Lezing-112 - Leven in het nu; de mens en zijn verhouding tot de tijd
Highlights & Notes
> Nu is tijd een product van de menselijke geest, daar heb ik het al eens eerder over gehad. Zonder de geest bestaat tijd niet. In deze dimensie zijn tijd, ruimte en beweging drie verschillende gegevens. Wordt een hogere graad van bewustzijn bereikt en daarmee een ruimere dimensie, dan komen tijd, ruimte en beweging steeds dichter bij elkaar tot ze één worden.
> Dit fragment, tijd geheten, is aan de mens gegeven, is hem ter beschikking gesteld. Hij kan erin groeien, zichzelf vervullen, ervaren, leven, geluk en bevrijding bereiken tot aan de grens van deze dimensie.
> Hoe vaak overkomt het je niet dat je in een negatieve stemming bent en je er de diepe les niet van leert. Dat je de betekenis ervan voor je meest innerlijke wezen niet ziet. Dat je gewoon maar wacht tot het vanzelf overgaat. Steeds vaker zul je last hebben van die periodes van depressie, onrust, onzekerheid en disharmonie - en steeds moeilijker zal het worden de werkelijke, innerlijke oorzaak ervan te vinden. In die gevallen benut je het moment niet en dan wordt tijd een last en een probleem.
> Als je iedere negatieve emotie analyseert, dan zul je ontdekken dat die emotie altijd een conflict is met het beperkte tijdsfragment waarover jij beschikt.
> Alle constructieve, realistische en positieve gevoelens zijn niet in conflict met de tijd, omdat de tijd benut wordt zoals het is bedoeld.
> De tijd houdt je in de greep van een beperking, een begrensd gebied. Het onbewuste herinnert zich de grootse ervaring van tijdloosheid. Het probeert de weg terug te vinden tot die onbegrensde vrijheid. Als dit gedaan wordt door het fragment ‘tijd’ te accepteren en volledig te benutten, dan wordt de ‘overgang’ een organisch gebeuren met een minimum aan conflicten. Maar als het geforceerd wordt, zonder de tijd te gebruiken op de zinvolle manier zoals hier beschreven en zoals die in elke ware leer geleerd wordt door alle spirituele leiders, dan komen de conflicten en komt de spanning.
> Er zijn verschillende redenen waarom de mens de toekomst zoekt. Het heden kan hem niet aanstaan en hij hoopt dan op iets beters in de toekomst.
> Als ieder moment werkelijk volledig werd beleefd, zou je juist daardoor al in een ruimere tijdsdimensie komen, ook al blijf je tegelijkertijd in deze dimensie. Met andere woorden: alleen door volledig de dimensie te gebruiken waarin je leeft, kun je er werkelijk aan ontgroeien. Alleen door alles ieder moment van de tijd te ervaren, zul je niet meer vluchten en glijd je daardoor automatisch naar de volgende tijdsdimensie. Zoals altijd is bewustheid de eerste stap. Word je dus bewust van deze innerlijke vlucht voor het nu.
> De mens is bang voor de toekomst, terwijl hij ernaar uitziet. Toekomst betekent ook dood en bederf. Terwijl hij uitziet naar de toekomst in de hoop op vervulling, vecht hij tegelijk tegen de loop van de tijd, wil die vasthouden of liever nog zelfs terugdraaien naar zijn jeugd. Hij wil twee onmogelijke dingen. Hij wil de vervulling die in de toekomst ligt al in het verleden, of tenminste nu, in het heden. En zo zit hij met twee tegenstrijdige zielsbewegingen. De ene wil al de toekomst, de andere wil terug naar het verleden. Ik hoef jullie niet uit te leggen hoe de ziel lijdt onder deze spanning, onder deze irrealistische, nutteloze en destructieve verspilling van energie.
> Het kan alleen als hij op de enig zinvolle manier in de tijd staat, hetgeen wil zeggen dat hij ieder moment en iedere gebeurtenis benut om te groeien.
Door niet voor de toekomst terug te deinzen, hoeft hij er ook niet bang voor te zijn.
Door niet van het heden weg te vluchten, gebruikt hij het en dan lijkt het ook niet wenselijk om ervoor op de loop te gaan.
Dat is zijn.
> Misschien niet de hoogste vorm van zijn die er bestaat, maar wel een vorm die overeenkomt met de tijdsdimensie waarin je leeft.
> Een van de beste manieren om iedere dag en ieder uur ten volle te beleven is de dagelijkse terugblik die ik al eerder heb aanbevolen.
> Je kweekt de innerlijke wil aan om alles in jezelf, dat onder ogen gezien en begrepen moet worden, ook onder ogen te zien en te begrijpen.
> Heb je er ooit over nagedacht, vrienden, waarom je zo’n dynamische staat van harmonie en levendig zijn ervaart na een niet zo vleiende of pijnlijke erkenning – wanneer je tenminste tot op de bodem gaat en niet halverwege stopt? De reden daarvan is dat je op dat moment datgene volledig benut hebt wat je gegeven is: het tijdsfragment dat tot jouw beschikking staat. Als je lusteloos en depressief bent of op de een of andere manier ongelukkig, ligt het materiaal daar pal voor je. Je zit er middenin, maar je bent er blind voor. Je richt je aandacht er niet op. Je probeert uit dit ‘nu’ te komen zonder het te benutten.
> De enige manier om de tijdstroom - die geen onderbreking kent en die je naar ruimere dimensies voert - te ervaren, is ieder moment van je leven zo te benutten als je op dit pad leert. Dan houd je je niet langer bezig met concepten die je aanneemt of verwerpt, waarmee je het eens bent of niet.
> Het fysieke lichaam kan nooit tot deze ervaring komen omdat het gemaakt is op en aangepast aan deze beperkte dimensie, waarin tijd en ruimte gescheiden zijn en alleen door beweging overbrugd kunnen worden.
> Als je de geschiedenis vanuit dit gezichtspunt bekijkt, ontdek je dat elke aardse catastrofe het gevolg was van een ruimere kennis die niet met het daartoe geëigende begrip werd toegepast.
Lees de volledige lezing hier