Lezing-155 - Angst voor jezelf; geven en ontvangen

 Highlights & Notes

> Ieder soort angst komt uiteindelijk neer op angst voor jezelf.

> Om te beginnen is het al niet duidelijk hoe sterk je jezelf in de gaten houdt en hoezeer je jezelf verbiedt om spontaan en natuurlijk te zijn. Deze censuur is zozeer een tweede natuur geworden dat je niet eens weet dat dit onnatuurlijk is en dat je heel anders zou kunnen zijn. Je onvermogen om je door onbewuste krachten te laten leiden laat zien hoezeer je je diepste zelf wantrouwt.

> Angst om je te laten gaan wil zeggen dat het ware zelf niet tot uiting kan komen. Het ware zelf kan zich alleen manifesteren als een spontane impuls. Een dergelijke spontaniteit is er bijvoorbeeld wanneer er intuïtief, vanuit jezelf, kennis omhoog komt.

> Nog een ander aspect van de angst voor jezelf is de angst om buiten de groep te vallen, want de innerlijke werkelijkheid kan verschillen van de omgeving.

> Alleen iemand die zijn innerlijk in dit opzicht niet vreest, zal de kant en klare waarden die hem opgelegd worden, afwijzen.

> Een van de belangrijkste aspecten van de angst voor jezelf is de angst voor genot. Je bent geschapen om een maximum aan genot en intense vreugde te ervaren. Maar de meeste mensen komen daar helemaal niet aan toe. Een werkelijk gezond en vervuld mens die naar behoren functioneert overeenkomstig zijn aangeboren vermogens kan zich volledig overgeven aan de levenskracht die als een genotgevende stroom door hem heen gaat.

> Iemand die gevangen zit in waakzaamheid en defensieve houdingen en zichzelf voortdurend in de gaten houdt verdooft zichzelf min of meer, zodat deze krachten zich niet kunnen uiten. Hij wordt een dode.

> Het is doodsheid omdat de levenskracht met opzet wordt onderbroken en belemmerd in zijn vibrerende stroom door een al te waakzame, ontkennende houding van het uiterlijke ego.

> De mens weet niet eens hoe hij zou kunnen functioneren en hoe zijn leven zou kunnen zijn. Hij heeft alleen een vaag verlangen, een vaag gevoel dat het anders kan.

> Je kunt meer uit het leven halen als je gaat leven. En je kunt alleen gaan leven daar waar je de angst voor jezelf overwint.

> De destructieve krachten die iemand vreest, kunnen variëren in elke denkbare gradatie van haat, vijandigheid, wrok, woede, boosheid en wreedheid. Ze leven in ieder mens. Zij bestaan al naar gelang de positieve uitingen verboden zijn, eerst door de ouders en de omgeving vanuit de misvatting dat deze positieve uitingen schadelijk en gevaarlijk zouden zijn, en later door de persoon zelf. Het is heel belangrijk dat jullie dit begrijpen, vrienden; als je volwassen bent, is het niet meer je verleden, dat je belemmert. Je doet het dan zelf omdat je doorgaat de constructieve krachten tegen te houden, die oorspronkelijk door anderen verboden werden.

> Omdat de positieve krachten ingedamd worden, worden de negatieve krachten sterker. Nauwkeuriger gezegd: de positieve kracht wordt verwrongen, verstoord, omgezet, vervormd en daardoor negatief.

> Als woede bijvoorbeeld eenmaal wordt toegegeven en volledig wordt ervaren onder de juiste omstandigheden en op een manier die niemand schaadt en die je toestaat je tegelijkertijd volledig te identificeren met die emotie en deze toch te blijven zien voor wat hij is, een manier die niet je hele persoonlijkheid verwerpt vanwege die emotie, zal die woede zich in warmte, geluk en liefde transformeren.

> Deze transformatie kan direct of indirect plaats vinden via een aantal andere emoties, zoals verdriet, zelfmedelijden, pijn, gezonde agressie, assertiviteit enz. Al deze energiestromen moeten worden ervaren en erkend; zij moeten op dat moment bestaansrecht krijgen, zolang ze van nature aanwezig zijn. Pas dan zal wat onnatuurlijk en destructief is, zich omvormen.

> Liefdeskrachten kunnen alleen levend blijven wanneer iemand absoluut vrij is van angst voor zichzelf. De censuur opgeven lijkt op vernietiging, omdat, wanneer je die opgeeft, iets anders dan het waakzame ego gaat deelnemen aan het levensproces.

> Dit is het proces waar mensen in gevangen zitten als ze niet in staat zijn de beslissende stap te zetten om hun weerstanden te overwinnen en om datgene wat ze innerlijk vrezen, tegemoet te treden. Juist dat is wat de meeste mensen willen mijden als de pest. Het is niet voldoende om op een vage, theoretische manier het bestaan van een paar negatieve gevoelens te erkennen. Het is niet voldoende er in theorie over te praten. Ze moeten werkelijk doorleefd en ervaren worden. Dit is onvermijdelijk en noodzakelijk en houdt in dat je jezelf - waar we het altijd over hebben - onder ogen moet zien.

> Je moet leren los te laten en naar buiten te laten komen wat er is, wat dat gevoel ook mag zijn.

> Zolang je bang bent voor jezelf zijn vrijheid en vervulling van je leven onmogelijk, vrienden, absoluut onmogelijk.

> Zowel lichaam als ziel vragen om voldoening; gebrek daaraan werkt verminkend, belemmert de groei.

> Wonden, opgelopen doordat iemand te weinig ontving, zouden beter kunnen genezen als hij besefte, dat hij niet hulpeloos tegenover zijn verleden staat, dat hij over krachten beschikt waarmee een nieuw evenwicht gevonden kan worden; maar dit kan alleen, wanneer hij inziet dat de pijn en frustratie van niet te geven wat hij heeft, veel erger is.

> Zoveel pijn in het innerlijk leven van de mens komt voort uit het feit dat hij achterhoudt wat hij te bieden heeft, en veel minder pijn doordat hij in het verleden niet voldoende ontvangen heeft.

> Je moet dit proces op een functionele manier gaande houden. Met functioneel bedoel ik in overeenstemming met de wetten van het leven, die bepalen, dat positieve krachten aan anderen moeten worden doorgegeven en dat jij van anderen ontvangt, wat ze naar jou toe laten stromen.

> De mensheid slingert tussen deze twee uitersten heen en weer: om ofwel het hebberige, zelfzuchtige kind te blijven, dat uitsluitend wil ontvangen en allerminst geneigd is te geven, ofwel zich te forceren tot die onechte liefde, zoals die hier is beschreven. Aangezien elk van beide alternatieven ongewenst blijkt, pendelt de mens gewoonlijk van het een naar het ander, hoewel één kant sterker kan zijn.

> In beide gevallen is er sprake van angst voor jezelf. Want je natuurlijke impuls - je natuurlijke, spontane drang - is overvloedig te willen geven, even overvloedig en gul als de hele natuur.

> Op een bepaald moment moet je deze keus maken: voortgaan op de oude voet van afsluiten en inhouden of een nieuwe van binnenuit komende kracht toe laten en er in meegaan.

> Wanneer je jezelf overgeeft aan deze schijnbaar nieuwe innerlijke drang tot geven, is het alsof je meegaat met een grote, onbekende golf. Soms kun je zelfs de vreugde en bevrijding ervan voelen, terwijl het je – misschien juist wel daardoor - nog steeds bang maakt voor wat dit meebrengt. Als je los kunt laten en je destructieve houding op kunt geven, wat deze ook mag zijn, hoe bedekt hij ook tot uiting komt, creëer je een heel nieuwe stijl van innerlijk leven. Het is de genezing waar je naar zocht en op hoopte.

> Als je jezelf een tijdje observeert op dit snijpunt, dit beslissende punt, en jezelf niet onder druk zet maar eenvoudig in alle volledigheid observeert en weet wat elk van beide manieren inhoudt, dan zul je uiteindelijk in staat zijn de oude manier te laten varen die zich verzet tegen leven, liefhebben, voelen, geluk, ontplooiing en geven wat je hebt te geven.

> Deze nieuwe opstelling ontwikkelt zich steeds verder, als je tenminste de stroom niet tegen houdt. De stromende beweging is schitterend, er zijn geen woorden voor. Het houdt een prachtig werkend, autonoom mechanisme in, waarop je ten volle kunt vertrouwen. Naarmate je een op jezelf gerichte, egoïstische houding van zelfbeklag of zelfvernietiging laat varen, vermindert de angst voor jezelf automatisch en evenredig. Er komt van binnenuit iets nieuws op gang. De creatieve krachten gaan op functionele wijze aan het werk. Zo word je niet langer door jezelf gehinderd, je bezorgt jezelf geen frustratie en dus geen pijn, omdat de immense voldoening van het opvolgen van deze natuurlijke beweging je hele wezen vervult. Dan komt er ruimte voor het genot van geven en ontvangen.

> Zolang je je terughoudendheid niet laat varen, maak je jezelf niet alleen het geven onmogelijk, maar ook het ontvangen.

> De angst voor je eigen negativiteit vervliegt als je er onder de juiste omstandigheden uiting aan geeft. Als deze angst verdwijnt, kan de volgende worden aangepakt - de angst voor genot, de angst voor geluk, de angst voor vervulling, de angst om ongeremd in de stroom te verkeren.

> Om te ontdekken hoe wrokkig je wordt en hoe je van geen wijken weet uit je negatieve positie, omdat je je misdeeld voelt. En je moet je wel misdeeld voelen omdat je het jezelf onmogelijk maakt van je weelde te geven en daarom bang bent om te ontvangen en je ervoor afsluit. Zo ben je dubbel gefrustreerd.

> Overal waar het gaat om het bereiken van bevrijding en welzijn, moet er evenveel aandacht worden geschonken aan de frustratie van het niet geven als aan de frustratie van het niet kunnen ontvangen.

Lees de volledige lezing hier