staat te zijn om er iets aan te doen. Dan vormt dit een lijden waar beiden door heen moeten gaan, en dat is, wederom, juist en werkt ten goede.

> Ik denk dat jullie allemaal wel weten dat een van de belangrijkste factoren bij de beweegredenen om zelfmoord te plegen schaamte is. Mensen plegen veel minder vaak zelfmoord uit lichamelijke pijn dan uit schaamte. Zelfs als oppervlakkig gezien de motieven anders lijken te zijn, zal in veel gevallen blijken dat de onderliggende factor schaamte is. En wat is schaamte anders dan een vorm van trots? Je schaamt je ervoor om andere mensen onder ogen te komen met iets dat hen direct in verlegenheid brengt. Natuurlijk is de beweegreden ook vaak het niet bereid zijn om de verantwoordelijkheden en de pijn van het leven op zich te nemen. En schaamte als beweegreden hoort ook in deze categorie thuis, maar het ontvluchten van het leven kan veel aspecten hebben.

> Als de dingen verhoudingsgewijs goed lopen is het makkelijker om je tot God te wenden, je eigen houding opnieuw aan een onderzoek te onderwerpen dan wanneer je midden in bepaalde soorten pijn en verwarring verkeert. Ik zeg jullie daarom, bereid je op deze tijden van beproeving voor wanneer het niet zo moeilijk is. De ziel die zo’n daad begaan heeft, ervaart hetzelfde als waar jullie dikwijls doorheen gaan, namelijk het onvermogen om op zo’n ogenblik aan iets te denken, maar dan in een oneindig veel sterkere mate. Zelfmoord veroorzaakt een geweldige schok in het hele zenuwgestel van een mens. Deze schok is meestal zo groot dat de persoon op dat ogenblik zelfs dingen vergeten is die hij heel vanzelfsprekend wist toen hij niet in een shocktoestand verkeerde.

Lees de volledige lezing hier